โรคซึมเศร้า

โดยส่วนตัวเราเป็นคนคิดมากอยู่แล้ว เพื่อนน้อย และไม่ค่อยมีใครเลยก็ว่าได้

เราก็คิดนะว่าเราเข้าขั้นเป็นโรคซึมเศร้าแล้วรึเปล่า เพราะเราอยากอยู่คนเดียว และมีปัญหาหลายๆอย่างที่เราต้องคิดมาก และคงไม่มีใครเข้าใจ ... วันนึงเราคลุกตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกไปไหน ใช่ชีวิตแบบวนลูปเดิมซ้ำๆ นอน กิน ตื่น ไปทำงาน เข้าห้อง เก็บตัว

เราไม่ค่อยสุงสิงกะคนมากมาย คนที่ทำงานเราเขาก็ไม่ได้แสดงความจริงใจที่จะทำให้เราเล่าถึงเรื่องราวในชีวิตเราได้
เราเคยคิดนะ ถ้าเราตายไปคงดีกว่า

แต่วันนึงเราโทรหาแม่ บอกกับแม่ทุกอย่าง แม่เราที่ทำให้เราร้องไห้ บอกให้เรา อดทนกับทุกปัญหานะลูก ไม่ว่ายังไงแม่ก็อยุ่เคียงข้างลูกเสมอ

คำพูดเหล่านั้น ทำให้คิดขึ้นได้ว่า ทำไมเราต้องมาจมไรแบบนี้คนเดียว มีคนห่วงใยเราอยู่ทั้งคน

มันทำให้รุ้ว่าเราควรหาอะไรที่ทำให้เราสบายใจขึ้นด้วยตัวเองมากขึ้น ไม่ว่าเราจะไม่มีใครเข้าใจแต่เราต้องเข้าใจตัวเองให้มากขึ้น หากเจอปัญหาก็ต้องปล่อยวางและคิดหาทางแก้ในเวลาต่อไป ให้มันผ่านไปให้ได้ มันอาจจะทำได้ แต่เราต้องทำเพื่อการดึงตัวเองกลับมา สู้ๆนะ

ให้เป็นอีก 1 กำลังใจ😊 ถ้าคุณเจอปัญหาเช่นเรา