เราเป็นคนนึงละ แต่มันไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ เราทำงานเป็นเชียร์เบียร์ที่มาเลเซีย วันนึงก็ได้เจอกับเขาเรารู้สึกว่าเวลาคุยกับเขาแล้วสบายใจดีไม่เหมือนคุยกับคนอื่นๆ ก็คุยกันมาเรื่อยๆ เลิกงานดึกก็มารับ พาเราไปเจอเพื่อนๆเขา กล้าบอกเพื่อนว่าเราคือแฟน แล้ววันนึงเราเลยถามเขาเล่นๆว่า เธอมาเราเกือบทุกวันแบบนี้แฟนไม่ว่าหรอ? แล้วคำตอบคือ...ไม่ว่าหรอก เขาไม่รู้เพราะเขาไม่ได้อยู่แถวนี้ เขาถามเรากลับว่า เราโอเคมั้ยที่เขามีแฟนเขาบอกเวลาที่อยู่กับเราเขามีความสุขเขาทำทุกอย่างให้เหมือนคู่รักทั่วๆไปความรู้สึกต่อเขาเราชอบเขานะ แต่ยังไม่ถึงกับรัก เราเลยตอบเขาว่า อืมม! เราก็คุยกันเหมือนเดิมนั้นแหละเป็นเพื่อนกันก็ได้ ในใจก็รู้อยู่แล้วว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ พอนานไปเขายิ่งทำตัวน่ารักมากขึ้นทำให้เราหลงรักทำให้ถลัมลึกไปมากกว่าเดิมพาเราไปบ้านบอกให้เราย้ายมาอยู่ด้วย เราคิดในใจนะ ถ้าเราเป็นแฟนเขาแล้วรู้ว่าแฟนพาคนอื่นมาบ้านพาคนอื่นไปเที่ยวไปกินข้าวลับหลัง ก็คงจะเสียใจมาก เราพยายามห่างเขาทำทุกอย่างไม่ให้คิดถึงเขา แต่เราทำไม่ได้เลย ไม่อยากจะอยู่ในฐานะแบบนี้