ผมพยายามรู้ตัวตลอดเวลาในชีวิตประจำวัน แล้วทำยังไงต่อครับ

ผมกำหนดรู้ลมหายใจเข้าออกเป็นหลัก แต่ถ้ามีเหตุทำให้ต้องพิจารณาอย่างอื่นเป็นหลัก ผมก็จะไปพิจารณาอย่างอื่น เช่น
เวลาเดินผมก็รู้ตัวว่าผมกำลังเดินอยู่ รู้สึกก้าวเท้าซ้าย รู้สึกก้าวเท้าขวา เวลาเท้าเหยียบพื้น
เวลาขับรถก็รู้ตัวว่ากำลังขับรถ
เวลานอน ผมหลับตา คิด นึก เห็นภาพในหัว ผมก็ดูและสังเกตว่ามันมีและสุดท้ายมันก็หายไป ทำไปจนหลับ
ผมได้ข้อคิดว่าถ้าเรารู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาไม่เอาใจไปอดีตหรืออนาคตก็จะไม่นึกคิดเรื่อยเปื่อย ทำให้ไม่เป็นทุกข์ อยู่กับปัจจุบัน
ผมก็ทำไม่ได้ตลอดทุกวินาทีหรอกครับ แต่ถ้านึกขึ้นได้เมื่อไหร่ก็จะพยายามกลับมารู้ตัวไม่เอาใจไปอดีตหรืออนาคต
ผมมาถูกทางใช่ไหมครับ ถ้าอยากจะนิพพาน