ถ้ารู้ความเป็นอนัตตาได้อย่างถูกต้องไม่งมงาย ก็ย่อมรู้อัตตาได้อย่างถูกต้องไม่งมงายเช่นกัน

เพราะมีตา จึงรู้ว่ามีรูป เพราะมีหู จึงรู้ว่ามีเสียง เพราะมีจมูก จึงรู้ว่ามีกลิ่น เพราะมีลิ้น จึงรู้ว่ามีรส เพรามีอัตตา จึงรู้ได้ว่ามีอนัตตา ถ้าไม่มีอัตตาอยู่เลย อนัตตาก็ต้องไม่มีด้วยเช่นกัน.

ถ้าตอบว่า ‘อัตตามีอยู่’ คำตอบนั้นก็ จักอนุโลมแก่ความเกิดขึ้นแห่งญาณของเราว่า ‘ธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา’ บ้างหรือ “ไม่อนุโลม พระพุทธเจ้าข้า” “อานนท์ อนึ่ง เ

พระพุทธเจ้าสอนให้ละอัตตา ไม่ได้สอนให้ไปตามหาอนัตตา

.....ผู้ใดกล่าวว่า  เวทนาเป็นอัตตา  คำของผู้นั้นไม่ควร  เวทนาย่อมปรากฏแม้ความเกิด แม้ความเสื่อม  ก็สิ่งใดแล  ปรากฏแม้ความเกิด  แม้ความเสื่อม

เมื่อใด บุคคลพิจารณาเห็นด้วยปัญญาว่า ธรรม ทั้งปวงเป็นอนัตตา เมื่อนั้นเขาย่อมเบื่อหน่ายในทุกข์ นี้เป็น ทางแห่งความหมดจด ถ้านิพพานอยู่ในธรรมทั้งปวง แสดงว่า เห็นนิพพานมันเป็นทุกข์น่ะสิ ซึ่งมันขัดกั

การที่พราหมณ์ทั้ง8ทำนายสิทธัตถราชกุมารได้ พระพุทธเจ้าทีปังกรทำนายสุเมธดาบสได้ แสดงว่าการหลุดพ้น(นิพพาน)เป็นไปตามเหตุ-ปัจจัย ไม่ได้ขึ้นกับใคร แสดงว่าจิตน่าจะเป็นอนัตตา เพราะจิตจะหลุดพ้นหรือไม่หลุดพ้นขึ

ถ้าพระพุทธเจ้าไปเทศน์ให้อาฬารดาบสกับอุทกดาบสฟัง ถ้าจิตเป็นอัตตาจริง(จิตควบคุมปฏิบัติธรรมให้จิตหลุดพ้นเองได้ หากมีเหตุปัจจัยที่เหมาะสมถ้าไม่ปฏิบัติธรรม ปล่อยจิตไว้เฉยๆก็ไม่มีทางหลุดพ้นได้) อาฬารดาบสกับ

.....ผู้ใดกล่าวว่า ขันธ์5เป็นอัตตา คำของผู้นั้นไม่ควร เพราะขันธ์5 ย่อมปรากฏ แม้ความเกิด แม้ความเสื่อม  ....ก็สิ่งใดแล ปรากฏแม้ความเกิด แม้ความเสื่อมสิ่งนั้นต้องกล่าวได้อย่างนี้ว่า  อัตต

ไม่เฉพาะธรรมกายที่สอนว่านิพพานเป็นอัตตา แต่บางอาจารย์บางสำนัก ก็มีการสอนประมานนี้เหมือนกัน เช่น หลวงพ่อฤษีลิงดำ ที่บอกว่าเห็นพระพุทธเจ้าเห็นพระอรหันต์ หรือหลวงปู่มั่นที่ท่านบอกว่าเห็นพระพุทธเจ้าและพระ