เรื่องของเรื่องก็คือช่วงนี้ทุกครั้งที่เราไปเจอเพื่อนเก่าๆที่เคยเรียนมัธยมต้นมาด้วยกัน หรือเเม้กระทั่งเพื่อนใหม่ในปัจจุบันที่นัดกันไปฉลองวันเกิดเราก็จะมีโอกาสได้พบเพื่อนของเพื่อน ประสบการณ์แรกพบทุกครั้งก็ดีหมดอาจจะเป็นเพราะเขาคือคนรู้จักของเพื่อนเราด้วยมั้งเราเลยทำตัวสบายๆคุยสบายๆกับเขาได้ไม่ค่อยเกร็ง เเละสิ่งที่เราค่อนข้างทึ่งในตัวเองมากๆทุกครั้งที่มีโอกาสได้เจอเพื่อนของเพื่อนคนใหม่ๆอะไรแบบนี้เราจะมีเซ้นส์ว่าคนไหนคุยกับเราเเล้วอยากให้ความสัมพันธ์มันออกมาแบบไหน คือบางคนเเค่มองหน้ามองตาก็รู้เเล้ว เเล้วมันก็ถูกทุกครั้งด้วยนะว่าเขาไม่ได้อยากเป็นเเค่เพื่อนกับเรา เพราะพอจบงานก็จะมีหลังไมค์มาตลอด เรื่องที่ชวนคุยก็ไม่ใช่เรื่องที่คนรู้จักกันผิวเผินควรจะต้องมาชวนคุยกันอ่ะ พูดง่ายๆก็จีบนั่นแหละ บางคนนี่เราชอบนิสัยเขานะ  เขาตลก เขาเป็นคนน่ารัก เเต่เราก็ไม่ได้อยากเอาเขามาเป็นมากกว่าเพื่อนไง พอเรารู้ว่าเขาหวังอะไรเราก็เริ่มถอยเเล้ว เพราะงี้มันเลยเป็นเรื่องน่าเสียดายคนดีๆที่เข้ามาในชิวิตเรา เราต้องเสียเขาไปเพราะเราไม่ได้อยากเอาเขามาเป็นแฟนจะให้กลับมาคุยเป็นเพื่อนก็ไม่ได้เเล้วมันไม่สนิทใจ เเล้วถ้าถามว่าทำไมถึงไม่อยากได้เขามาเป็นแฟนถ้าเสียดายเขานักหนา คือบางทีเราก็ไม่จำเป็นต้องเอาคนดีๆมาเป็นแฟนซะหมดเก็บไว้เป็นเพื่อนบ้างก็ได้ เเล้วอีกอย่างเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงค่ะ ไม่ค่อยให้เวลากับคนอื่นสักเท่าไหร่ทุกวันนี้เเค่เรื่องเรียนกับเรื่องอนาคตมันก็เต็มหัวจนไม่มีพื้นที่ให้เรื่องอื่นเเล้วค่ะ ทั้งหมดทั้งมวลที่เราได้เล่าๆบ่นๆไปสรุปก็คืออยากรู้นี่แหละค่ะว่าผู้หญิงผู้ชายจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้เลยหรอ ถ้าถูกใจใครนี่คือต้องเป็นแฟนกันได้อย่างเดียวงี้