สวัสดีค่ะ อาจจะเป็นกระทู้ที่ค่อนข้างยาวหน่อยนะคะ
โดยปกติแล้วเป็นคนที่ไม่ค่อยแชร์เรื่องราวส่วนตัวสักเท่าไร แต่วันนี้อยากจะรู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไรกับเรื่องนี้
อาจจะดูน่าเหลือเชื่อสำหรับใครบางคนนะคะ เจ้าของกระทู้จะอายุ 23 ปี (ในอีก 10 กว่าวันข้างหน้าค่ะ)
แฟนเจ้าของกระทู้อายุ 16 ย่าง 17 ปีนี้ค่ะ เขาเป็นคนต่างชาติ
เรารู้จักกันมาตั้งแต่เดือนกันยายนปี 2016 ค่ะผ่านทางเว็บไซต์ และหนึ่งเดือนหลังจากนั้นเขาก็ขอเราเป็นแฟนค่ะ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก หลังจากขอเป็นแฟนได้สักพักเราก็ได้แลกรูปกันค่ะว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นอย่างไร
เราก็ค่อยๆทำความรู้จักกันและกันมากยิ่งขึ้นตั้งแต่นั้นมาค่ะ
จริงๆเจ้าของกระทู้ก็คิดว่าเขายังเด็กอยู่นะคะ แต่เวลาที่เราแชทคุยกันเนี่ย เรารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกค่ะ
เขาใจเย็นมากๆ และรับฟังเราทุกเรื่อง เขาเป็นคนที่น่ารักมากๆคนหนึ่งเลยค่ะ จนเราได้มองข้ามเรื่องอายุของเขาไป
และเมื่อต้นปี 2017 เราก็ได้วิดีโอคอลกันครั้งแรกค่ะ ตื่นเต้นมากๆ ต่างคนต่างเขิน
จากนั้นเราก็วิดีโอคอลกันเรื่อยๆค่ะ
เขาบอกครอบครัวเขาว่าเราเป็นแฟนเขา ครอบครัวเขาก็โอเครับรู้ค่ะ
เขาส่งของขวัญมาให้เรื่อยๆโดยคุณแม่เขาช่วยด้วยค่ะ
ของขวัญที่ส่งมาก็จะเป็นพวก ตุ๊กตา ขนม เสื้อ การ์ด ลูกอม ผ้าห่ม และของน่ารักอื่นๆค่ะ
เราเองก็ส่งของให้เขาเรื่อยๆค่ะ เป็นพวกขนมไทย บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เสื้อเชื้ต การ์ดวันเกิด และของอื่นๆให้เขาด้วยค่ะ
เราคบกันแบบนี้มาเรื่อยๆค่ะ จนวันหนึ่งเราอยากเจอเขามากๆ แต่ด้วยเหตุผลที่ว่า เราทั้งคู่กำลังเรียนอยู่ในตอนนั้น
เลยคิดว่าถ้าจะเจอกันมันต้องมีเวลาเตรียมตัวอะไรต่างๆ เลยแอบเศร้าลึกๆค่ะ บางคืนเราคิดถึงเขามากๆ อยากจะเจอเขา
แต่เราทำอะไรไม่ได้ ก็ร้องไห้จนหลับไปเลยก็มีค่ะ
มีแฟนแต่ยังไม่เคยเจอกันในชีวิตจริง บางครั้งก็รู้สึกเศร้าใจ และแอบอิจฉาคนอื่นที่ได้อยู่ด้วยกันนะคะ
แต่กว่าเราจะมีวันนั้นก็ต้องรอเป็นปีๆเลยค่ะ และที่บอกว่าต้องรอเป็นปีๆก็เพราะว่า เราต้องรอเขาอายุ 18 ปีก่อน
พ่อกับแม่เขายังไม่อนุญาตให้มาก่อนอายุ 18 ค่ะ
เราพยายามเข้าใจนะคะ ถ้าเป็นเราก็คงอาจจะทำแบบเดียวกันนี้
การที่คบกันมาจะ 2 ปีแล้วยังไม่เคยเจอกันในชีวิตจริงนี่ ทรมานเหมือนกันนะคะ..
แต่เราก็เข้าใจว่าคู่ของเรานั้นมีข้อจำกัดอยู่ที่ยังไม่สามารถมาเจอกันได้
เรารักเขามากนะคะ เราไม่คุยกับคนอื่นเลยตั้งแต่คบกับเขามา ใครเข้ามาจีบเราก็ไม่หวั่นไหวค่ะ เรารักเขามาก แม้ว่าจะยังไม่เคยเจอเขาก็ตาม
และเราเป็นรักแรกของกันและกันค่ะ
จนกระทั่ง วันหนึ่งเราตัดสินใจว่า เรานี่แหละจะไปหาเขาเอง เพราะเราใกล้จะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว
ทางเรากับครอบครัวเขาก็เลยช่วยกันดำเนินเอกสารในการยื่นขอวีซ่าเยี่ยมเยียนค่ะ
แต่โชคไม่ดีเลยค่ะ..เราถูกปฏิเสธวีซ่าเมื่อวานนี้เพราะว่า เรามีหลักฐานไม่แน่นพอว่าเรารู้จักกันจริงๆเพราะเรายังไม่เคยเจอกันในชีวิตจริง..
แต่ก็เข้าใจทางสถานทูตนะคะ เราเองก็เผื่อใจไว้อยู่บ้าง แต่มันเหมือนฝันสลายเลยค่ะ เมื่อรู้ว่าจะยังคงไม่เจอกันเร็วๆนี้..
แต่ก็..ไม่เป็นไรค่ะ...
เขาเคยบอกว่ามาหาเราเร็วสุดได้ก็คือ ปีหน้าช่วง Christmas ค่ะ ตอนนั้นเขาก็อายุ 18 แล้ว พ่อกับแม่เขาถึงจะอนุญาตให้มาค่ะ
แต่ว่า..
เรารอเขามาตั้งแต่ปี 2016 แล้วค่ะ จวนจะ 2 ปีแล้วที่คบกันแต่ยังไม่ได้เจอกัน แล้วเราต้องรอไปอีก 1 ปีกว่าๆ ถึงจะได้เจอเขา
เป็นครั้งแรกในชีวิตค่ะ..
มันนานนะคะ นานมากๆ
เราบ่นกับเขาเสมอว่าทำไมมันนานจัง...
เคยขอเลิกกับเขาบ่อยครั้งด้วยค่ะ เพราะเรารู้สึกว่า มันจะเป็นไปได้ไหม มันนานเหลือเกิน..
แต่เรารู้สึกผิดทุกครั้งที่เราบอกเลิกนะคะ แล้วก็ขอโทษเขา เขาก็ให้อภัยเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า.. เรารู้สึกเป็นคนไม่ดีจริงๆค่ะ..
แต่ความรู้สึกเป็นเรื่องที่พูดยากนะคะ อธิบายให้ตรงกับสิ่งที่เรารู้สึก ให้คนอื่นรู้สึกแบบเดียวกับที่เรารู้สึก มันยากจริงๆค่ะ..
หวังว่าจะมีสักคนจะเข้าใจความรู้สึกแบบที่เรารู้สึกนะคะ..
ถ้ารักกันจริงๆ ต้องรอได้ใช่ไหมคะ?
พูดเหมือนง่าย แต่การรอคอยมันทรมานมากๆเลยนะคะ ยิ่งเป็นสิ่งที่เราปรารถนา ยิ่งทรมานค่ะ..
ตอนนี้เรารู้สึกสับสนมากๆเลย...
เรารักเขา เขารักเรา เขาพร้อมที่จะรอเรา เขาตั้งใจเรียน เขาหางานพาร์ทไทม์ทำ เขาทำทุกอย่างให้เรารู้สึกภูมิใจ
มีสิ่งเดียวที่เขาขอเราตอนนี้คือ ขอให้เรารอเขาได้ไหม เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้เรารอเขามาหา..
เขาเป็นคนดี เป็นคนน่ารักมากๆคนหนึ่งเลยค่ะ แต่การรอคอยมันช่างทรมานเหลือเกิน..
เรารักเขา เพราะเราคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง เรารู้สึกสบายใจ ปลอดภัย ตอนที่คุยกับเขา
เขาชอบอัดวิดีโอครอบครัวเขามาให้ดู อัดวิดีโอต่างๆโพสต์ใน FB ส่วนตัวของเราสองคน
เรารักในความน่ารักของเขามากๆ เขาอายุยังน้อยก็จริง แต่วุฒิภาวะเขาดูโตกว่าอายุเขามากๆ
เขามีมุมน่ารักเยอะมากๆเลยค่ะ เขาร้อง Lullaby ให้เราฟังทุกคืน บางครั้งก็ส่งเป็นวิดีโอมาให้เราดูก่อนนอนค่ะ
เขาบอกรักเราทุกวัน ทุกข้อความที่ส่งเขาลงท้ายด้วย Krub ทุกประโยค เขาดูอ่อนโยนและน่ารักมาก
เขาพร้อมปรับและเปลี่ยนแแปลงเสมอในสิ่งที่เราขอ เขารอเราที่จะคุยกับเราในทุกๆวัน
เราถามเขาบ่อยมากว่าทำไมถึงต้องรอ เขาบอกว่า You're always worth to wait for, แล้วพูดชื่อเรา
การที่เขาดีกับเรามากขนาดนี้ทำให้เรารู้สึกแย่กับตัวเองว่า ทำไมเราถึงไม่ดีกับเขาเท่าเขาดีกับเรานะ..
ด้วยสิ่งต่างๆที่เขาเป็น ทำให้เรารักเขามากๆค่ะ และยิ่งทำให้อยากเจอเขามากๆอีกด้วยค่ะ..
เขาเป็นคนที่ทำให้เราอยากอยู่ด้วยในทุกๆวัน..เรามองเห็นอนาคตของเราร่วมกันค่ะ
เรามีเป้าหมายชีวิตครอบครัวเหมือนกัน..แต่กว่าจะถึงวันนั้น กว่าเราจะได้เจอกันมันช่างยาวนานเหลือเกิน..
เราอยากเจอเขามากๆจริงๆค่ะ...
แต่ก็ต้องรอไปอีก 1 ปีกว่าๆ
ทำไมมันถึงนานจังเลยคะ?..
แต่เราก็ได้ย้อนกลับมาถามตัวเองว่า แล้วเรารักเขาจริงๆไหม ปากบอกว่ารักเขามากๆ แต่ทำไมจะรอไม่ได้ล่ะ..?
ยิ่งถ้าเราจดจ่อกับมัน มันยิ่งรู้สึกนานยิ่งกว่าเดิม..
เขาบอกเราว่า Always be grateful for what you have..
ตอนนี้เราได้แค่คุยกันทางแชท วิดีโอคอล คอล ส่งของขวัญให้กันและกัน
เราได้คุยกันทุกวันค่ะ แต่บางวันก็ไม่กี่ชั่วโมงถ้าเราหรือเขายุ่ง
อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆจังเลยค่ะ..
ถ้าเป็นคุณ คุณจะรอได้หรือเปล่าคะ..? กว่าจะได้เจอกัน..
ขอขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ : )
ความรักระยะไกลกับการรอคอย...ถ้ารักจริงๆไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ต้องรอได้ใช่ไหมคะ?
โดยปกติแล้วเป็นคนที่ไม่ค่อยแชร์เรื่องราวส่วนตัวสักเท่าไร แต่วันนี้อยากจะรู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไรกับเรื่องนี้
อาจจะดูน่าเหลือเชื่อสำหรับใครบางคนนะคะ เจ้าของกระทู้จะอายุ 23 ปี (ในอีก 10 กว่าวันข้างหน้าค่ะ)
แฟนเจ้าของกระทู้อายุ 16 ย่าง 17 ปีนี้ค่ะ เขาเป็นคนต่างชาติ
เรารู้จักกันมาตั้งแต่เดือนกันยายนปี 2016 ค่ะผ่านทางเว็บไซต์ และหนึ่งเดือนหลังจากนั้นเขาก็ขอเราเป็นแฟนค่ะ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก หลังจากขอเป็นแฟนได้สักพักเราก็ได้แลกรูปกันค่ะว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นอย่างไร
เราก็ค่อยๆทำความรู้จักกันและกันมากยิ่งขึ้นตั้งแต่นั้นมาค่ะ
จริงๆเจ้าของกระทู้ก็คิดว่าเขายังเด็กอยู่นะคะ แต่เวลาที่เราแชทคุยกันเนี่ย เรารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกค่ะ
เขาใจเย็นมากๆ และรับฟังเราทุกเรื่อง เขาเป็นคนที่น่ารักมากๆคนหนึ่งเลยค่ะ จนเราได้มองข้ามเรื่องอายุของเขาไป
และเมื่อต้นปี 2017 เราก็ได้วิดีโอคอลกันครั้งแรกค่ะ ตื่นเต้นมากๆ ต่างคนต่างเขิน
จากนั้นเราก็วิดีโอคอลกันเรื่อยๆค่ะ
เขาบอกครอบครัวเขาว่าเราเป็นแฟนเขา ครอบครัวเขาก็โอเครับรู้ค่ะ
เขาส่งของขวัญมาให้เรื่อยๆโดยคุณแม่เขาช่วยด้วยค่ะ
ของขวัญที่ส่งมาก็จะเป็นพวก ตุ๊กตา ขนม เสื้อ การ์ด ลูกอม ผ้าห่ม และของน่ารักอื่นๆค่ะ
เราเองก็ส่งของให้เขาเรื่อยๆค่ะ เป็นพวกขนมไทย บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เสื้อเชื้ต การ์ดวันเกิด และของอื่นๆให้เขาด้วยค่ะ
เราคบกันแบบนี้มาเรื่อยๆค่ะ จนวันหนึ่งเราอยากเจอเขามากๆ แต่ด้วยเหตุผลที่ว่า เราทั้งคู่กำลังเรียนอยู่ในตอนนั้น
เลยคิดว่าถ้าจะเจอกันมันต้องมีเวลาเตรียมตัวอะไรต่างๆ เลยแอบเศร้าลึกๆค่ะ บางคืนเราคิดถึงเขามากๆ อยากจะเจอเขา
แต่เราทำอะไรไม่ได้ ก็ร้องไห้จนหลับไปเลยก็มีค่ะ
มีแฟนแต่ยังไม่เคยเจอกันในชีวิตจริง บางครั้งก็รู้สึกเศร้าใจ และแอบอิจฉาคนอื่นที่ได้อยู่ด้วยกันนะคะ
แต่กว่าเราจะมีวันนั้นก็ต้องรอเป็นปีๆเลยค่ะ และที่บอกว่าต้องรอเป็นปีๆก็เพราะว่า เราต้องรอเขาอายุ 18 ปีก่อน
พ่อกับแม่เขายังไม่อนุญาตให้มาก่อนอายุ 18 ค่ะ
เราพยายามเข้าใจนะคะ ถ้าเป็นเราก็คงอาจจะทำแบบเดียวกันนี้
การที่คบกันมาจะ 2 ปีแล้วยังไม่เคยเจอกันในชีวิตจริงนี่ ทรมานเหมือนกันนะคะ..
แต่เราก็เข้าใจว่าคู่ของเรานั้นมีข้อจำกัดอยู่ที่ยังไม่สามารถมาเจอกันได้
เรารักเขามากนะคะ เราไม่คุยกับคนอื่นเลยตั้งแต่คบกับเขามา ใครเข้ามาจีบเราก็ไม่หวั่นไหวค่ะ เรารักเขามาก แม้ว่าจะยังไม่เคยเจอเขาก็ตาม
และเราเป็นรักแรกของกันและกันค่ะ
จนกระทั่ง วันหนึ่งเราตัดสินใจว่า เรานี่แหละจะไปหาเขาเอง เพราะเราใกล้จะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว
ทางเรากับครอบครัวเขาก็เลยช่วยกันดำเนินเอกสารในการยื่นขอวีซ่าเยี่ยมเยียนค่ะ
แต่โชคไม่ดีเลยค่ะ..เราถูกปฏิเสธวีซ่าเมื่อวานนี้เพราะว่า เรามีหลักฐานไม่แน่นพอว่าเรารู้จักกันจริงๆเพราะเรายังไม่เคยเจอกันในชีวิตจริง..
แต่ก็เข้าใจทางสถานทูตนะคะ เราเองก็เผื่อใจไว้อยู่บ้าง แต่มันเหมือนฝันสลายเลยค่ะ เมื่อรู้ว่าจะยังคงไม่เจอกันเร็วๆนี้..
แต่ก็..ไม่เป็นไรค่ะ...
เขาเคยบอกว่ามาหาเราเร็วสุดได้ก็คือ ปีหน้าช่วง Christmas ค่ะ ตอนนั้นเขาก็อายุ 18 แล้ว พ่อกับแม่เขาถึงจะอนุญาตให้มาค่ะ
แต่ว่า..
เรารอเขามาตั้งแต่ปี 2016 แล้วค่ะ จวนจะ 2 ปีแล้วที่คบกันแต่ยังไม่ได้เจอกัน แล้วเราต้องรอไปอีก 1 ปีกว่าๆ ถึงจะได้เจอเขา
เป็นครั้งแรกในชีวิตค่ะ..
มันนานนะคะ นานมากๆ
เราบ่นกับเขาเสมอว่าทำไมมันนานจัง...
เคยขอเลิกกับเขาบ่อยครั้งด้วยค่ะ เพราะเรารู้สึกว่า มันจะเป็นไปได้ไหม มันนานเหลือเกิน..
แต่เรารู้สึกผิดทุกครั้งที่เราบอกเลิกนะคะ แล้วก็ขอโทษเขา เขาก็ให้อภัยเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า.. เรารู้สึกเป็นคนไม่ดีจริงๆค่ะ..
แต่ความรู้สึกเป็นเรื่องที่พูดยากนะคะ อธิบายให้ตรงกับสิ่งที่เรารู้สึก ให้คนอื่นรู้สึกแบบเดียวกับที่เรารู้สึก มันยากจริงๆค่ะ..
หวังว่าจะมีสักคนจะเข้าใจความรู้สึกแบบที่เรารู้สึกนะคะ..
ถ้ารักกันจริงๆ ต้องรอได้ใช่ไหมคะ?
พูดเหมือนง่าย แต่การรอคอยมันทรมานมากๆเลยนะคะ ยิ่งเป็นสิ่งที่เราปรารถนา ยิ่งทรมานค่ะ..
ตอนนี้เรารู้สึกสับสนมากๆเลย...
เรารักเขา เขารักเรา เขาพร้อมที่จะรอเรา เขาตั้งใจเรียน เขาหางานพาร์ทไทม์ทำ เขาทำทุกอย่างให้เรารู้สึกภูมิใจ
มีสิ่งเดียวที่เขาขอเราตอนนี้คือ ขอให้เรารอเขาได้ไหม เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้เรารอเขามาหา..
เขาเป็นคนดี เป็นคนน่ารักมากๆคนหนึ่งเลยค่ะ แต่การรอคอยมันช่างทรมานเหลือเกิน..
เรารักเขา เพราะเราคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง เรารู้สึกสบายใจ ปลอดภัย ตอนที่คุยกับเขา
เขาชอบอัดวิดีโอครอบครัวเขามาให้ดู อัดวิดีโอต่างๆโพสต์ใน FB ส่วนตัวของเราสองคน
เรารักในความน่ารักของเขามากๆ เขาอายุยังน้อยก็จริง แต่วุฒิภาวะเขาดูโตกว่าอายุเขามากๆ
เขามีมุมน่ารักเยอะมากๆเลยค่ะ เขาร้อง Lullaby ให้เราฟังทุกคืน บางครั้งก็ส่งเป็นวิดีโอมาให้เราดูก่อนนอนค่ะ
เขาบอกรักเราทุกวัน ทุกข้อความที่ส่งเขาลงท้ายด้วย Krub ทุกประโยค เขาดูอ่อนโยนและน่ารักมาก
เขาพร้อมปรับและเปลี่ยนแแปลงเสมอในสิ่งที่เราขอ เขารอเราที่จะคุยกับเราในทุกๆวัน
เราถามเขาบ่อยมากว่าทำไมถึงต้องรอ เขาบอกว่า You're always worth to wait for, แล้วพูดชื่อเรา
การที่เขาดีกับเรามากขนาดนี้ทำให้เรารู้สึกแย่กับตัวเองว่า ทำไมเราถึงไม่ดีกับเขาเท่าเขาดีกับเรานะ..
ด้วยสิ่งต่างๆที่เขาเป็น ทำให้เรารักเขามากๆค่ะ และยิ่งทำให้อยากเจอเขามากๆอีกด้วยค่ะ..
เขาเป็นคนที่ทำให้เราอยากอยู่ด้วยในทุกๆวัน..เรามองเห็นอนาคตของเราร่วมกันค่ะ
เรามีเป้าหมายชีวิตครอบครัวเหมือนกัน..แต่กว่าจะถึงวันนั้น กว่าเราจะได้เจอกันมันช่างยาวนานเหลือเกิน..
เราอยากเจอเขามากๆจริงๆค่ะ...
แต่ก็ต้องรอไปอีก 1 ปีกว่าๆ
ทำไมมันถึงนานจังเลยคะ?..
แต่เราก็ได้ย้อนกลับมาถามตัวเองว่า แล้วเรารักเขาจริงๆไหม ปากบอกว่ารักเขามากๆ แต่ทำไมจะรอไม่ได้ล่ะ..?
ยิ่งถ้าเราจดจ่อกับมัน มันยิ่งรู้สึกนานยิ่งกว่าเดิม..
เขาบอกเราว่า Always be grateful for what you have..
ตอนนี้เราได้แค่คุยกันทางแชท วิดีโอคอล คอล ส่งของขวัญให้กันและกัน
เราได้คุยกันทุกวันค่ะ แต่บางวันก็ไม่กี่ชั่วโมงถ้าเราหรือเขายุ่ง
อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆจังเลยค่ะ..
ถ้าเป็นคุณ คุณจะรอได้หรือเปล่าคะ..? กว่าจะได้เจอกัน..
ขอขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ : )