หลังจากวันนั้นที่เราทีอะไรกันไป เราก็ยีงคุยกันต่อมาเรื่อยๆ อาจไม่ใช่เพราะเธอแต่เป็นผมแล้วที่รู้สึกไปมากกว่าเดิม ผมรู้สึกชอบเธอมากกว่าเดิม เราคุยกันทั้งวันทั้งตอนตื่นและก่อนนอน บางทีเราก็หยอดกันไปหยอดกันมา ผมก็หยอดเธอไปว่า เราชอบทะเล รักภูเขา แต่เธอไม่รักเราบ่างหรอ เธอกลับเงี่ยบไปแปปนึงแล้วตอบผมกลับมาว่า  ขอโทษนะเราไม่สามารถบอกรักไปทั่วได้ คำว่ารักเราใช้กับคนสองคนไม่ได้  ผมก็อึ้งไปแปปนึงแล้วผมก็ถามกลับไปว่าเธอยังรักเค้าอยู่หรอ ทั้งๆที่เค้ามีคนใหม่ แล้วคนใหม่ของเค้ายังมาตบเธอถึงห้อง แล้วเราถามจริงๆเธอรู้สึกยังไงกับเรากันแน่ เธอตอบผมกลับมาว่า เรารู้สึกดีตอนที่มีเธอนะ แต่เราก็ยังตัดกับแฟนเราไม่ได้ มันมีอะไรที่เธอไม่รู้อีกเยอะ ผมก็เลยนิ่งๆไปสักพัก แล้วเธอก็ถามว่าเป็นอะไรปะเนี่ย ผมบอกไปว่าไม่มีอะไรทั้งที่ในใจผมโคตรเจ็บ แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ทั้งที่ใจผม อยากบอกคำว่ารักกับเธอไป แต่ผมก็ทำไม่ได้  มาอีกวันนึกผมปวดหัวไม่สบายเธอก็ทักมาไห้กินข้าวกินยาเป็นห่วงผม ผมก็ดีใจนะที่เธอเป็นห่วงเรา ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย แล้วพ่อก็เดินมาบอกไปโรงพยาบาลสะไห้หมอตรวจ ผมไปโรงบาลผมก็บอกเธอนะเธอก็โทรมาถามว่าเป็นอะไรมากมั้ย เราคุยกันแปปนึง แล้วผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตูจากห้องเธอ เธอบอกเพื่อนมาเพื่อนสนิท แล้วเธอก็บอกแค่นี้นะ แล้วเธอก็หายไปเลย3ชั่วโมงปิดโทรสับ ผมก็คิดมากเพราะเสียงที่ผมได้ยินว่าเพื่อนเธอเป็นเสียงผู้ชาย ผมนี่กระวนกระวายสักพัก แต่ผมก็กลับมาคิดอีกที กูไม่มีสิทธ์หึงหวงเค้าปะว่ะ แต่อีกความรู้สึกเจ็บ  ผมไม่รู้จะทำไงต่อ เครียดๆปวดหัวหนักกว่าเดิมอีก

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ ผมอาจจะมาแชร์สิ่งที่ผมเจอมาเฉยๆ คอมเม้นไห้ข้อคิดเห็นได้นะครับ