เพราะความจริงข้างนอกมันโหดร้าย content ที่เยียวยาจิตใจหรือนามธรรมมากๆจึงเป็นที่พักพิง

กระทู้คำถาม

ปรัชญา ปัญหาชีวิต บทความ สังคมไทย ชีวิตวัยรุ่น

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้พวกเพจคำคม การพัฒนาตัวเอง อะไรที่มันขายฝัน ฟุ้งไปเรื่อย
ออกแนว romantic, utopic กับชีวิต จนเกินไป

พอคนที่ไม่ได้เป็น % ส่วนน้อยของยอดพีรามิดมาเจอ (95%++)
ก็รู้สึกว่า ทำเป็นเข้าใจโลก สุดท้ายกลบเกลื่อน inability ของตัวเองที่ไม่สามารถ
ไปอยู่จุดนั้นได้มาเจอ ก็ชอบ ฟิน รู้สึกที่มีพักพิงจิตใจ

เช่นหนังสือ รวบรวมประโยคคมๆ นักเขียนอะไรไม่รู้
แนวๆ นิ้วกลมบางเล่ม หรือเหล่าแอคเคาต์คำคมในทวิตเตอร์ทั้งหลาย คิ้วต่ำ อะไรแบบนี้
(คือตอนนี้ผมนึกออกแค่นี้ แต่มีอีกมาก) มันตอบโจทย์ไง

พอมืดบอด ก็เริ่มหาศาสนา เพราะต้องเยียวยาตัวเอง ไม่ได้มาจากความต้องการ envision ตัวเองจริงๆ
ลองมีเงินสักแสนล้าน หรือชีวิตครอบครัว/คนรักพร้อมสมบูรณ์ดิ ไม่มีหรอก
พวกนีล่ะ ที่พึ่งของจริงกว่า

แต่จริงๆแล้ว มันช่างอ่อนแอ และหลอกตัวเองไปวันๆของ loser เท่านั้น

บางทีแบ่บ คำพูดเยอะ เข้าใจโลก

แต่เปล่า

ตัวเองไม่สามารถไปถึงจุดเหล่านั้นได้ เลยหา ที่พักพิงกลวงๆ หลอกตัวเอง
ว่า พอแล้ว
ว่า อ๋อ ฉันเข้าใจโลก
ว่า อ่อ ฉันน่ะ ไม่ต้องการอะไร ขอแค่.... (เปล่าเลย จริงๆแล้ว อยากได้นั่นแหละ แต่ตัวเองทำไม่ได้)

อย่างง่ายๆ

ทุกคนแทบไม่ปฏิเสธ ว่าอยากได้เงินสักแสนล้าน

อยากรู้ว่า ถ้ามีเงินแสนล้าน

จะมีนั่ง ทำเป็นเข้าใจชีวิตอยู่ไหม หรือแบบ ล้านแปด

โน่น ไปอยู่โชวรูมไฮเปอร์คาร์แล้ว ปรัชญาอะไร เลอะเทอะ ในหัวมีแต่จะซื้ออะไรดี

แต่ความจริงมันทำไม่ได้ไง

หรือเรื่องแฟน คู่ครอง

เราต่างเลือกคนที่เหมาะสมกับเรา เช่นฐานะ การศึกษา

แล้วก็บอกว่ารักคนนี้เหลือเกิน

เปล่า

เรามีคนที่เราชอบมากๆ

แต่เราไม่สามารถไปอะไรกับเค้าได้

เช่น เงินไม่เยอะพอ ที่จะให้ไปอยู่สังคมนั่น
หรือการศึกษาไม่สูงพอ หรือเรียนไม่เก่งพอ
หรือหน้าตาไม่ดีพอ

เรื่องความรักเกิดการ

ได้มากที่สุด

(แม้จะมีข้อยกเว้นอยู่บ้าง)

พวก % ส่วนมากไม่ชอบอะไรยากๆ ชอบง่ายๆ ที่สำคญคือชอบหลอกตัวเอง
มองอีกนัยนึงเป็น mental masturbation หรือ escapism อย่างนึง

พวก life coaching, inspirational content นี่ชัดเจน

แค่นี้ก่อนละกัน