อาแฮ่ม.. เเล่าเรื่อแพพพ เรื่องมันเอาตั้งแต่เด็กๆเลยเนอะ คือเราอยู่กับย่า2คนเองค่ะ มีย่ากับ เรา ย่ากับเรา สนิทกันมากๆ มีไรบอกกันตลอดทุกเรื่อง ตอนเย็นวันไหนไม่บ่นเรื่องไรให้ย่าฟังวันนั้นเราคงเหนื่อยมากๆ 55+ เรารู้ค่ะ ว่าย่าใจร้อน แต่ไม่คิดว่าเหตุการ์ณมันจ่ะเกิดขึ้นกับตัวเอง เราเข้าใจว่าเราผิด เราเป้นคนชอบเถียงมากๆตอนเด็ก พอเราจ่ะอธิบาย เขาชอบหาว่าเราเถียง เพราะบางเรื่องเราไม่ผิดเลยเราแค่อยากให้เขารับรู้ทำความเข้าใจกับเรื่องนั้นๆ ตอนนั้นเราก็ทะเลาะกับย่า เราก้เก็บอาการมาก เรากลั้นน้ำตาเก่งอยู่ในระดับนึงแต่ถ้าไม่ไหวก้จ่ะร้องออกมา ย่าเขาจิกหัวเราและเขย่า และถีบเรา ทุบตีเรา ครั้งแรกๆ เรารู้ว่าเขาไม่อยากทำเราอยากขอโทษเรา เราเป็นยังงี้บ่อยมากๆ มีอยู่ครั้งที่เป็นยังงี้ปาของใส่ เคยถืออีโต้ขึ้นแล้วจ่ะปา 555+ โครตกลัวอ่ะตอนนั้น ตอนยังเด็กๆรู้เลยว่าอธิบายอ่ะไรไม่ได้เลยห้ามตอบโต้เด็ดขาด เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยมากๆ จนปิดเทอมปีที่แล้วเราก้กลับมาพร้อมกับการปรับตัว ไม่ค่อยเถียง(คือบางครั้งกลบเกลื่อนด้วยการยิ้มหัวเราะขำอธิบายอ่ะค่ะ) มันก้เกิดเหมือนเดิมค่ะ เค้าไม่ได้ทำร้ายเราแล้วค่ะ เอ้อลืมบอก เค้าไม่ได้ทำร้ายเรายังเดียวนะคะ ทำร้ายจิตใจเราด้วยค่ะ ^^ พอเรานอนเราทำไม่พอใจเขาเขาก้จ่ะด่า ย้ำด่า แล้วด่าเราแล้วแบบบางเรื่องคือเขาเข้าใจผิดอ่ะค่ะ บางทีเราทนไม่ไหวจนพูด แล้วเขาก้มาทุบตีเราอีกค่ะ เราก้ไม่ตอบโต้เลย ทำเป็นนิ่งๆแต่ใจอยากระเบิดมากๆ แล้วเราเป้นคนแบบนี้ พอเสียใจๆมากๆ เก็บอาการมากๆ ถ้าคนป็นแบบเราจ่ะเข้าใจค่ะ คือแบบพูดไรออกมาไม่ได้ไง แล้วเหมือนเรากินอ่ะไรอิ่มๆแล้วยิ่งกินเข้าไปเรื่อยๆมันเหมือนอยากระเบิดแต่ต้องรอให้มันย่อยอ่ะค่ะ คือตอนนั้นอยากพูดอยากทำทุกอย่างแต่ก้กลัวเขาทำร้ายเลยเก็บ แล้วเขายิ่งด่าตอกย้ำเรื่อยๆๆๆ จนมีครั้งนึง 555+ ก็รู้แหละกรรไกรไม่คม ตอนนั้นก็กลัวเจ็บ ถือกรรไกรไป ร้องไห้ไป กีดแขนตัวเองแหละ แต่ไม่เป็นไรเลย มันไม่ค้มมม 555+ ย่าเราชอบพูดว่าคนทำแบบนี้เรียกร้องความสนใจ เรอะ!!! เขาเป็นคนเหมือนเวลาพูเดี๋ยวนี้ไม่คิดถึงใจเราเลยค่ะ เราเอ่อเข้าใจว่าอย่าเล่นโทรศัพท์ตอนชาร์ต แต่เราต้องทำการบ้านแล้วเดี๋ยวนี้เขาส่งการทางไลน์เน็ตอ่ะไรไปหมดอ่ะค่ะ ถามงานเพ่อนบ้าง เขาก้หาว่าเราเล่นเกมส์ทั้งๆที่เขาก้เห็นว่าเราทำงาน?? แล้วเขาพูดแบบนี้ครั้งแรกสะเทือนมาก ย่า:อย่าเล่นสิเดี๋ยวก็ระเบิดหรอกไม่เห็นข่าวหรอ เรา:แปปจ้าๆ ย่า:ไอตายไม่เป้ฯไรหรอก แต่ถ้าไม่ตายแล้วต้องมานั่งเป็นภาระเนี่ย ตอนนั้นเราคือแบบพูดอ่ะไรออกมา? จนเขาพูดยังงี้รอบที่2 น้ำตาจ่ะไหล เรา:ย่าพูดแบบนี้ก็ไม่ใช่นะ หนูก้มีจิตใจเหมือนกัน อ่ะไรก้พูดว่าตายก็ไม่เป็นไร พูดยังกับหนูไม่มีค่างั้นแหละ ย่าเขาดูน่าเสีย เรารู้เจตตนาเขาว่าไม่ค่อยอยากพูดแต่รอบที่ 2 นี่คือต้องเอากลับไปคิดได้แล้วอ่ะค่ะ จนผ่านมาสดๆร้อนๆ สักพักแล้วค่ะปีนี้แหละ อาทิตย์ก่อนนะคิด่า เราเป็นคนที่ ถ้าพูดไรออกมาไม่ได้ ตอบทุบ ตอนโยนของ ต้องทำอ่ะไรก็ได้ใช้กำลังอ่ะค่ะ จนครั้งนี้ไม่ไหวไม่โยนค่ะ ไม่กีดแขน ไม่ทำอ่ะไรเลย เขาด่าเรา เราลืมแล้วแต่ทำเรานิ่งเลยค่ะ เราถอนหายใจแล้วเดินนิ่ง ตัวตรง สติหลุดมาๆ กำมือแน่น เดินเข้าห้องน้ำ ปิดประตูห้องน้ำเบาๆ เดินแล้วร้องไห้ เอาน้ำสาด แล้วนั่งคาในห้องน้ำนิ่งๆ มองที่กรรไกลอีกรอบ รอบต่อยกะลัง ต่อยกำแพงห้องน้ำจนมือแดง เราเหนื่อยแล้วเราก็บรรเทาอาหารนี้ลง มีทางเดียวร้องเพลงที่ช่วยเราได้ค่ะ^^  เราเดินออกมาพร้อมยิ้มม ^^ ไม่รู้สึกไรเลยย บางเรื่องเขารู้ความรู้สึกเรา บางเรื่องเขาไม่รู้เลย
ขอคำแนะนำที่ค่ะอันเก่าเคยตั้งกระทู้ถามไปแล้วลองแล้วตั้งแต่ หาไรฟงยันเดินหนีแต่เขาก้ตอบโต้เราตลอดค่ะ