คบกับแฟนคนนึงตอนม.2 เค้าโตกว่าเรา 1 ปี ไปเที่ยว ไปเรียนพิเศษด้วยกัน คุยกันทุกวัน เคยคิดวาดฝันอนาคตไว้ อยากให้คนคนนี้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เราทั้งคู่เหมือนจะไปได้สวยในทุกๆวัน ทั้งให้เกียรติ พูดเพราะ ใส่ใจ " วันนี้เป็นไง, ทำไรบ้างคะ, มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ, บอกได้นะ, เล่าให้ฟังได้นะ, มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ  " เราต้องเลิกกันด้วยเหตุผลว่า เราไม่อยากเห็นเค้าร้องไห้เพราะเรางี่เง่า เสียใจกันทั้งคู่ เลิกกันตอนขึ้นม.3 เวลาเราไม่ตรงกัน พี่เค้าการบ้านเยอะ เครียด หลังเลิกกัน เราทักหาตลอด ทำใจไม่ได้ จนทุกวันนี้อยู่ ม.6 แล้ว ยังไม่ลืม ร้องไห้ทุกวันเลย แต่เราคิดได้ว่าเราบอกเลิกเค้าเพื่อให้เค้าไม่ต้องร้องไห้อีก และตอนนี้มันเป็นไปดั่งหวังแล้ว แต่เรานี่สิที่ยังคงร้องไห้อยู่ทุกคืน ถึงแม้ตอนนั้นเราจะยังเด็ก แต่ความรู้สึกรักมันยังอยู่ คิดถึงนะคะ    แบบนี้มันเรียกว่ารักจริงๆใช่ไหม