สวัสดีครับ ผมมีอายุ 17 ปีเรียนอยู่ชั้น ม.5 สายวิทย์-คณิต ซึ่งผมอยู่หอคนเดียว ผมเป็นคนที่ชอบคิดมากและเครียดจนบางทีไม่สามารถระงับอารมณ์ตัวเองได้ ทำให้ตัวเองขาดสติไปบ่อยๆ จนเกิดอาการทำร้ายตัวเองแต่พอสงบสติอารมณ์ได้ก็มาคิดว่าทำไปทำไมแต่ก็ยังทำอยู่เรื่อยๆเวลาเครียดมากๆ ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน และเรื่องครอบครัวซึ่งครอบครัวผมพ่อแม่ผมได้เลิกกันตั้งแต่ผมอยู่ อ.3 และผมได้มาอยู่กับแม่แม่ผมต้องทำงานจึงไม่มีเวลาให้ผมมากผมจึงกลายเป็นเด็กติดเกมจึงทำให้เข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้แต่ผมก็ยังมีความสุขอยู่ จนผมขึ้น ม.1 ผมต้องมาอยู่กับพ่อที่ต่างจังหวัดเพราะแม่ส่งเรียนไม่ไหว แต่ที่โรงเรียนกับบ้านพ่อมันไกลผมจึงต้องมาอยู่หอคนเดียวแล้วผมก็เริ่มมีอาการรู้สึกโดดเดี่ยวตั้งแต่นั้นแต่อาการพึ่งมาหนักตอนผมอยู่ ม.3 เพราะเพื่อนที่ผมสนิทด้วยเริ่มสนิทกับเพื่อนคนอื่นด้วยความที่ผมคิดว่าตัวเองไม่มีค่าจึงอยู่แบบเงียบๆ จึงทำให้ผมต้องอยู่คนเดียว กินข้าวคนเดียวไปตลอดทั้งปี พอผมขึ้น ม.4 ผมก็ได้มีกลุ่มเพื่อนและเพื่อนสนิท แต่หลังๆกลุ่มเพื่อนก็ออกห่างหายไป เหลือแค่เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ผมเริ่มมีอาการหงุดหงิดง่ายควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ หลังจากนั้นผมชอบคิดแต่ด้านลบ เช่น ไม่มีใครสนใจคนอย่างเราหรอก เกิดมาทำไม บางครั้งเกือบถึงขั้นฆ่าตัวตาย ความรู้สึกมันอึดอัดอยากจะร้องไห้ตลอดเวลา ชอบเครียดและน้อยใจเวลาเพื่อนที่สนิทไปคุยกับคนอื่น  รู้สึกเหมือนจะโดนทิ้ง เหมือนอยู่ตัวคนเดียว หดหู่ ไม่มีความสุข ไม่กล้าเข้าหาใคร เมื่อก่อนเคยแคร์เพื่อนแคร์คนอื่นมากกว่าตัวเอง แต่สุดท้ายก็ต้องมาเสียใจคนเดียว ชอบแต่โทษตัวเองว่าตัวเองไม่ดีพอไม่มีค่าไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนด้วยจนบางทีคิดว่าเพื่อนสนิทคบเราเป็นเพื่อนเพราะผลประโยชน์รึป่าว ไม่กล้าที่จะลงมือทำอะไร มีอาการปวดหัวจี๊ดๆตลอดเวลา มือชา เท้าชา ผมเป็นมา 2 ปีกว่าได้แล้ว แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะบอกพ่อแม่และไม่กล้าไปพบจิตแพทย์ ตอนนี้มีแต่เพื่อนสนิทผมคนเดียวที่รู้อาการของผมและคอยห้ามผมไม่ให้คิดทางลบและไม่ให้เครียดแต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมควรทำยังไงดีครับ ผมอาจจะพิมพ์วกไปวนมาก็ขอโทษด้วยนะครับ