สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องอยากจะแชร์ให้ฟังและถามเพื่อนๆว่าเคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นในชีวิตบ้างรึเปล่า
เริ่มเรื่องน่ะค่ะ เรามีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง ซึ่งขึ้นรถไปโรงเรียนด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ สมัยที่เราเรียนอนุบาลเลย (โรงเรียนค่อนข้างอยู่ไกลบ้านเลยตัองขึ้นรถตู้ของโรงเรียน ) ต่อมาพอขึ้นมัธยมเราสองคนชอบเถียงกันมาก คือทะเลาะกันทุกวัน แต่ก็ไม่ใช่ไม่คุยดีกันเลยน่ะ ก็มีบ้างที่เล่นกันหัวเราะกัน จนกระทั่งเราขึ้นป.6 แล้วบังเอิญมาอยู่ห้องเดียวกับเขา (ตอนขึ้นรถอ้ะกัดกันแต่พอเจอกันในห้องเราต่างทำเป็นไม่รู้จักกัน) แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันเพื่อนในห้องดันแซวว่าเรากับเขาเป็นแฟนกันซ่ะงั้น (อารมถ์เด็กๆอ้ะจับคู่กันไป) เราโกรธมากในขณะที่เขาดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนจบป.6ไป เราย้ายไปเรียนโรงเรียนอื่นก็เลยห่างๆกัน เราไม่ค่อยได้เจอเขาหรอก เจอกันนานๆที แต่บ้านเราค่อนข้างสนิทกับเขา เขามีมาที่ย้านเราบ้างแต่เราก็ทำเป็นไม่สนใจ จริงๆมันอายๆอ้ะ 555555 และพอขึ้นม.ปลายเรารู้จากเพื่อนเราว่าเขาเอาเราไปนินทาอ้ะว่าเราชอบเขางี้ เราเขิลเวลาเจอเค้า เราเลยไม่มองและยังว่าเราอ้วนอีก คือเราโกรธมาก ผุ้ชายอะไรก็ไม่รู้คือไม่เจอกันตั้งนานทำไมหลงตัวเองจังว้ะ แต่จริงๆก็เขิลนั้นแหละ แต่ทำไมเขาต้องเอาไปบอกคนอื่นด้วย เราเลยฝากบอกเพื่อนเราให้ไปบอกเขาว่าอย่าหลงตัวเองให้มาก ล้ะเรื่องอ้วนอ้ะทำไมหรอ เือกอะไรด้วย 55555 หลังจากนั้นก็ห่างกันไปเลย จนเราขึ้นปีหนึ่งตอนย้ายของเข้าหออ้ะเขาก็มาช่วยขนน่ะ (เขาสนิทกับที่บ้านอยู่แล้ว แล้วบังเอิญวันนั้นเขาขอติดรถกลับด้วย ) แต่เราก้อเฉยๆไม่อยากคุย ไม่อยากเจอแต่มันดันเจอ มันเหมือนหนีไม่พ้นอ้ะ และเวลาบังเอิญเจอกันนอกบ้านอ้ะเค้าก้ชอบมองแปลกๆ บางทีก็มีแซวบ้าง ตอนแรกเราก้ไม่ชอบน้ะแต่พอขึ้นปีสองมันจะมีช่วงหนึ่งที่แบบว่าฝันถึงเขาตลอดติดๆสามคืน เราก้งงว่าทำไมเราเป็นแบบนี้ และสุดท้ายมันก็ผ่านไปโดยที่เราไม่ได้คำตอบว่าทำไม มันจะมีแบบคิดถึงแวดๆมาบ้างคืนก็มีแอบส่องเฟสอ้ะ แต่ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน แต่เราก็ไม่ได้อะไรตื่นเช้ามาเราก็เลิกคิดถึงไปเอง เราเป็นแบบนี้ตลอดสามปีจนกระทั่งเราไปชอบคนๆหนึ่ง เราเลยคิดว่าเราจะไม่มีอาการแบบนั้นแล้ว แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย พอเราเลิกชอบ เราก้กลับไปคิดถึงเขาอีก จนตอนนี้เราจบไปแล้วเราก้ยังเป้นอ้ะ เราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นหรือเราจะชอบเขาไปแล้ว
ใครเคยมีความรู้สึกแบบนี้บ้างค่ะ
เริ่มเรื่องน่ะค่ะ เรามีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง ซึ่งขึ้นรถไปโรงเรียนด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ สมัยที่เราเรียนอนุบาลเลย (โรงเรียนค่อนข้างอยู่ไกลบ้านเลยตัองขึ้นรถตู้ของโรงเรียน ) ต่อมาพอขึ้นมัธยมเราสองคนชอบเถียงกันมาก คือทะเลาะกันทุกวัน แต่ก็ไม่ใช่ไม่คุยดีกันเลยน่ะ ก็มีบ้างที่เล่นกันหัวเราะกัน จนกระทั่งเราขึ้นป.6 แล้วบังเอิญมาอยู่ห้องเดียวกับเขา (ตอนขึ้นรถอ้ะกัดกันแต่พอเจอกันในห้องเราต่างทำเป็นไม่รู้จักกัน) แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันเพื่อนในห้องดันแซวว่าเรากับเขาเป็นแฟนกันซ่ะงั้น (อารมถ์เด็กๆอ้ะจับคู่กันไป) เราโกรธมากในขณะที่เขาดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนจบป.6ไป เราย้ายไปเรียนโรงเรียนอื่นก็เลยห่างๆกัน เราไม่ค่อยได้เจอเขาหรอก เจอกันนานๆที แต่บ้านเราค่อนข้างสนิทกับเขา เขามีมาที่ย้านเราบ้างแต่เราก็ทำเป็นไม่สนใจ จริงๆมันอายๆอ้ะ 555555 และพอขึ้นม.ปลายเรารู้จากเพื่อนเราว่าเขาเอาเราไปนินทาอ้ะว่าเราชอบเขางี้ เราเขิลเวลาเจอเค้า เราเลยไม่มองและยังว่าเราอ้วนอีก คือเราโกรธมาก ผุ้ชายอะไรก็ไม่รู้คือไม่เจอกันตั้งนานทำไมหลงตัวเองจังว้ะ แต่จริงๆก็เขิลนั้นแหละ แต่ทำไมเขาต้องเอาไปบอกคนอื่นด้วย เราเลยฝากบอกเพื่อนเราให้ไปบอกเขาว่าอย่าหลงตัวเองให้มาก ล้ะเรื่องอ้วนอ้ะทำไมหรอ เือกอะไรด้วย 55555 หลังจากนั้นก็ห่างกันไปเลย จนเราขึ้นปีหนึ่งตอนย้ายของเข้าหออ้ะเขาก็มาช่วยขนน่ะ (เขาสนิทกับที่บ้านอยู่แล้ว แล้วบังเอิญวันนั้นเขาขอติดรถกลับด้วย ) แต่เราก้อเฉยๆไม่อยากคุย ไม่อยากเจอแต่มันดันเจอ มันเหมือนหนีไม่พ้นอ้ะ และเวลาบังเอิญเจอกันนอกบ้านอ้ะเค้าก้ชอบมองแปลกๆ บางทีก็มีแซวบ้าง ตอนแรกเราก้ไม่ชอบน้ะแต่พอขึ้นปีสองมันจะมีช่วงหนึ่งที่แบบว่าฝันถึงเขาตลอดติดๆสามคืน เราก้งงว่าทำไมเราเป็นแบบนี้ และสุดท้ายมันก็ผ่านไปโดยที่เราไม่ได้คำตอบว่าทำไม มันจะมีแบบคิดถึงแวดๆมาบ้างคืนก็มีแอบส่องเฟสอ้ะ แต่ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน แต่เราก็ไม่ได้อะไรตื่นเช้ามาเราก็เลิกคิดถึงไปเอง เราเป็นแบบนี้ตลอดสามปีจนกระทั่งเราไปชอบคนๆหนึ่ง เราเลยคิดว่าเราจะไม่มีอาการแบบนั้นแล้ว แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย พอเราเลิกชอบ เราก้กลับไปคิดถึงเขาอีก จนตอนนี้เราจบไปแล้วเราก้ยังเป้นอ้ะ เราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นหรือเราจะชอบเขาไปแล้ว