สวัสดีค่ะ ขอเกริ่นประวัติเราคร่าวๆก่อนนะคะ เราทำงานแถวอโศกเกือบจะ 2 ปีแล้วค่ะ เวลาทำงานก็ 9:00-17:00 วันทำงานก็ จ.-ศ. ค่ะ เข้าเรื่องกันเลยนะคะ
ในทุกวัน เราต้องนั่งรถเมล์จากปิ่นเกล้าเพื่อมาต่อรถเมล์ที่สนามหลวงเพื่อไปอโศก แต่เราจะเจอผู้ชายคนนึงบ่อยมากกกกกกก ขอแทนชื่อผู้ชายคนนี้ว่า ร.
แรกๆ ที่เจอ ร. เราก็ไม่ค่อยชอบหน้าเค้าเท่าไหร่ อาจจะด้วยอะไรก็ไม่รู้ แต่พอนับวันนานไป จากไม่ชอบก็กลายเป็นชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเองเลยค่ะ เราตื่นแต่เช้าเพื่อให้มาทันเจอ ร. ทุกวัน โดยเราจะถึงสนามหลวงประมาณ 6.45-7.00 ของทุกวัน แล้วจะถึงอโศกประมาณ 7.30-8.00 ไม่น่าจะเกินนี้
บางคนอาจสงสัยว่า ทำงาน 9 โมง ทำไมมาเร็วจัง เราบอกเลยเราเกลียดรถติด เราเกลียดการมาสายค่ะ และเรามาเช้าเราได้อ่านหนังสือ ฟังข่าว กินข้าว จิบชา บลาๆๆ ดีค่ะ อ้ะ..เข้าเรื่องต่อ เราแอบมอง ร. มานานมากกกก นานจนวันหนึ่ง ตัดสินใจที่จะถามชื่อเค้าไป
หลังจากลงรถเมล์ในวันหนึ่ง เราตัดสินใจเดินไปหา ร.แล้วบอก "ขอโทษนะคะ ชื่ออะไรคะ" ร.หันมาแบบตกใจ เราเผลอยกมือไหว้ -*- แม่เจ้า อยากจะด่าตัวเอง ถามชื่อผู้ชายจนเค้าตกใจ พอเห็นเค้าตกใจก็เลยยกมือไหว้แล้วขอโทษ (อะไรจะมารยาทดีขนาดนั้นนนน) แล้วคำตอบที่ได้คือ ชื่อ ร.
ตั้งแต่วันนั้น เราก็ยังแอบมอง ร.อยู่ตลอดค่ะ แต่ที่เราสังเกตุได้บ่อยๆคือ ร.เป็นผู้ชายที่ชอบมองผู้หญิง(บางทีก็มีมองผู้ชายเหมือนกัน) เราแอบเห็น ร.มองคนอื่น เราเองก็น้อยใจ(นี่ขนาดยังไม่ได้รู้จักกันยังน้อยใจ 555) อยากจะตัดใจ แต่พอเจอหน้าทีไรก็เหมือนมีแรงบันดาลใจให้อยากมาทำงานในทุกๆวัน เห้อ.. เพลียตัวเอง
หลังจากนั้นไม่นาน ร.มาทักเราค่ะว่า "ที่ถามวันนั้นมีอะไรหรือเปล่า" เราตอบไม่มีอะไรค่ะ แค่ถามเฉยๆ แต่ในใจนี่เต้นแรงมากกก แค่เค้าคุยธรรมดาไม่กี่คำใจก็ลอยไปไกลแล้ว เอ๊ะแต่เดี๋ยว ลืมเล่าค่ะ เล่าแล้วเราอาจจะดูเหมือนเป็นคนโรคจิตนิดนึงถึงปานกลางนะ ปกติ เรากับ ร. จะลงรถที่อโศก แต่เราจะเดินลอดทาง mrt ส่วน ร.จะเดินไปทาง ซ.สุขุมวิท 19 พูดง่ายๆคือ นอกจากเจอกันบนรถเมล์แล้ว เราจะต้องเดินแยกจากกันตั้งแต่ป้ายรถเมล์ตอนลง แต่.. บางวันเรากลับเลือกที่จะเดินตาม ร. ไปอยู่ห่างๆ (ก็อยากเดินตาม อยากเห็นว่าเค้าไปไหน ทำงานที่ไหนค่ะ) จนรู้ว่าเค้าทำงานที่ bb แล้วพอเลิกงาน บ่อยครั้งเราแอบไปนั่งจิบชาเพื่อรอดูว่าเค้าเลิกกี่โมง กลับบ้านเวลาไหน แล้วก็จะมีบางวันที่ เราลงเรือคลองแสนแสบกลับแล้วเจอ ร. เรานี่รีบเดินค่ะ เดินตาม ร.นะ อยากรู้ว่าบ้านเค้าอยู่แถวไหน เพื่อนก็บอกว่า "แกยิ่งกว่าพวกผู้ชายโรคจิตอีกนะเนี่ย" เราเองก็อยากเจอหน้าให้มีกำลังใจในการทำงานในวันต่อๆไปค่ะ
อะต่อออ.. หลังจากวันนั้นที่ ร. ถามเราว่า มีอะไรมั้ย? เราก็ไม่ได้พูดกันอีกเลยค่ะ ต่างคนต่างเงียบ เพราะเค้าเองก็อาจจะมีแฟนอยู่แล้ว แต่เราก็ชอบอะเนอะ แต่เมื่อเดือนก่อน เราอยากจะทำอะไรดีๆให้ตัวเองบ้าง เราเลยถาม ร. ตอนลงรถเมล์ค่ะว่า สบายดีมั้ย ร.ก็บอกสบายดี แล้วก็แยกกัน แต่แล้ววันนึงเหมือนสวรรค์มาโปรด ร.ถามเราว่าจะเดินไปทางนี้ด้วยกันมั้ย เพราะร.บอกทางที่เราเดินมันอ้อม เราตอบอย่างไม่ลังเลเลยค่ะว่า "ไปค่ะ"
ระหว่างทางที่เดินไปด้วยกัน เราก็ถามอายุ ร.อายุ 34 ปี แต่ไม่กล้าถามว่าแต่งงานรึยัง แต่เราไม่เห็น ร.ใส่แหวนที่นิ้วนางเราเลยมโนเข้าข้างตัวเองก่อนว่า "ยังไม่แต่ง" ร.ทำงาน 9:00-17:30 แต่ก็มาเช้า มาก่อนเวลามากอยู่ เหมือนกับเรา เป็นผช.ตัวสูง ผิวขาว หน้าตาดูมีความรู้ ด้วยความที่เราชอบ ร.มาก หลังๆเราจะแอบนั่งทำงานฆ่าเวลาเพื่อให้มันช้าจะได้กลับเวลาพร้อมกับ ร. แต่ทุกครั้งหลังเลิกงาน ร.เจอเรา ร.ไม่เคยทัก (ปกติก็ไม่ค่อยทักอยู่แล้ว) มีแอบเห็นบางครั้งจะคุยโทรศัพท์แล้วยิ้มอย่างมีความสุข มันก็แอบทำเราทุกข์อยู่หน่อยๆ
เราตัดสินใจไม่ได้ค่ะ ว่าเราควรจะบอกชอบ ร. หรือว่าจะตัดใจไปเลยดีคะ เราทำใจอยู่นานมาก เอาจริงๆแค่ตอนจะถามชื่อ ร. เรารวบรวมความกล้าอยู่หลายเดือนทีเดียวค่ะ เราคิดว่าถ้าเราบอกเราชอบ ร. แต่ถ้าเค้าไม่ชอบเราๆอยากให้เค้าบอกเราตรงๆเลย เพราะเราจะได้ตัดใจง่ายขึ้นค่ะ แต่นี่เรายังทำใจไม่ได้ว่าจะบอกชอบหรือจะตัดใจแล้วหายไปเลยดีมั้ย (เพราะหายไปเค้าก็อาจจะไม่ได้คิดถึงเราอยู่ดี) เพื่อนๆช่วยคิดทีค่ะว่าเราควรทำยังไงดี เราสับสนกับตัวเองที่ทำตัวโรคจิต(อย่างที่ไม่เคยเป็น) แล้วงงกับความรู้สึกตอนนี้จนจะไม่ไหวแล้ว หาทางออกไม่ได้ค่ะ บางทีก็รู้สึกเหมือน ร.ก็ชอบเรา แต่เราอาจจะคิดไปเอง หรือถ้าเราจะบอกชอบ ร. เราต้องเริ่มพูดยังไงและจบบทสนทนายังไงดีค่ะ คิดแล้วเครียดค่ะ อยากทำอะไรให้มันเสร็จๆไป ถ้าต้องตัดใจจะได้ลองเปิดใจให้ผช.คนอื่นที่มาจีบเราบ้างค่ะ เพราะเราก็ปฎิเสธไปหลายคนเพราะเราแอบชอบ ร.นี่แหละค่ะ
ส่วนตัว .. เราเป็นผู้หญิงที่มีความเป็นตัวเองสูงค่ะ ชอบแต่งตัว กล้าเข้าหาคนอื่น(ยกเว้นคนที่ชอบ) อายุ 26 ปี และจากที่คุยกับ ร. คร่าวๆ เป็นผช.ที่ต้องเดินทางไปไซต์งานที่ตจว.หรือตปท.บ่อยๆ ดูเป็นคนขี้อายหน่อยๆ ชอบทำอะไรรวดเร็ว น่ารักกกกกกก
ขออนุญาตแท็ก มนุษย์เงินเดือน : อยู่ในวัยหาเงินทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนค่ะ
ความรักวัยทำงาน : เป็นช่วงวัยทำงานค่ะ
ปัญหาวัยรุ่น : อันที่จริงเป็นปัญหาของทุกวัยค่ะ รวมถึงวัยรุ่นด้วย
ความงาม : เผื่อสาวๆห้องแป้งจะช่วยออกความเห็นช่วยผู้หญิงด้วยกันค่ะ รบกวนด้วยค่ะ
สุขภาพจิต : เราไม่เคยเป็นอาการแบบนี้ ตามติดชีวิตผู้ชายคนหนึ่งแบบนี้ บางทีเราอาจจะมีปัญหาด้านสุขภาพจิต ต้องรอดูอาการอีกทีค่ะ
แอบชอบผู้ชายคนหนึ่งมาเป็นปี จะบอกชอบเค้าหรือจะตัดใจยังไงดีคะ
ในทุกวัน เราต้องนั่งรถเมล์จากปิ่นเกล้าเพื่อมาต่อรถเมล์ที่สนามหลวงเพื่อไปอโศก แต่เราจะเจอผู้ชายคนนึงบ่อยมากกกกกกก ขอแทนชื่อผู้ชายคนนี้ว่า ร.
แรกๆ ที่เจอ ร. เราก็ไม่ค่อยชอบหน้าเค้าเท่าไหร่ อาจจะด้วยอะไรก็ไม่รู้ แต่พอนับวันนานไป จากไม่ชอบก็กลายเป็นชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเองเลยค่ะ เราตื่นแต่เช้าเพื่อให้มาทันเจอ ร. ทุกวัน โดยเราจะถึงสนามหลวงประมาณ 6.45-7.00 ของทุกวัน แล้วจะถึงอโศกประมาณ 7.30-8.00 ไม่น่าจะเกินนี้
บางคนอาจสงสัยว่า ทำงาน 9 โมง ทำไมมาเร็วจัง เราบอกเลยเราเกลียดรถติด เราเกลียดการมาสายค่ะ และเรามาเช้าเราได้อ่านหนังสือ ฟังข่าว กินข้าว จิบชา บลาๆๆ ดีค่ะ อ้ะ..เข้าเรื่องต่อ เราแอบมอง ร. มานานมากกกก นานจนวันหนึ่ง ตัดสินใจที่จะถามชื่อเค้าไป
หลังจากลงรถเมล์ในวันหนึ่ง เราตัดสินใจเดินไปหา ร.แล้วบอก "ขอโทษนะคะ ชื่ออะไรคะ" ร.หันมาแบบตกใจ เราเผลอยกมือไหว้ -*- แม่เจ้า อยากจะด่าตัวเอง ถามชื่อผู้ชายจนเค้าตกใจ พอเห็นเค้าตกใจก็เลยยกมือไหว้แล้วขอโทษ (อะไรจะมารยาทดีขนาดนั้นนนน) แล้วคำตอบที่ได้คือ ชื่อ ร.
ตั้งแต่วันนั้น เราก็ยังแอบมอง ร.อยู่ตลอดค่ะ แต่ที่เราสังเกตุได้บ่อยๆคือ ร.เป็นผู้ชายที่ชอบมองผู้หญิง(บางทีก็มีมองผู้ชายเหมือนกัน) เราแอบเห็น ร.มองคนอื่น เราเองก็น้อยใจ(นี่ขนาดยังไม่ได้รู้จักกันยังน้อยใจ 555) อยากจะตัดใจ แต่พอเจอหน้าทีไรก็เหมือนมีแรงบันดาลใจให้อยากมาทำงานในทุกๆวัน เห้อ.. เพลียตัวเอง
หลังจากนั้นไม่นาน ร.มาทักเราค่ะว่า "ที่ถามวันนั้นมีอะไรหรือเปล่า" เราตอบไม่มีอะไรค่ะ แค่ถามเฉยๆ แต่ในใจนี่เต้นแรงมากกก แค่เค้าคุยธรรมดาไม่กี่คำใจก็ลอยไปไกลแล้ว เอ๊ะแต่เดี๋ยว ลืมเล่าค่ะ เล่าแล้วเราอาจจะดูเหมือนเป็นคนโรคจิตนิดนึงถึงปานกลางนะ ปกติ เรากับ ร. จะลงรถที่อโศก แต่เราจะเดินลอดทาง mrt ส่วน ร.จะเดินไปทาง ซ.สุขุมวิท 19 พูดง่ายๆคือ นอกจากเจอกันบนรถเมล์แล้ว เราจะต้องเดินแยกจากกันตั้งแต่ป้ายรถเมล์ตอนลง แต่.. บางวันเรากลับเลือกที่จะเดินตาม ร. ไปอยู่ห่างๆ (ก็อยากเดินตาม อยากเห็นว่าเค้าไปไหน ทำงานที่ไหนค่ะ) จนรู้ว่าเค้าทำงานที่ bb แล้วพอเลิกงาน บ่อยครั้งเราแอบไปนั่งจิบชาเพื่อรอดูว่าเค้าเลิกกี่โมง กลับบ้านเวลาไหน แล้วก็จะมีบางวันที่ เราลงเรือคลองแสนแสบกลับแล้วเจอ ร. เรานี่รีบเดินค่ะ เดินตาม ร.นะ อยากรู้ว่าบ้านเค้าอยู่แถวไหน เพื่อนก็บอกว่า "แกยิ่งกว่าพวกผู้ชายโรคจิตอีกนะเนี่ย" เราเองก็อยากเจอหน้าให้มีกำลังใจในการทำงานในวันต่อๆไปค่ะ
อะต่อออ.. หลังจากวันนั้นที่ ร. ถามเราว่า มีอะไรมั้ย? เราก็ไม่ได้พูดกันอีกเลยค่ะ ต่างคนต่างเงียบ เพราะเค้าเองก็อาจจะมีแฟนอยู่แล้ว แต่เราก็ชอบอะเนอะ แต่เมื่อเดือนก่อน เราอยากจะทำอะไรดีๆให้ตัวเองบ้าง เราเลยถาม ร. ตอนลงรถเมล์ค่ะว่า สบายดีมั้ย ร.ก็บอกสบายดี แล้วก็แยกกัน แต่แล้ววันนึงเหมือนสวรรค์มาโปรด ร.ถามเราว่าจะเดินไปทางนี้ด้วยกันมั้ย เพราะร.บอกทางที่เราเดินมันอ้อม เราตอบอย่างไม่ลังเลเลยค่ะว่า "ไปค่ะ"
ระหว่างทางที่เดินไปด้วยกัน เราก็ถามอายุ ร.อายุ 34 ปี แต่ไม่กล้าถามว่าแต่งงานรึยัง แต่เราไม่เห็น ร.ใส่แหวนที่นิ้วนางเราเลยมโนเข้าข้างตัวเองก่อนว่า "ยังไม่แต่ง" ร.ทำงาน 9:00-17:30 แต่ก็มาเช้า มาก่อนเวลามากอยู่ เหมือนกับเรา เป็นผช.ตัวสูง ผิวขาว หน้าตาดูมีความรู้ ด้วยความที่เราชอบ ร.มาก หลังๆเราจะแอบนั่งทำงานฆ่าเวลาเพื่อให้มันช้าจะได้กลับเวลาพร้อมกับ ร. แต่ทุกครั้งหลังเลิกงาน ร.เจอเรา ร.ไม่เคยทัก (ปกติก็ไม่ค่อยทักอยู่แล้ว) มีแอบเห็นบางครั้งจะคุยโทรศัพท์แล้วยิ้มอย่างมีความสุข มันก็แอบทำเราทุกข์อยู่หน่อยๆ
เราตัดสินใจไม่ได้ค่ะ ว่าเราควรจะบอกชอบ ร. หรือว่าจะตัดใจไปเลยดีคะ เราทำใจอยู่นานมาก เอาจริงๆแค่ตอนจะถามชื่อ ร. เรารวบรวมความกล้าอยู่หลายเดือนทีเดียวค่ะ เราคิดว่าถ้าเราบอกเราชอบ ร. แต่ถ้าเค้าไม่ชอบเราๆอยากให้เค้าบอกเราตรงๆเลย เพราะเราจะได้ตัดใจง่ายขึ้นค่ะ แต่นี่เรายังทำใจไม่ได้ว่าจะบอกชอบหรือจะตัดใจแล้วหายไปเลยดีมั้ย (เพราะหายไปเค้าก็อาจจะไม่ได้คิดถึงเราอยู่ดี) เพื่อนๆช่วยคิดทีค่ะว่าเราควรทำยังไงดี เราสับสนกับตัวเองที่ทำตัวโรคจิต(อย่างที่ไม่เคยเป็น) แล้วงงกับความรู้สึกตอนนี้จนจะไม่ไหวแล้ว หาทางออกไม่ได้ค่ะ บางทีก็รู้สึกเหมือน ร.ก็ชอบเรา แต่เราอาจจะคิดไปเอง หรือถ้าเราจะบอกชอบ ร. เราต้องเริ่มพูดยังไงและจบบทสนทนายังไงดีค่ะ คิดแล้วเครียดค่ะ อยากทำอะไรให้มันเสร็จๆไป ถ้าต้องตัดใจจะได้ลองเปิดใจให้ผช.คนอื่นที่มาจีบเราบ้างค่ะ เพราะเราก็ปฎิเสธไปหลายคนเพราะเราแอบชอบ ร.นี่แหละค่ะ
ส่วนตัว .. เราเป็นผู้หญิงที่มีความเป็นตัวเองสูงค่ะ ชอบแต่งตัว กล้าเข้าหาคนอื่น(ยกเว้นคนที่ชอบ) อายุ 26 ปี และจากที่คุยกับ ร. คร่าวๆ เป็นผช.ที่ต้องเดินทางไปไซต์งานที่ตจว.หรือตปท.บ่อยๆ ดูเป็นคนขี้อายหน่อยๆ ชอบทำอะไรรวดเร็ว น่ารักกกกกกก
ขออนุญาตแท็ก มนุษย์เงินเดือน : อยู่ในวัยหาเงินทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนค่ะ
ความรักวัยทำงาน : เป็นช่วงวัยทำงานค่ะ
ปัญหาวัยรุ่น : อันที่จริงเป็นปัญหาของทุกวัยค่ะ รวมถึงวัยรุ่นด้วย
ความงาม : เผื่อสาวๆห้องแป้งจะช่วยออกความเห็นช่วยผู้หญิงด้วยกันค่ะ รบกวนด้วยค่ะ
สุขภาพจิต : เราไม่เคยเป็นอาการแบบนี้ ตามติดชีวิตผู้ชายคนหนึ่งแบบนี้ บางทีเราอาจจะมีปัญหาด้านสุขภาพจิต ต้องรอดูอาการอีกทีค่ะ