ตามหัวข้อเลยนะคะ
คือ จขกท. เองเพิ่งเข้ามาเรียนปี1พยาบาลแล้วต้องนอนหอในกับเพื่อนเมทอีก3คนเรียนอยู่ค่อนข้างไกลบ้าน
ตอนพ่อมาส่งที่หอตอนนั้นคือเตรียมใจมาดีแล้วเลยไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่คนอื่นเป็น(แบบว่าร้องไห้อะไรแบบนี้) พอพ่อกลับบ้านไปเราก็ต้องเข้าปรับพื้นฐานกับทางมหาลัยมีตื่นมาวิ่งตอนนี้5.00 น. ทุกวันแล้วก็มีพี่ระเบียบมาว๊าก (ตอนนี้เพื่อนเราร้องไห้กันเยอะมากแต่เราไม่ร้องนะรู้สึกเฉยๆซะมากกว่าหรือจริงๆแล้วเราเป็นเฉื่อยๆทางความรู้สึกหน่อยอ่ะ)
อาทิตย์แรกพ่อกับแม่ก็โทรมาถามว่าอยู่ไหวไหม ขาดเหลืออะไรรึเปล่าตอนนั้นไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ยังอยู่ได้ชิลๆ
พอมาอาทิตย์ที่สองเราเริ่มมีปัญหาเรื่องสุขภาพคือประตูหนีบเท้าและเป็นโรคกระเพาะ(เราเป็นคนที่ถ้าไม่ใส่ใจกินข้าวให้ตรงเวลาคือจะเป็นแบบนี้เลยและกระเพาะก็จะเจ็บบิดๆเลยอ่ะ) พอวันนี้รับน้องมหาลัยเสร็จกลับมาห้องพ่อกับแม่โทรมาก็พยายามคุยให้ปกติอ่ะก็คุยให้ท่านฟังเรื่องนั่นนี่ปัญหาสุขภาพเรื่องเรียนเรื่องทั่วไป(ตอนนั้นเงยหน้ากลั้นน้ำตาสุดพยายามให้เสียงเป็นปกติสุดๆ) แล้วรีบคุยแล้วตัดสายไป พอวางสายไปความรู้สึกมันดูอลเวงสุดๆมันมีทั้งเรื่องที่คิดถึงท่านคิดถึงคนที่บ้านและเป็นห่วงท่านที่เราไม่ได้อยู่ดูแลใกล้ๆ และเรื่องที่อยากปรึกษาท่านสิ่งที่อึดอัดในใจแต่พูดออกไปไม่ได้(เรื่องเพื่อนน่ะคือสังคมนักศึกษาพยาบาลส่วนมากเป็นผู้หญิงเรื่องนินทาคนอื่นมีที่ห้องประจำแต่เราไม่ได้เข้าร่วมวงสนทนาหรอกเพราะมันมีแต่สิ่งที่ทำให้คิดลบต่อคนอื่น คืออึดอัดมากอ่ะอยากให้พ่อรับฟังปัญหาก็คุยให้พ่อฟังก็ไม่ได้เพราะอยู่ห้องกับเมท) แล้วเวลาที่ท่านคอยสอนนั่นนี่คอยบอกให้เราดูแลตัวเองตลอดคือแบบอยากร้องไห้ออกมามากๆอ่ะแต่ไม่อยากทำให้ท่านรู้สึกเป็นห่วงมากกว่าเดิมที่เราเป็นแบบนี้
เราพยายามเข้มแข็งแต่จริงๆมันไม่ใช่เลยถ้าเป็นเรื่องครอบครัว......
เราควรทำยังไงดี.......
เรียนอยู่ไกลคิดถึงคนที่บ้านจนร้องไห้นี่มีวิธีช่วยให้รู้สึกดีขึ้นไหม?
คือ จขกท. เองเพิ่งเข้ามาเรียนปี1พยาบาลแล้วต้องนอนหอในกับเพื่อนเมทอีก3คนเรียนอยู่ค่อนข้างไกลบ้าน
ตอนพ่อมาส่งที่หอตอนนั้นคือเตรียมใจมาดีแล้วเลยไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่คนอื่นเป็น(แบบว่าร้องไห้อะไรแบบนี้) พอพ่อกลับบ้านไปเราก็ต้องเข้าปรับพื้นฐานกับทางมหาลัยมีตื่นมาวิ่งตอนนี้5.00 น. ทุกวันแล้วก็มีพี่ระเบียบมาว๊าก (ตอนนี้เพื่อนเราร้องไห้กันเยอะมากแต่เราไม่ร้องนะรู้สึกเฉยๆซะมากกว่าหรือจริงๆแล้วเราเป็นเฉื่อยๆทางความรู้สึกหน่อยอ่ะ)
อาทิตย์แรกพ่อกับแม่ก็โทรมาถามว่าอยู่ไหวไหม ขาดเหลืออะไรรึเปล่าตอนนั้นไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ยังอยู่ได้ชิลๆ
พอมาอาทิตย์ที่สองเราเริ่มมีปัญหาเรื่องสุขภาพคือประตูหนีบเท้าและเป็นโรคกระเพาะ(เราเป็นคนที่ถ้าไม่ใส่ใจกินข้าวให้ตรงเวลาคือจะเป็นแบบนี้เลยและกระเพาะก็จะเจ็บบิดๆเลยอ่ะ) พอวันนี้รับน้องมหาลัยเสร็จกลับมาห้องพ่อกับแม่โทรมาก็พยายามคุยให้ปกติอ่ะก็คุยให้ท่านฟังเรื่องนั่นนี่ปัญหาสุขภาพเรื่องเรียนเรื่องทั่วไป(ตอนนั้นเงยหน้ากลั้นน้ำตาสุดพยายามให้เสียงเป็นปกติสุดๆ) แล้วรีบคุยแล้วตัดสายไป พอวางสายไปความรู้สึกมันดูอลเวงสุดๆมันมีทั้งเรื่องที่คิดถึงท่านคิดถึงคนที่บ้านและเป็นห่วงท่านที่เราไม่ได้อยู่ดูแลใกล้ๆ และเรื่องที่อยากปรึกษาท่านสิ่งที่อึดอัดในใจแต่พูดออกไปไม่ได้(เรื่องเพื่อนน่ะคือสังคมนักศึกษาพยาบาลส่วนมากเป็นผู้หญิงเรื่องนินทาคนอื่นมีที่ห้องประจำแต่เราไม่ได้เข้าร่วมวงสนทนาหรอกเพราะมันมีแต่สิ่งที่ทำให้คิดลบต่อคนอื่น คืออึดอัดมากอ่ะอยากให้พ่อรับฟังปัญหาก็คุยให้พ่อฟังก็ไม่ได้เพราะอยู่ห้องกับเมท) แล้วเวลาที่ท่านคอยสอนนั่นนี่คอยบอกให้เราดูแลตัวเองตลอดคือแบบอยากร้องไห้ออกมามากๆอ่ะแต่ไม่อยากทำให้ท่านรู้สึกเป็นห่วงมากกว่าเดิมที่เราเป็นแบบนี้
เราพยายามเข้มแข็งแต่จริงๆมันไม่ใช่เลยถ้าเป็นเรื่องครอบครัว......
เราควรทำยังไงดี.......