ก่อนอื่นนะค่ะขอแนะนำตัวก่อนเราอายุ22ปี ขอใช้ชื่อเล่นว่าเอ นะค่ะ เราสูง173 หนักประมาณ57 มันก็ฟังดูไม่แย่ใช่ไหมคะ แต่สิ่งที่ทำให้เราเครียดคือหน้าของเราคะ เราเป็นคนที่หน้าเหมือนพ่อไม่มีความเหมือนแม่เลยเรารู้ว่าปัญหาเรื่องหน้าตาก็เป็นปัญหาของคนหลายๆคนและก็คือหนึ่งในนั้น
เราถูกแบ่งแยกจากสังคมเพราะเรื่องหน้าตาจำได้ว่าสมัยเด็กตอนย้ายโรงเรียนเราไม่มีเพื่อน เลยต้องกินข้าวคนเดียวไปไหนมาไหนคนเดียบ้างครั้งก็ต้องซื้อของกินแล้วไปกินในห้องน้ำเพื่อหลบสายตาของผู้คนสุดท้ายเราก็ย้ายกลับไปเรียนที่เดิม
สมัยเด็กเราตัวดำมากแถมหน้าตาก็ไม่ดี ที่โรงเรียนเก่าเรามีเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่อนุบาลแต่พอโตขึ้นเขาก็มีเพื่อนกลุ่มใหม่เราเองก็ด้วยแต่เพื่อนใหม่ในตอนนั้นก็ไม่ค่อยชอบเราเท่าไรแต่เราก็ทำได้แค้ยิ้มแล้วทำเหมือนไม่รู้เรื่องที่เขานิททาเรา
จนสุดท้ายเราก็ย้ายมาอยู่กับแม่ที่กรุงเทพตอนอายุ15 เพื่อหางานและส่งเงินไปให่ปู่หลังจากที่ย่าเสียเรามาอยู่กรุงเทพก็ทำงานเป็นเด็กเสริฟเพราะอายุน้อยที่อื่นยังไม่รับเราเลยได้ทำงานที่ร้านที่แม่ทำ
ที่ร้านเป็นคาเฟ่ ซึ่งคนที่มาเที่ยวส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชาย ตอนเรารู้สึกลัวการเข้าสังคมที่เราไม่เคยรู่จักมาก่อนแต่เพราะมีแม่เราก็ผ่านมาได้แต่ช่วงนั้นเราเองก็ตัดผมสั้นเลยทำตัวเป็นทอมเพราะเราคิดว่าถ้าเรามีบุคลิกแบบนี้ผู้ชายจะไม่เข้าใกล้เราแลมันก็ได้ผลอาจไม่รู้เป็นเพราะเราเป็นทอมหรือหน้าตาไม่ดีกันแน่ถึงเป็นสิ่งที่ช่วยกันเราไว้จากคนพวกนั้น
เราเป็นทอมได้อยู่2ปีละมั่งถึงเลิกหลังจากที่ไปทำเซเว่น จริงๆช่วงเวลาที่ผ่านมาก็มีทั้งเรื่องที่ทำให้เสียใจและเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจซึ่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่สิ่งที่ยังคงทำให้เราทุกข์ใจทุกครั้งคือหน้าของเรา
ลองนึกหน้าผู้หญิงที่มีใบหน้ายาวหน้าผากกว้างคางยื่น ปากห้อยตัวดำดูสิ เราเป็นแบบนั้นเลย และเราที่มีปัญหาสุขภาพในช่องปากอยู่แล้วยิ่งเวลาผ่านไปผลจากการที่เราเคี้ยวอาหารข้างเดียวมาตลอดหน้าของเราก็เริ่มเบี้ยวขึ้นจนตอนนี้ต่อให้กัดฟันไว้เราก็ยังสามารถแลบลิ้นออกมาได้เลย
เราเคยไปสมัครเลทมีอินด้วยนะ สมัครทุกซีซั่นเลยแต่ก็ไม่เคยได้รับโอกาสอาจเพราะเรื่ิองของเราไม่น่าสนใจหรือไม่ก็คงมีคนอื่นที่ลำบากกว่าเราเรื่องนั้นเราเข้าใจ
แต่ทุกครั้งที่ส่องกระจกมันก็ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดเสมอ เรามีลูกพี่ลูกน้องแล้วก็หลานของป้าที่รู้จัก ทั้งสองคนสวยและก็หน้ารักคนนึงเรียนสูงมีงานดีๆทำหน้าตาดีครอบครัวฝั่งพ่อเราชอบเขาทุกคนส่วนอีกคนเป็นลูกของป้าเธอเป็นลูกครึ่งหน้าหน้ารักอยู่ที่เยอรมันเป็นนางแบบและเคยมาออกรายการที่ไทยด้วย
ทุกครั้งที่เจอญาติหลายๆคนเราก็มีกจะอยู่นอกสายตาเสมอเพียงเพราะหน้าตาไม่ได้น่ารักแะเรียนสูงเหมือนพี่เขานี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เราเจ็บปวดเพียงเพราะจบแค่มอสาม แล้วก็ทำงานเลยเพราะหลังจากที่ย่าเสียก็ไม่มีใครส่งเงินให้ปู่เลยเหลือเราคนเดียว
แต่เราไม่เสียใจนะเพราะปู่เขาเลี้ยงเรามาถึงเราจะไม่ได้เรียนแต่อย่างน้อยก็ยังส่งเงินให้เขาได้นี้คงเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้เราภูมิใจ
จนปู่จากไป วันเผาเราไม่ได้ไปเพราะพึ่งได้งานและทำได้ไม่กี่วันและก่อนหน้านั้นเราก็ลางานไปเฝ้าปู่ตอนท่านป่วยไปแล้วเลยลาอีกไม่ได้แต่ไม่เป็นไรเราเชื่อว่าปู่ท่านเข้าใจ
เราพาออกนอกเรื่องไปเยอะเลยเนอะเราแค่จะบอกว่าเราเคยฝันว่าอยากเป็นนักร้องด้วยนะแต่เราก็รู้ว่าต่อให้พยายามแค่ไหนด้วยหน้าตาแบบนี้คงไม่มีวันทำได้เราเลยลดฝันตัวเหลือแค่ว่า วันนึงเราสามารถยิ้มได้อย่างมั่นใจและกินอาหารได้โดยไ่ม่ต้องกังวลว่ามันจะติดคอ เพราะฟันเราไม่สบกันการกินอาหารพวกเส้นจะลำบากมากเรากัดไม่โดนเส้นมันเลยติดคอเราหลายครั้ง
เราอยากเป็นผู้หญิงที่ถูกชมว่าสวยบ้างแม่เราบอกว่าถึงเราจะไม่สวยแต่เราก็หน้ารักในแบบของเราแต่เราก็รู้ว่าแม่ไม่อยากให้เราคิดมากเลยพูดแบบนั้น แม่นะอยากให้เราใส่ชุดเดรสสวยๆเหมือนผู้หญิง เราเลยทำเป็นขำแล้วบอกแม่ไปว่า โธ่แม่ชุดแบบนั้นไม่เข้ากับเบ้าหน้าหนูหรอก ถึงจะพูดไปหัวเราะไปแต่ยิ่งทำเแบบนั้นก็รู้สึกเหมือนยิ่งตอกย่ำตัวเอง
ถ้าสวยไม่ได้ก็ขอให้เคี้ยวอาหารได้ปกติเหมือนคนอื่นเขาก็ยังดี แค่นั้นก็พอ
ขอพื้นระบายความรู้สึกคะ
เราถูกแบ่งแยกจากสังคมเพราะเรื่องหน้าตาจำได้ว่าสมัยเด็กตอนย้ายโรงเรียนเราไม่มีเพื่อน เลยต้องกินข้าวคนเดียวไปไหนมาไหนคนเดียบ้างครั้งก็ต้องซื้อของกินแล้วไปกินในห้องน้ำเพื่อหลบสายตาของผู้คนสุดท้ายเราก็ย้ายกลับไปเรียนที่เดิม
สมัยเด็กเราตัวดำมากแถมหน้าตาก็ไม่ดี ที่โรงเรียนเก่าเรามีเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่อนุบาลแต่พอโตขึ้นเขาก็มีเพื่อนกลุ่มใหม่เราเองก็ด้วยแต่เพื่อนใหม่ในตอนนั้นก็ไม่ค่อยชอบเราเท่าไรแต่เราก็ทำได้แค้ยิ้มแล้วทำเหมือนไม่รู้เรื่องที่เขานิททาเรา
จนสุดท้ายเราก็ย้ายมาอยู่กับแม่ที่กรุงเทพตอนอายุ15 เพื่อหางานและส่งเงินไปให่ปู่หลังจากที่ย่าเสียเรามาอยู่กรุงเทพก็ทำงานเป็นเด็กเสริฟเพราะอายุน้อยที่อื่นยังไม่รับเราเลยได้ทำงานที่ร้านที่แม่ทำ
ที่ร้านเป็นคาเฟ่ ซึ่งคนที่มาเที่ยวส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชาย ตอนเรารู้สึกลัวการเข้าสังคมที่เราไม่เคยรู่จักมาก่อนแต่เพราะมีแม่เราก็ผ่านมาได้แต่ช่วงนั้นเราเองก็ตัดผมสั้นเลยทำตัวเป็นทอมเพราะเราคิดว่าถ้าเรามีบุคลิกแบบนี้ผู้ชายจะไม่เข้าใกล้เราแลมันก็ได้ผลอาจไม่รู้เป็นเพราะเราเป็นทอมหรือหน้าตาไม่ดีกันแน่ถึงเป็นสิ่งที่ช่วยกันเราไว้จากคนพวกนั้น
เราเป็นทอมได้อยู่2ปีละมั่งถึงเลิกหลังจากที่ไปทำเซเว่น จริงๆช่วงเวลาที่ผ่านมาก็มีทั้งเรื่องที่ทำให้เสียใจและเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจซึ่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่สิ่งที่ยังคงทำให้เราทุกข์ใจทุกครั้งคือหน้าของเรา
ลองนึกหน้าผู้หญิงที่มีใบหน้ายาวหน้าผากกว้างคางยื่น ปากห้อยตัวดำดูสิ เราเป็นแบบนั้นเลย และเราที่มีปัญหาสุขภาพในช่องปากอยู่แล้วยิ่งเวลาผ่านไปผลจากการที่เราเคี้ยวอาหารข้างเดียวมาตลอดหน้าของเราก็เริ่มเบี้ยวขึ้นจนตอนนี้ต่อให้กัดฟันไว้เราก็ยังสามารถแลบลิ้นออกมาได้เลย
เราเคยไปสมัครเลทมีอินด้วยนะ สมัครทุกซีซั่นเลยแต่ก็ไม่เคยได้รับโอกาสอาจเพราะเรื่ิองของเราไม่น่าสนใจหรือไม่ก็คงมีคนอื่นที่ลำบากกว่าเราเรื่องนั้นเราเข้าใจ
แต่ทุกครั้งที่ส่องกระจกมันก็ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดเสมอ เรามีลูกพี่ลูกน้องแล้วก็หลานของป้าที่รู้จัก ทั้งสองคนสวยและก็หน้ารักคนนึงเรียนสูงมีงานดีๆทำหน้าตาดีครอบครัวฝั่งพ่อเราชอบเขาทุกคนส่วนอีกคนเป็นลูกของป้าเธอเป็นลูกครึ่งหน้าหน้ารักอยู่ที่เยอรมันเป็นนางแบบและเคยมาออกรายการที่ไทยด้วย
ทุกครั้งที่เจอญาติหลายๆคนเราก็มีกจะอยู่นอกสายตาเสมอเพียงเพราะหน้าตาไม่ได้น่ารักแะเรียนสูงเหมือนพี่เขานี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เราเจ็บปวดเพียงเพราะจบแค่มอสาม แล้วก็ทำงานเลยเพราะหลังจากที่ย่าเสียก็ไม่มีใครส่งเงินให้ปู่เลยเหลือเราคนเดียว
แต่เราไม่เสียใจนะเพราะปู่เขาเลี้ยงเรามาถึงเราจะไม่ได้เรียนแต่อย่างน้อยก็ยังส่งเงินให้เขาได้นี้คงเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้เราภูมิใจ
จนปู่จากไป วันเผาเราไม่ได้ไปเพราะพึ่งได้งานและทำได้ไม่กี่วันและก่อนหน้านั้นเราก็ลางานไปเฝ้าปู่ตอนท่านป่วยไปแล้วเลยลาอีกไม่ได้แต่ไม่เป็นไรเราเชื่อว่าปู่ท่านเข้าใจ
เราพาออกนอกเรื่องไปเยอะเลยเนอะเราแค่จะบอกว่าเราเคยฝันว่าอยากเป็นนักร้องด้วยนะแต่เราก็รู้ว่าต่อให้พยายามแค่ไหนด้วยหน้าตาแบบนี้คงไม่มีวันทำได้เราเลยลดฝันตัวเหลือแค่ว่า วันนึงเราสามารถยิ้มได้อย่างมั่นใจและกินอาหารได้โดยไ่ม่ต้องกังวลว่ามันจะติดคอ เพราะฟันเราไม่สบกันการกินอาหารพวกเส้นจะลำบากมากเรากัดไม่โดนเส้นมันเลยติดคอเราหลายครั้ง
เราอยากเป็นผู้หญิงที่ถูกชมว่าสวยบ้างแม่เราบอกว่าถึงเราจะไม่สวยแต่เราก็หน้ารักในแบบของเราแต่เราก็รู้ว่าแม่ไม่อยากให้เราคิดมากเลยพูดแบบนั้น แม่นะอยากให้เราใส่ชุดเดรสสวยๆเหมือนผู้หญิง เราเลยทำเป็นขำแล้วบอกแม่ไปว่า โธ่แม่ชุดแบบนั้นไม่เข้ากับเบ้าหน้าหนูหรอก ถึงจะพูดไปหัวเราะไปแต่ยิ่งทำเแบบนั้นก็รู้สึกเหมือนยิ่งตอกย่ำตัวเอง
ถ้าสวยไม่ได้ก็ขอให้เคี้ยวอาหารได้ปกติเหมือนคนอื่นเขาก็ยังดี แค่นั้นก็พอ