จะขึ้นปี1 แล้วแต่ไม่มีกำลังใจ ขอปรึกษาได้ไหมค่ะ

ครอบครัวเราๆถูกเลี้ยงจากตากับยายมาตั้งแต่เด็ก ตากับยายดูแลดีมากถึงจะดุด่าตีแต่ก็ไม่เคยพูดจารุนแรงใส่ให้กำลังใจตลอด จนเราจบ ม.3 ไปเรียน ตจว กับแม่ไปอยู่ด้วยกัน ม4-ม6 ตลอด 3 ปีที่อยู่ด้วยแม่ไม่เคยถึงขั้นตีหรือรังแกอะไรเลยนะค่ะ แต่เขาจะพูดประมาณว่า ก็เหมือนพ่อนั่นแหละ กลับไปอยู่กับพ่อไป เราไม่เคยได้รับกำลังใจจากแม่เลยสักครั้ง ( มีน้าอยู่ด้วย ) แต่เขาก็พูดนะค่ะ ว่าลูกคือสิ่งสำคัญ ..เราแค่อยากได้กำลังใจนิดๆแต่เขาไม่เคยพูดออกมาเลย เคยได้รับแต่กำลังใจจาก คนอื่น พ่อ พี่สาว ตายาย เพื่อน แต่เราอยากได้รับจากแม่บ้างสักนิดนึงก็ยังดี ..จนวันนี้เขาพูดกับน้าเรา (ในขณะที่เราหลับอยู่) มันจะเรียนจบไหมนิ น้า:เดี๋ยวมันก็โดนรีทาย (พิมพ์ผิดขอโทษด้วยนะค่ะ) จนเราทนฟังไม่ได้เลยตะโกนด่าไป คือ เรานอนดึกทุกวันบางทีนอนเช้า ประเด็นคือมหาลัยยังไม่เปิดเทอม เขาเลยคิดว่าเราจะปรับตัวได้ไหม ถ้าไปเรียนอยู่ที่นั่น แล้วก็พากันพูดเสียๆหายๆใส่เรา ตลอดเวลาที่อยู่กับแม่มา 3 ปี ขอพูดชัดๆเลยว่าไม่ได้เกลียดแต่ก็ไม่อยากอยู่ เขาแสดงให้เห็นว่าเขาทำหน้าที่แม่ที่ดี แต่ เขาดูแลไม่ทั่วถึง เขาเอาแต่ด่าเราแบบรุนแรงมาก และเป็นแค่เราที่เขาเลือกที่จะทำแบบนั้น เราคิดที่จะฆ่าตัวตายหลายครั้งในเวลาที่เครียดเรื่องครอบครัวมากๆ เหมือนเราไม่มีที่พึ่งเลย ( ถ้าแม่เขาได้มาอ่านบทความนี้เขาจะคิดยังไงนะ ) ;^; แบบนี้เรียกขาดความอบอุ่นไหมค่ะ ? คือ งานบ้านเราก็ทำบ้างไม่ทำบ้างไม่ค่อยได้แบ่งเบาภาระครอบครัวสักเท่าไร แต่เราก็ไม่เคยออกไปเที่ยวกลางคืนเลย อยู่บ้านตลอดอยู่ทุกวัน บางวันใช้เงินไม่ถึงร้อยเลยด้วยซ้ำ ต้องช่วยกันประหยัด แต่เรื่องเงินเรื่องนี้เราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะแม่ก็ทำงานหาเงินคนเดียว รู้สึกแย่ที่เกิดมาเป็นแบบนี้ อยากมีความสุขในแบบที่มันจะเป็น ไม่อยากคิดแบบนี้ มันเหมือนทำร้ายจิตใจตัวเอง เกลียดความรู้สึกแบบนี้ ..แบบนี้เรียกขาดความอบอุ่นไหมค่ะ
.
(**จขกท** ขอบคุณค่ะที่รับฟัง)