ผมเป็นคนอ่อนแอถึงขั้นกับร้องไห้ให้คนที่คุยกันทุกวันแค่นั้นแต่ไม่เป็นแฟนกันความรู้สึกของผมที่มีต่อเขามันมากเกินไปหรอ

คือผมชอบเจามาตอนม.4ละต้องแต่แรกเห็นมองทุกวันจนม.6เขาทักมาคุยกับผมว่านอนยังคุยด้วยหน่อยผมก็คุยผมดีใจมากอะตอนนั้นอะแล้วพอซัก20กว่าวันเขาบอกเพื่อนกันดีกว่าเนาะผมก็โอเคและก็เลิกคุยกันไป2วันและในเวลา2ที่ไม่คุยกันผมร้องไห้หนักมากร้องคนเดียวและถามตัวเองว่าท่าเจาเห็นผมสภาพนี้เขาจะเป็นไงหนอทั้งที่แค่คุยกันก็จริงแต่ผมกลับร้องไห้ให้กับผู้หญิงคนนี้และเราก็กลับมาคุยกันผ่านไปซัก2เดือนเขาเริ่มเปลี่ยนจากที่เคยตอบแชทบ่อยๆตอนนี้กับหายนานๆจะตอบก็รู้ว่คนเราใครจะว่างตลอดเวลาแต่พอเขาออนเขาไม่ตอบผิดกับผมผมอ่อนเขาไม่ตอบและมาจนวันนี้ผมก็ร้องไห้ให้เขาอีกแล้วทั้งที่คุยกันอยู่ถึงแม้ว่าเราจะอยู่คนละห้อง55ผมอยู่ห้อง1เขาอยู่ห้อง4ตลอดเวลาที่คุยกันผมไม่เคยทักไปคุยกับใครผมให้เกียรคนที่ผมคุยและจริงจังกับเขามากถึงเขาจะดูไม่น่ารักในสายตาคนอื่น(มั้ง)แต่ผมว่าเจานั้นน่ารักมากถึงแม้ว่าดั้งจะแมบก็เหอะ555แต่ผมก็ยังคงชอบเขาเหมือนเดิมแต่ก็ต้องทนเต็บเพราะเขาอาจจะไม่รู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึกต่อเขาก็ได้ #ผมอ่อนแอหรอหรือเพราะผมให้ความรู้สึกของผมที่มีต่อมากเกินไป?
#แต่รู้ๆแค่ว่าต่อให้ผมจะเจ็บผมก็จะไม่ไปไหนหรือเลิกคุยกันไปผมก็จะยังคงจดจำผู้หญิงคนนี้ในสมุดบันทึกของผมและกัน555 #ความรักของเด็กมันก็งี้แหละคับอย่าถือสาเลย #เอาไว้สมมุสว่าเราเบิกนุยกันจริงๆแล้ววนกลับมาเจอกันผมจะเอาสมุดเล่มนั้นให้เธอดูและกัน555