เราพึ่งได้รู้ว่าความคิดถึงมันทรมารแค่ไหน
เมื่อ 1 ปีที่แล้วเราได้เข้ามาเรียนในตัวเมือง เรียนไปได้ซักพักเราก็ชอบผู้ชายคนหนึ่งที่ รร. เดียวกัน และเราก็เป็นฝ่ายรุกก่อนด้วย
จนถึงปัจจุบัน เราอยู่ด้วยกัน... โดยที่พ่อแม่เราไม่รู้ แต่ทางพ่อแม่ฝ่ายเค้ารู้แล้วก็เตือนๆมาบ้าง เราก็เคยเปิดใจคุยกันเรื่องนี้หลายครั้ง
แต่ก็รู้สึกไม่อยากห่างกันไปไหน เพราะเราเป็นคนที่ขี้เหงา เพราะมีเรื่องผูกใจเกี่ยวกับเพื่อนก่อนย้ายมาเรียนในตัวเมือง ทำให้เราเข้ากันคนอื่นได้ยาก
ไม่กล้าเข้าหาคน ชวนคนอื่นพูดไม่เป็น เลยไม่มีเพื่อนทั้งที่เมื่อก่อนเรามีเพื่อนเยอะมากๆ ใครๆก็รู้จัก ช่วงปีแรกที่มาเรียนก็จะกลับบ้านบ่อยๆ แต่พอกลับไป
ก็อยู่แต่บ้าน ช่วงงานเล็กๆน้อยที่บ้าน ไม่ได้ออกไปหาเพื่อนเลยซักครั้ง จนปีที่ 2 ก็ยังเป็นเหมือนเดิม เราพยายามเข้าหาเพื่อน ไปไหนไปด้วย พยายามคุยด้วย
แต่เค้าก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน มันทำให้เรารู้สึกแย่ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะเข้ากับเค้าได้
เมื่อปีที่ 2 งานก็เยอะขึ้น เปิดเทอมมา 2 เดือน จำได้ว่ากลับบ้านแค่ 1 ครั้ง รู้สึกคิดถึงพ่อแม่มาก แทบไม่ได้โทรหา พอกลับจาก รร. รู้สึกเหนื่อยมาก วางของทุกอย่างแล้วนอน แทบทุกวัน รู้สึกเหนื่อยหลังจากเลิกเรียน สมองล้าไปหมด วันไหนทักเฟสไปหาพ่อแม่ก็คุยกันไม่กี่คำ รู้สึกอยากจะร้องไห้ตลอดเวลาเหนื่อย
นำ้ตาคลอเป้าตลอด คิดถึงพ่อแม่ที่ยอมเหนื่อย ยอมทำทุกอย่างให้
แต่ก็ยังคิดอยากจะฟาดตัวเองแรงๆที่ทำเรื่องที่ผิด....คนทางบ้านไม่รู้อะไรเลยว่าเราทำอะไรบ้าง ถ้าท่านรู้ท่านคงเสียใจ ยิ่งเรารู้ว่าพ่อแม่จะเสียใจ
เราก็ยิ่งไม่กล้าบอก พ่อกับแม่เราเป็นห่วงเรื่องเที่ยวและเรื่องเหล้ามาก กลัวไปเที่ยวจนไม่มาเรียน ตั้งแต่เรามีแฟนคนนี้มามันเหมือนเป็นการปลูกฝันหรือความรู้สึกอะไรซักอย่างที่ทำให้เราตกลงกันว่า ถ้าเธอไม่ทำเราก็จะไปทำ เรา2 คนต่างปรับตัวเข้าหากัน จนทุกอย่างมันดีขึ้น เราไปเรียนทุกวัน งานส่งทุกชิ้นเราทำไมได้เค้าก็สอน มันทำให้เราคิดว่าเราคิดถูกที่เราเลือกผู้ชายคนนี้ ผู้ชายคนนี้จะเป็นคนดูแลตลอดไม่ว่างเรื่องไหน เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อเรา ใช้ชีวิตเหมือนครอบครัวจริงๆ ที่ไม่ได้มีเรื่องดีตลอดมีเรื่องแย่ๆเข้ามาก็ช่วยกันแก้ปัญหา เรารู้สึกอบอุ่นเมื่อได้อยู่กับเค้าทำให้เราแยกจากกันได้ยาก และเค้าเป็นคนคนหนึ่งที่เป็นได้ทั้งเพื่อนและเหมือนพ่อแม่ที่คอยเตือน คอยสอน คอยบอกตลอด เมื่อเราได้เลือกคนดีๆเข้ามาในชีวิตเราก็ไม่อยากเสียเค้าไปไหน เราวางแผนอนาคตไปด้วยกัน เราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะยังอยู่ด้วยกันรึเปล่า เราจะทำอนาคตให้ดีที่สุดเพื่อพ่อแม่เราและตัวเราเองและตัวเค้า เพื่อให้พ่อแม่เราสบาย สมกับที่ลำบากส่งเรามาเรียน ลบล้างความรู้สึกผิดหวังในตัวเรา
จากคนที่เคยเกเร เราจะทำให้พ่อแม่เห็นว่าเราจะเป็นลูกที่ดูแลพ่อแม่ได้ และจะทำให้ดีที่สุด
#กระทู้คิดถึงพ่อแม่
#คิดถึงคนที่รอคอยความหวัง
#ขอบคุณที่ฝากความหวังไว้ที่หนู
#หนูจะทำตามที่พ่อแม่หวังให้ได้นะ
#รักพ่อกับแม่นะ(คำที่ไม่เคยพูดออกจากปากลูกเลย แต่มันยังอยู่ในใจลูกเสมอนะ)
#หนูไม่อยากทำให้พ่อแม่ผิดหวังไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือเรื่องที่พ่อแม่หวังไว้ว่าจะให้ลูกเป็น
#จะรีบไปหาพ่อกับแม่นะ
#คิดถึงพ่อแม่
ปัญหาวัยรุ่น
เมื่อ 1 ปีที่แล้วเราได้เข้ามาเรียนในตัวเมือง เรียนไปได้ซักพักเราก็ชอบผู้ชายคนหนึ่งที่ รร. เดียวกัน และเราก็เป็นฝ่ายรุกก่อนด้วย
จนถึงปัจจุบัน เราอยู่ด้วยกัน... โดยที่พ่อแม่เราไม่รู้ แต่ทางพ่อแม่ฝ่ายเค้ารู้แล้วก็เตือนๆมาบ้าง เราก็เคยเปิดใจคุยกันเรื่องนี้หลายครั้ง
แต่ก็รู้สึกไม่อยากห่างกันไปไหน เพราะเราเป็นคนที่ขี้เหงา เพราะมีเรื่องผูกใจเกี่ยวกับเพื่อนก่อนย้ายมาเรียนในตัวเมือง ทำให้เราเข้ากันคนอื่นได้ยาก
ไม่กล้าเข้าหาคน ชวนคนอื่นพูดไม่เป็น เลยไม่มีเพื่อนทั้งที่เมื่อก่อนเรามีเพื่อนเยอะมากๆ ใครๆก็รู้จัก ช่วงปีแรกที่มาเรียนก็จะกลับบ้านบ่อยๆ แต่พอกลับไป
ก็อยู่แต่บ้าน ช่วงงานเล็กๆน้อยที่บ้าน ไม่ได้ออกไปหาเพื่อนเลยซักครั้ง จนปีที่ 2 ก็ยังเป็นเหมือนเดิม เราพยายามเข้าหาเพื่อน ไปไหนไปด้วย พยายามคุยด้วย
แต่เค้าก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน มันทำให้เรารู้สึกแย่ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะเข้ากับเค้าได้
เมื่อปีที่ 2 งานก็เยอะขึ้น เปิดเทอมมา 2 เดือน จำได้ว่ากลับบ้านแค่ 1 ครั้ง รู้สึกคิดถึงพ่อแม่มาก แทบไม่ได้โทรหา พอกลับจาก รร. รู้สึกเหนื่อยมาก วางของทุกอย่างแล้วนอน แทบทุกวัน รู้สึกเหนื่อยหลังจากเลิกเรียน สมองล้าไปหมด วันไหนทักเฟสไปหาพ่อแม่ก็คุยกันไม่กี่คำ รู้สึกอยากจะร้องไห้ตลอดเวลาเหนื่อย
นำ้ตาคลอเป้าตลอด คิดถึงพ่อแม่ที่ยอมเหนื่อย ยอมทำทุกอย่างให้
แต่ก็ยังคิดอยากจะฟาดตัวเองแรงๆที่ทำเรื่องที่ผิด....คนทางบ้านไม่รู้อะไรเลยว่าเราทำอะไรบ้าง ถ้าท่านรู้ท่านคงเสียใจ ยิ่งเรารู้ว่าพ่อแม่จะเสียใจ
เราก็ยิ่งไม่กล้าบอก พ่อกับแม่เราเป็นห่วงเรื่องเที่ยวและเรื่องเหล้ามาก กลัวไปเที่ยวจนไม่มาเรียน ตั้งแต่เรามีแฟนคนนี้มามันเหมือนเป็นการปลูกฝันหรือความรู้สึกอะไรซักอย่างที่ทำให้เราตกลงกันว่า ถ้าเธอไม่ทำเราก็จะไปทำ เรา2 คนต่างปรับตัวเข้าหากัน จนทุกอย่างมันดีขึ้น เราไปเรียนทุกวัน งานส่งทุกชิ้นเราทำไมได้เค้าก็สอน มันทำให้เราคิดว่าเราคิดถูกที่เราเลือกผู้ชายคนนี้ ผู้ชายคนนี้จะเป็นคนดูแลตลอดไม่ว่างเรื่องไหน เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อเรา ใช้ชีวิตเหมือนครอบครัวจริงๆ ที่ไม่ได้มีเรื่องดีตลอดมีเรื่องแย่ๆเข้ามาก็ช่วยกันแก้ปัญหา เรารู้สึกอบอุ่นเมื่อได้อยู่กับเค้าทำให้เราแยกจากกันได้ยาก และเค้าเป็นคนคนหนึ่งที่เป็นได้ทั้งเพื่อนและเหมือนพ่อแม่ที่คอยเตือน คอยสอน คอยบอกตลอด เมื่อเราได้เลือกคนดีๆเข้ามาในชีวิตเราก็ไม่อยากเสียเค้าไปไหน เราวางแผนอนาคตไปด้วยกัน เราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะยังอยู่ด้วยกันรึเปล่า เราจะทำอนาคตให้ดีที่สุดเพื่อพ่อแม่เราและตัวเราเองและตัวเค้า เพื่อให้พ่อแม่เราสบาย สมกับที่ลำบากส่งเรามาเรียน ลบล้างความรู้สึกผิดหวังในตัวเรา
จากคนที่เคยเกเร เราจะทำให้พ่อแม่เห็นว่าเราจะเป็นลูกที่ดูแลพ่อแม่ได้ และจะทำให้ดีที่สุด
#กระทู้คิดถึงพ่อแม่
#คิดถึงคนที่รอคอยความหวัง
#ขอบคุณที่ฝากความหวังไว้ที่หนู
#หนูจะทำตามที่พ่อแม่หวังให้ได้นะ
#รักพ่อกับแม่นะ(คำที่ไม่เคยพูดออกจากปากลูกเลย แต่มันยังอยู่ในใจลูกเสมอนะ)
#หนูไม่อยากทำให้พ่อแม่ผิดหวังไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือเรื่องที่พ่อแม่หวังไว้ว่าจะให้ลูกเป็น
#จะรีบไปหาพ่อกับแม่นะ
#คิดถึงพ่อแม่