สวัสดีเพื่อนๆ ชาวพันทิปทุกคน คือผมมีเรื่องราวเกียวกับประสบการณ์ในเรื่องความรัก มาแชร์ให้กับเพื่อนๆ ก่อนอื่นนี้เป็นกระทู้แรกของผม หากผมใช้คำหรือผิดพลาดประการใดต้องขออภัยไว้ก่อนนะครับ อาจจะยาวหน่อยนะครับแต่ก็มาจากความตั้งใจ
เรื่องราวของผมเกิดขึ้นประมาณ 2 เดือน ผมเป็นผู้ชายต่างจังหวัด ใช้ชีวิตง่ายๆ ติดเพื่อนบ้าง มีแอบชอบสาวๆ มีอกหักเหมือนคนทั่วไป จนวันนึงผมได้คุยกับผู้หญิงคนนึงในแชทของ facebook ซึ่งผมเคยคุยกับเค้าก่อนหน้านี้ เพราะเค้าเข้ามาไลค์โพสของผม ผมเลยลองทักไปแซวเค้าว่า "เข้ามาไลค์กันขนาดนี้ไม่คิดจะแนะนำตัวให้รู้จักหน่อยหรอ" ตั้งแต่นั้นเราก็ได้รู้จักแนะนำตัวกัน และเค้าก็เงียบไป มีบางครั้งก็ทักไปถามสารทุกข์สุกดิบบ้าง เค้ามาระบายปัญหาชีวิตบ้างนานนานที
จนเมื่อ 2 เดือนก่อนผมได้คุยกะเค้าเป็นจริงเป็นจังกัน ในตอนผมมีปัญหาชีวิตในเรื่องงานแต่ไม่รู้จะคุยกับใคร ผมเลยลองทักไปคุยกับเค้าแต่ผมก็ไม่ได้คุยเรื่องที่เป็นปัญหาของผมหรอก ส่วนมากจะคุยกันเรื่องทั่วไป สบายดีมั้ย ตอนนี้ชีวิตเป็นยังไงบ้างมากกว่า แล้วเราคุยกันบ่อยขึ้น สนิทมากขึ้น เค้าไปไหนจะถ่ายรูปมาให้ดูตลอด ส่วนผมทำอะไรก็จะบอกเค้าตลอด ผมจะคอยถามเข้าว่าอยู่ไหนแล้วกลับถึงห้องรึยัง เวลาเค้าเหนื่อยจากงานเค้าจะมางอแงแล้วอ้อน ผมก็จะกวนๆ แกล้งเค้าบ้าง บางครั้งเค้าเศร้าผมก็จะค่อยปลอบเค้า และที่ผมรู้สึกดีที่สุดคือเวลาไกล้สิ่นสุดของวัน เค้าจะถามผมว่า "วันนี้ของผมเป็นไงบ้าง เหนื่อนมั้ย" เป็นคำถามที่ทำให้ผมลืมปัญหาที่ผมได้เจอมาในแต่ละวันที่เกิดขึ้นกับผมไปเลย แต่กลับกลายมาเป็นกำลังใจให้ผมอยากตื่นเช้าขึ้นมาในแต่ละวันเพื่อคุยกะเค้าและพร้อมเผชิญกับทุกปัญหาผมกำลังเจออยู่ เหมือนเค้าเป็นที่ชาร์ตแบตหรือจิ๊กซอที่ค่อยเติมเต็มส่วนที่ขาดของผม เราสนิทกันมาก จนวันนึง
เราคุยเรื่องของการขับรถไปไหนมาไหนของเค้า ผมเลยบอกเค้าว่าอยากไปขับให้จังเลย เค้าเลยบอกว่าต้นเดือนกรกฎาเค้าว่าง 3-4 วันเค้าจะมาหา แต่ผมดันบอกเค้าว่าผมตั้งหลักไม่ทันผมยังไม่พร้อม ที่ผมบอกกับเค้าแบบนั้นไม่ใช่ไม่อยากเจอเค้านะ แต่ผมยังติดงานและปัญหาที่ตอนนั้นมันยังไม่จบและผมอยากให้เวลาเค้ามานั้นเป็นเดทแรกของเราอยากมีเวลาให้เค้ามากที่สุดและใช้เวลากับเค้ากินข้าวด้วยกันสักมื้อ ผมอยากให้การเจอกันครั่งแรกของผมกับเค้าประทับใจที่สุด ผมเลยบอกกับเค้าว่าผมยังตั้งหลักไม่ทันยังไม่พร้อม แต่ผมไม่ได้อธิบายให้เค้าเข้าใจและก็ผมกับเค้าก็เปลี่ยนเรื่องคุย ซึ่งมันเป็นการตัดสินใจที่โง่ที่สุดของผมด้วยโง่ยังไงเดียวผมจะบอกอีกที
หลังจากเราก็คุยกันเหมือนปรกติทุกวัน เค้าไปไหนทำอะไรก็จะถ่ายรูปบอก จนมาวันนึงผมแซวแกล้งเค้าหนักมากแล้วอยู่ๆ เค้าก็เงียบไปเลยเป็นวันเต็ม
ผมตกใจที่เค้าเงียบหายไปคิดว่าตัวเองเล่นแรงไปรึป่าว แล้วเค้าก็ตอบผม แต่พักหลังนี้เค้าดูเงียบๆ ไป เราคุยกันน้อยลง เค้าตอบบ้าง ผมเลยตัดสินใจถามเค้าว่า ผมทำอะไรให้หนักหรือลำบากใจมั้ย ที่อยู่ดีดีเค้าถึงเงียบแล้วหายไป เค้าบอกว่า "ป่าวไม่มีอะไร"
แล้ววันนึงผมฝันถึงเค้า เลยเล่าให้เค้าฟัง เค้าบอกมันเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะฝันถึง เพราะความจริงคือผมไม่แม้แต่เจอเค้า ขนาดเค้าจะขับรถมาหาผมผมยังเซโนเลย ผมเลยอธิบายให้เค้าเข้าใจว่าที่ผมบอกไม่พร้อมผมอยากเครียอะไรให้เสร็จก่อน ไม่ใช่ให้มองเรื่องเคลียร์เรื่องสาวนะไม่มี เค้าบอกไม่ทันแล้วเค้าคิดไปแล้วและเค้าคิดว่าผมคุยกับเค้าแค่ขำๆ และอันที่จิงเค้าหน้าจะลืมความรู้สึกนี้ตั้งแต่เค้าหายไปก่อนหน้านี้ ผมเลยอธิบายเหตุผลที่ผมบอกเค้าว่าไม่พร้อมเพราะอะไร เพราะผมอยากให้เวลาเค้ามานั้นเป็นเดทแรกของเราอยากมีเวลาให้เค้ามากที่สุดและใช้เวลากับเค้ากินข้าวด้วยกันสักมื้อ ผมอยากให้การเจอกันครั่งแรกของผมกับเค้าประทับใจที่สุด
เค้าเลยบอกกับผมว่า ที่เค้าจะมาหาผม ขับรถมาจาก กรุงเทพ ระยะทางเป็น 700-800 กิโล เค้าเพียงแค่อยากเจอหน้าผมคนที่เค้ารู้สึกดีด้วย เค้าไม่ได้ต้องการอะไรเลย เค้าแค่อยากเจอผมแค่นาที เค้าไม่คิดว่าจะทำให้ผมเดือดร้อน ผมรู้อย่างนั้นมันทำให้ผมเสียใจ ผมเอาความคิดของผมเกินไปจนลืมนึกถึงความรู้สึกของเค้า และทำร้ายความรู้สึกของเค้า นี้หละครับคือการตัดสินใจที่โง่ที่สุดของผม หลังจากนั้นเราคุยกันน้อยลง น้อยมากๆ แต่ผมก็ยังไม่หายไปผมก็พยามยามทักเค้าไปตลอดคอยถามว่า งานเป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ย บอกฝันดีทุกคืน เพราะผมคิดว่าอดีตที่ผมทำพลาดไปนั้นคงย้อนกลับไปแก้ไม่ได้ แต่ตอนนี้เวลานี้และวันข้างหน้าผมจะทำดีต่อเค้าเพื่อทดแทนความรู้สึกที่เสียไปของเค้า จนเมื่ออาทิตย์ก่อน เค้าได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อทำธุระ และจังหวัดที่ผมอยู่เป็นทางผ่าน ผมถามเค้าว่าแวะมาหามั้ยผมอยากเจอเค้า แต่เค้าบอกว่าเค้าไม่แวะเพราะเค้าไม่กล้าแวะเค้ากลัวเฟล เค้ากลัวเสียความรู้สึกรอบสองและความรู้สึกที่เค้าอยากเจอผมของเค้ามันหายไปตั้งแต่ที่ผมบอกเค้าว่าไม่พร้อม เหมือนความรู้สึกของเค้าโดนเบรกไว้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ผมเข้าใจเค้านะมันก็สมควรแล้วที่ผมจะโดนแบบนี้บ้าง
ทุกวันนี้ผมกับเค้าคุยกันน้อยลงมากต่างจากเมื่อก่อน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังเหมือนเดิมคือไม่มีวันไหนที่ผมไม่คิดถึงเค้า เป็นห่วงเค้าเสมอ ความรู้สึกดีนี้ที่ได้จากเค้าและผมมีให้เค้าผมไม่รู้ว่าจะสามารถเรียกว่าความรักได้มั้ย แต่ผมอยากขอบคุณเค้าที่เข้ามาเป็นสิ่งดีดีในชีวิตผม ถึงแม้จะเป็นเวลาแค่ 2 เดือน แต่เป็น 2 เดือนที่ผมมีความสุขมาก แต่ทางกลับกันผมก็ได้ทำจิ๊กซอสำคัญอันนี้หลุดมือไป และผมอยากขอโทษเค้าที่ผมทำร้ายความรู้สึกกับการตัดสินใจของผมที่ทำพลาดไป ในตอนนั้น
เป็นยังบ้างครับประสบการณ์ความรักของผมอาจยาวหน่อย แต่สิ่งที่ผมอยากบอกกับทุกคนคือ อย่ากลัวเดทแรกหรือการเจอกันครั้งแรก เพราะบ้างครั้งทั้งเราและเค้าไม่ต้องการดูที่หน้าตาดี หรือมืออาหารดีดี มันอาจเป็นเพียงแค่การเจอคนที่คุณที่รู้สึกดีด้วย อย่าให้เสียโอกาสนั้นหลุดมือไปเหมือนผมนะครับ
ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เสียเวลาเข้ามาอ่านนะครับ ผมขอให้เพื่อนๆ ได้เจอกับความรักที่ดีนะครับ
แวะมาแชร์เรื่องราวของผมเองสักหน่อย (ยาวหน่อยนะครับ)
เรื่องราวของผมเกิดขึ้นประมาณ 2 เดือน ผมเป็นผู้ชายต่างจังหวัด ใช้ชีวิตง่ายๆ ติดเพื่อนบ้าง มีแอบชอบสาวๆ มีอกหักเหมือนคนทั่วไป จนวันนึงผมได้คุยกับผู้หญิงคนนึงในแชทของ facebook ซึ่งผมเคยคุยกับเค้าก่อนหน้านี้ เพราะเค้าเข้ามาไลค์โพสของผม ผมเลยลองทักไปแซวเค้าว่า "เข้ามาไลค์กันขนาดนี้ไม่คิดจะแนะนำตัวให้รู้จักหน่อยหรอ" ตั้งแต่นั้นเราก็ได้รู้จักแนะนำตัวกัน และเค้าก็เงียบไป มีบางครั้งก็ทักไปถามสารทุกข์สุกดิบบ้าง เค้ามาระบายปัญหาชีวิตบ้างนานนานที
จนเมื่อ 2 เดือนก่อนผมได้คุยกะเค้าเป็นจริงเป็นจังกัน ในตอนผมมีปัญหาชีวิตในเรื่องงานแต่ไม่รู้จะคุยกับใคร ผมเลยลองทักไปคุยกับเค้าแต่ผมก็ไม่ได้คุยเรื่องที่เป็นปัญหาของผมหรอก ส่วนมากจะคุยกันเรื่องทั่วไป สบายดีมั้ย ตอนนี้ชีวิตเป็นยังไงบ้างมากกว่า แล้วเราคุยกันบ่อยขึ้น สนิทมากขึ้น เค้าไปไหนจะถ่ายรูปมาให้ดูตลอด ส่วนผมทำอะไรก็จะบอกเค้าตลอด ผมจะคอยถามเข้าว่าอยู่ไหนแล้วกลับถึงห้องรึยัง เวลาเค้าเหนื่อยจากงานเค้าจะมางอแงแล้วอ้อน ผมก็จะกวนๆ แกล้งเค้าบ้าง บางครั้งเค้าเศร้าผมก็จะค่อยปลอบเค้า และที่ผมรู้สึกดีที่สุดคือเวลาไกล้สิ่นสุดของวัน เค้าจะถามผมว่า "วันนี้ของผมเป็นไงบ้าง เหนื่อนมั้ย" เป็นคำถามที่ทำให้ผมลืมปัญหาที่ผมได้เจอมาในแต่ละวันที่เกิดขึ้นกับผมไปเลย แต่กลับกลายมาเป็นกำลังใจให้ผมอยากตื่นเช้าขึ้นมาในแต่ละวันเพื่อคุยกะเค้าและพร้อมเผชิญกับทุกปัญหาผมกำลังเจออยู่ เหมือนเค้าเป็นที่ชาร์ตแบตหรือจิ๊กซอที่ค่อยเติมเต็มส่วนที่ขาดของผม เราสนิทกันมาก จนวันนึง
เราคุยเรื่องของการขับรถไปไหนมาไหนของเค้า ผมเลยบอกเค้าว่าอยากไปขับให้จังเลย เค้าเลยบอกว่าต้นเดือนกรกฎาเค้าว่าง 3-4 วันเค้าจะมาหา แต่ผมดันบอกเค้าว่าผมตั้งหลักไม่ทันผมยังไม่พร้อม ที่ผมบอกกับเค้าแบบนั้นไม่ใช่ไม่อยากเจอเค้านะ แต่ผมยังติดงานและปัญหาที่ตอนนั้นมันยังไม่จบและผมอยากให้เวลาเค้ามานั้นเป็นเดทแรกของเราอยากมีเวลาให้เค้ามากที่สุดและใช้เวลากับเค้ากินข้าวด้วยกันสักมื้อ ผมอยากให้การเจอกันครั่งแรกของผมกับเค้าประทับใจที่สุด ผมเลยบอกกับเค้าว่าผมยังตั้งหลักไม่ทันยังไม่พร้อม แต่ผมไม่ได้อธิบายให้เค้าเข้าใจและก็ผมกับเค้าก็เปลี่ยนเรื่องคุย ซึ่งมันเป็นการตัดสินใจที่โง่ที่สุดของผมด้วยโง่ยังไงเดียวผมจะบอกอีกที
หลังจากเราก็คุยกันเหมือนปรกติทุกวัน เค้าไปไหนทำอะไรก็จะถ่ายรูปบอก จนมาวันนึงผมแซวแกล้งเค้าหนักมากแล้วอยู่ๆ เค้าก็เงียบไปเลยเป็นวันเต็ม
ผมตกใจที่เค้าเงียบหายไปคิดว่าตัวเองเล่นแรงไปรึป่าว แล้วเค้าก็ตอบผม แต่พักหลังนี้เค้าดูเงียบๆ ไป เราคุยกันน้อยลง เค้าตอบบ้าง ผมเลยตัดสินใจถามเค้าว่า ผมทำอะไรให้หนักหรือลำบากใจมั้ย ที่อยู่ดีดีเค้าถึงเงียบแล้วหายไป เค้าบอกว่า "ป่าวไม่มีอะไร"
แล้ววันนึงผมฝันถึงเค้า เลยเล่าให้เค้าฟัง เค้าบอกมันเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะฝันถึง เพราะความจริงคือผมไม่แม้แต่เจอเค้า ขนาดเค้าจะขับรถมาหาผมผมยังเซโนเลย ผมเลยอธิบายให้เค้าเข้าใจว่าที่ผมบอกไม่พร้อมผมอยากเครียอะไรให้เสร็จก่อน ไม่ใช่ให้มองเรื่องเคลียร์เรื่องสาวนะไม่มี เค้าบอกไม่ทันแล้วเค้าคิดไปแล้วและเค้าคิดว่าผมคุยกับเค้าแค่ขำๆ และอันที่จิงเค้าหน้าจะลืมความรู้สึกนี้ตั้งแต่เค้าหายไปก่อนหน้านี้ ผมเลยอธิบายเหตุผลที่ผมบอกเค้าว่าไม่พร้อมเพราะอะไร เพราะผมอยากให้เวลาเค้ามานั้นเป็นเดทแรกของเราอยากมีเวลาให้เค้ามากที่สุดและใช้เวลากับเค้ากินข้าวด้วยกันสักมื้อ ผมอยากให้การเจอกันครั่งแรกของผมกับเค้าประทับใจที่สุด
เค้าเลยบอกกับผมว่า ที่เค้าจะมาหาผม ขับรถมาจาก กรุงเทพ ระยะทางเป็น 700-800 กิโล เค้าเพียงแค่อยากเจอหน้าผมคนที่เค้ารู้สึกดีด้วย เค้าไม่ได้ต้องการอะไรเลย เค้าแค่อยากเจอผมแค่นาที เค้าไม่คิดว่าจะทำให้ผมเดือดร้อน ผมรู้อย่างนั้นมันทำให้ผมเสียใจ ผมเอาความคิดของผมเกินไปจนลืมนึกถึงความรู้สึกของเค้า และทำร้ายความรู้สึกของเค้า นี้หละครับคือการตัดสินใจที่โง่ที่สุดของผม หลังจากนั้นเราคุยกันน้อยลง น้อยมากๆ แต่ผมก็ยังไม่หายไปผมก็พยามยามทักเค้าไปตลอดคอยถามว่า งานเป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ย บอกฝันดีทุกคืน เพราะผมคิดว่าอดีตที่ผมทำพลาดไปนั้นคงย้อนกลับไปแก้ไม่ได้ แต่ตอนนี้เวลานี้และวันข้างหน้าผมจะทำดีต่อเค้าเพื่อทดแทนความรู้สึกที่เสียไปของเค้า จนเมื่ออาทิตย์ก่อน เค้าได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อทำธุระ และจังหวัดที่ผมอยู่เป็นทางผ่าน ผมถามเค้าว่าแวะมาหามั้ยผมอยากเจอเค้า แต่เค้าบอกว่าเค้าไม่แวะเพราะเค้าไม่กล้าแวะเค้ากลัวเฟล เค้ากลัวเสียความรู้สึกรอบสองและความรู้สึกที่เค้าอยากเจอผมของเค้ามันหายไปตั้งแต่ที่ผมบอกเค้าว่าไม่พร้อม เหมือนความรู้สึกของเค้าโดนเบรกไว้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ผมเข้าใจเค้านะมันก็สมควรแล้วที่ผมจะโดนแบบนี้บ้าง
ทุกวันนี้ผมกับเค้าคุยกันน้อยลงมากต่างจากเมื่อก่อน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังเหมือนเดิมคือไม่มีวันไหนที่ผมไม่คิดถึงเค้า เป็นห่วงเค้าเสมอ ความรู้สึกดีนี้ที่ได้จากเค้าและผมมีให้เค้าผมไม่รู้ว่าจะสามารถเรียกว่าความรักได้มั้ย แต่ผมอยากขอบคุณเค้าที่เข้ามาเป็นสิ่งดีดีในชีวิตผม ถึงแม้จะเป็นเวลาแค่ 2 เดือน แต่เป็น 2 เดือนที่ผมมีความสุขมาก แต่ทางกลับกันผมก็ได้ทำจิ๊กซอสำคัญอันนี้หลุดมือไป และผมอยากขอโทษเค้าที่ผมทำร้ายความรู้สึกกับการตัดสินใจของผมที่ทำพลาดไป ในตอนนั้น
เป็นยังบ้างครับประสบการณ์ความรักของผมอาจยาวหน่อย แต่สิ่งที่ผมอยากบอกกับทุกคนคือ อย่ากลัวเดทแรกหรือการเจอกันครั้งแรก เพราะบ้างครั้งทั้งเราและเค้าไม่ต้องการดูที่หน้าตาดี หรือมืออาหารดีดี มันอาจเป็นเพียงแค่การเจอคนที่คุณที่รู้สึกดีด้วย อย่าให้เสียโอกาสนั้นหลุดมือไปเหมือนผมนะครับ
ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เสียเวลาเข้ามาอ่านนะครับ ผมขอให้เพื่อนๆ ได้เจอกับความรักที่ดีนะครับ