เรารู้ว่าหลายๆครอบครัวที่มีลูกเกิน2คนขึ้นไป ก็ต้องมีลูกรักลูกชังบ้าง สำหรับคุณพ่อคุณแม่ส่วนมากก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองลำเอียงที่รักลูกอีกคนมากกว่า หรือบางส่วนอาจจะรู้แต่ก็ยังเลือกที่จะเมินเฉย
แล้วความรู้สึกของลูกอีกคนละ ถ้าเขารู้ว่าพ่อแม่รักอีกคนมากกว่า เขาจะเป็ยังไง มันเป็นปัญหาที่สามารถส่งผลในจิตใจและหลายๆอย่าง อย่างเช่นเหตุการณ์แบบเรา
เราเป็นลูกคนโต มีน้องสาวคนหนึ่งสมัยเด็กก็รักกันดี แต่พอมีช่วงหนึ่ง คุณแม่กับคุณพ่อจะเอาใจน้องเป็นพิเศษ น้องอยากได้อะไรก็ได้ แต่เราไม่เคยได้ เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหลายๆครั้ง ทำให้เราไม่พอใจ เพราะพ่อกับแม่เริ่มไม่สนใจเรา ไม่สนใจถึงขั้นที่ว่า ลืมไปรับเราที่ รร. ลืมไปงานวันแม่ ไม่เรียกเรากินข้าวเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เหตุการณ์นี้เราจำมันฝังใจ ทำให้เราน้อยใจนะ แต่ก็ได้แค่เก็บไว้ เรารู้ตัวเลยว่าเมื่อก่อนเราเป็นคนพูดเยอะถึงขั้นพูดมากเลย ยิ้มง่าย หัวเราะเก่ง เข้ากับคนง่าย แต่พอเกิดเหตุการณ์นี้ ทำให้เราไม่กล้าพูด ได้แต่เก็บไว้ในใจ เราอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ...เรารู้สึกเลยว่าการกระทำของพ่อแม่ทำให้ทัศนคติเราเปลี่ยนไป เมื่อก่อนเรามองโลกแง่ดีมาก ไม่ถึงขั้นโลกสวยแต่พอตอนนี้เรารู้สึกรักตัวเอง รักแต่ตัวเอง แต่ไม่ถึงกับเห็นแก่ตัว เพราะเรารู้สึกว่าเราเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ถึงเราจะอยู่กับพ่อแม่แต่ก็ไม่ได้รักแต่ที่อยู่ก็เพราะเงิน...เงินคือสิ่งที่เราต้องการในตอนนี้ เราคิดว่า ถ้าไม่ได้ความรัก เงินก็ซื้อความสุขให้ได้
ในขณะที่น้องสาวเรา แม่มักจะตามใจตลอด จนตอนนี้ ป.5 แล้ว งานบ้านไม่เคยแตะ อะไรที่ไม่ได้ดั่งใจน้อง น้องก็จะตะโกนละทำลายข้าวของ ละตอนนี้คือ สกิลการเรียกร้องความสนใจนั้น อัพขึ้นเลื่อยๆ เริ่มจากทำลายข้าวของ เปลี่ยนมาเป็นตีแม่ กระทืบเท้า ขโมยของในบ้าน ถึงขั้นขโมยตังค์ในห้องเรา เราบอกเรื่องที่น้องขโมยกับพ่อ เพราะตอนแรกคิดว่าพ่อจะเชื่อเรา พ่อกลับไม่เชื่อ บอกแม่ แม่ก็ไม่เชื่อ นี่ก็เป็นเหตุการณ์หนึ่งที่เราไม่อยากจะเชื่อใจใครอีก แม่เคยมาระบายกับเราว่าทำไมน้องถึงเป็นแบบนี้ เราก็บอกแม่ไปว่า เพราะแม่ไง ที่เลี้ยงมันมาแบบนี้ แม่ตามใจมันเยอะไปแล้ว แม่ก็ไม่พอใจเดินออกจากห้องละปิดประตูใส่หน้าเรา เราก็ได้แต่คิดในใจ ว่าทำไมแม่โง่แบบนี้ ที่น้องมันเป็นแบบนั้ก็เพราะการกระทำตัวเองแท้ๆ ยังไม่รู้ตัวอีก
เราแยกห้องนอนมานอนคนเดียวตั้งแต่ ป.1 ช่วงแรกๆเราก็ไม่อยากแยก เพราะเราไม่กล้านอนคนเดียว เรากลัวผี ก่อนนอนเราเลยไปเล่นกับแม่ทุกคืน จนวันหนึ่งเหมือนน้องจะบ่นว่า มาอีกแล้วไม่มีห้องอยู่หรอตอนนั้นความรู้สึกเราก็ชาแล้ว แล้วแม่ก็ไปกอดกับน้องกับพ่อ 3 คนที่เตียง ในขณะที่เรายืนอยู่หน้าประตูห้อง แล้วแม่ก็พูดว่า ไปเลยๆเอ็งนะส่วนเกิน
แต่เหมือนว่าตอนนี้แม่จะจำไม่ได้ว่าแม่พูดคำนี้ แต่คนฟังจำมันได้ทุกวัน ตั้งแต่นั้นเรารู้สึกอิจฉาน้อง ที่ได้นอนกับพ่อกับแม่ จนตอนนี้น้องป.5 น้องก็ยังได้นอนกับพ่อแม่ ทั้งๆที่แม่ทำห้องนอนให้ใหม่ ติดแอร์ มีเตียง มีตู้เสื้อผ้า ดีกว่าห้องเรา ทั้งๆที่ห้องเรามีแต่พัดลม ได้นอนกับเสื่อยางพารา
ทุกวันนี้อยู่บ้านเหมือนโดนแอนตี้ 5555 เพราะไม่มีใครคุยด้วย ข้าวเย็นก็ต้องหากินเอง เงินที่ได้ปัจจุบัน ค่าเทอม ค่าหนังสือ มาจากตา กับ ยาย ตั้งแต่เด็กแล้วตากับยายก็เป็นคนเลี้ยงเรามา เพราะตอนนั้นแม่ยังเรียนป.ตรีอยู่เลยไม่มีเวลา แม่รับเรากลับมาเลี้ยงก่อนหน้าที่จะมีน้องได้ 2 ปี พอรับเราเลี้ยงเวลาทำไรผิดแม่ก็จะด่าว่า อิบ้านนอก ทั้งๆที่ตัวเองก็มาจากที่นั้นแท้ๆ
เด็กส่วนมากจะโดนเพื่อนแอนตี้ที่ รร. แต่เรากลับโดนครอบครัวแอนตี้ เหอะ
การกระทำของพ่อแม่...
แล้วความรู้สึกของลูกอีกคนละ ถ้าเขารู้ว่าพ่อแม่รักอีกคนมากกว่า เขาจะเป็ยังไง มันเป็นปัญหาที่สามารถส่งผลในจิตใจและหลายๆอย่าง อย่างเช่นเหตุการณ์แบบเรา
เราเป็นลูกคนโต มีน้องสาวคนหนึ่งสมัยเด็กก็รักกันดี แต่พอมีช่วงหนึ่ง คุณแม่กับคุณพ่อจะเอาใจน้องเป็นพิเศษ น้องอยากได้อะไรก็ได้ แต่เราไม่เคยได้ เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหลายๆครั้ง ทำให้เราไม่พอใจ เพราะพ่อกับแม่เริ่มไม่สนใจเรา ไม่สนใจถึงขั้นที่ว่า ลืมไปรับเราที่ รร. ลืมไปงานวันแม่ ไม่เรียกเรากินข้าวเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เหตุการณ์นี้เราจำมันฝังใจ ทำให้เราน้อยใจนะ แต่ก็ได้แค่เก็บไว้ เรารู้ตัวเลยว่าเมื่อก่อนเราเป็นคนพูดเยอะถึงขั้นพูดมากเลย ยิ้มง่าย หัวเราะเก่ง เข้ากับคนง่าย แต่พอเกิดเหตุการณ์นี้ ทำให้เราไม่กล้าพูด ได้แต่เก็บไว้ในใจ เราอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ...เรารู้สึกเลยว่าการกระทำของพ่อแม่ทำให้ทัศนคติเราเปลี่ยนไป เมื่อก่อนเรามองโลกแง่ดีมาก ไม่ถึงขั้นโลกสวยแต่พอตอนนี้เรารู้สึกรักตัวเอง รักแต่ตัวเอง แต่ไม่ถึงกับเห็นแก่ตัว เพราะเรารู้สึกว่าเราเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ถึงเราจะอยู่กับพ่อแม่แต่ก็ไม่ได้รักแต่ที่อยู่ก็เพราะเงิน...เงินคือสิ่งที่เราต้องการในตอนนี้ เราคิดว่า ถ้าไม่ได้ความรัก เงินก็ซื้อความสุขให้ได้
ในขณะที่น้องสาวเรา แม่มักจะตามใจตลอด จนตอนนี้ ป.5 แล้ว งานบ้านไม่เคยแตะ อะไรที่ไม่ได้ดั่งใจน้อง น้องก็จะตะโกนละทำลายข้าวของ ละตอนนี้คือ สกิลการเรียกร้องความสนใจนั้น อัพขึ้นเลื่อยๆ เริ่มจากทำลายข้าวของ เปลี่ยนมาเป็นตีแม่ กระทืบเท้า ขโมยของในบ้าน ถึงขั้นขโมยตังค์ในห้องเรา เราบอกเรื่องที่น้องขโมยกับพ่อ เพราะตอนแรกคิดว่าพ่อจะเชื่อเรา พ่อกลับไม่เชื่อ บอกแม่ แม่ก็ไม่เชื่อ นี่ก็เป็นเหตุการณ์หนึ่งที่เราไม่อยากจะเชื่อใจใครอีก แม่เคยมาระบายกับเราว่าทำไมน้องถึงเป็นแบบนี้ เราก็บอกแม่ไปว่า เพราะแม่ไง ที่เลี้ยงมันมาแบบนี้ แม่ตามใจมันเยอะไปแล้ว แม่ก็ไม่พอใจเดินออกจากห้องละปิดประตูใส่หน้าเรา เราก็ได้แต่คิดในใจ ว่าทำไมแม่โง่แบบนี้ ที่น้องมันเป็นแบบนั้ก็เพราะการกระทำตัวเองแท้ๆ ยังไม่รู้ตัวอีก
เราแยกห้องนอนมานอนคนเดียวตั้งแต่ ป.1 ช่วงแรกๆเราก็ไม่อยากแยก เพราะเราไม่กล้านอนคนเดียว เรากลัวผี ก่อนนอนเราเลยไปเล่นกับแม่ทุกคืน จนวันหนึ่งเหมือนน้องจะบ่นว่า มาอีกแล้วไม่มีห้องอยู่หรอตอนนั้นความรู้สึกเราก็ชาแล้ว แล้วแม่ก็ไปกอดกับน้องกับพ่อ 3 คนที่เตียง ในขณะที่เรายืนอยู่หน้าประตูห้อง แล้วแม่ก็พูดว่า ไปเลยๆเอ็งนะส่วนเกิน
แต่เหมือนว่าตอนนี้แม่จะจำไม่ได้ว่าแม่พูดคำนี้ แต่คนฟังจำมันได้ทุกวัน ตั้งแต่นั้นเรารู้สึกอิจฉาน้อง ที่ได้นอนกับพ่อกับแม่ จนตอนนี้น้องป.5 น้องก็ยังได้นอนกับพ่อแม่ ทั้งๆที่แม่ทำห้องนอนให้ใหม่ ติดแอร์ มีเตียง มีตู้เสื้อผ้า ดีกว่าห้องเรา ทั้งๆที่ห้องเรามีแต่พัดลม ได้นอนกับเสื่อยางพารา
ทุกวันนี้อยู่บ้านเหมือนโดนแอนตี้ 5555 เพราะไม่มีใครคุยด้วย ข้าวเย็นก็ต้องหากินเอง เงินที่ได้ปัจจุบัน ค่าเทอม ค่าหนังสือ มาจากตา กับ ยาย ตั้งแต่เด็กแล้วตากับยายก็เป็นคนเลี้ยงเรามา เพราะตอนนั้นแม่ยังเรียนป.ตรีอยู่เลยไม่มีเวลา แม่รับเรากลับมาเลี้ยงก่อนหน้าที่จะมีน้องได้ 2 ปี พอรับเราเลี้ยงเวลาทำไรผิดแม่ก็จะด่าว่า อิบ้านนอก ทั้งๆที่ตัวเองก็มาจากที่นั้นแท้ๆ
เด็กส่วนมากจะโดนเพื่อนแอนตี้ที่ รร. แต่เรากลับโดนครอบครัวแอนตี้ เหอะ