ก่อนอื่นต้องขอบคุณทุกที่เข้ามาอ่านและมาแสดงความคิดเห็นนะคะ เพราะมันค่อนข้างจะยาว ขอบคุณมากๆเลยคะ
สำหรับเรา เราคิดว่า...อย่างน้อยอายุ25 ต้องเรียนจบแล้ว มีงานทำ มีเงินเก็บนิดหน่อย ได้เที่ยวที่อยากไป ได้ทำอะไรที่อยากทำ
แต่เราอายุ25 สิ่งที่เป็นตอนนี้คือ... เรียนก็ยังไม่จบ เงินเก็บก็ไม่มี ไปไหนก็ไม่ได้ไป ไม่มีอิสระทั้งความคิดและทางกาย
เราเป็นลูกคนโต อยู่ในครอบครัวฐานะปานกลาง เรากับแม่จะทะเลาะกันบ่อย แม่จะเป็นคนที่แบบเผด็จการทุกอย่างต้องหมุนรอบตัวเขา ดีก็ดีใจหายร้ายก็ร้ายจนเกลียด คนในบ้านเบื่อ ที่บ้านค้าขาย ลูกน้องไม่มี ทำกันในครอบครัว แม่ไม่จ้างลูกน้องตั้งแต่เราจบม.6 เขาให้เราเรียนราม เพื่อที่จะทำงานให้เขาไปด้วย ทำงานกับแม่ค่าจ้างไม่ได้แต่เขาซื้อรถยนต์เรา1คัน เขาบอกว่าทำงานผ่อนไป ผ่อนหมดจะโอนให้เป็นชื่อเรา แต่เขาก็ไม่โอนให้ พอเราถามแม่เขาบอกว่า...ก็หาเงินมาโอนเองสิ ส่วนเรื่องเรียน เราไปสอบอย่างเดียว ไปทันไม่ทันบ้างเพราะก่อนจะไปสอบต้องไปทำงานช่วยเขาก่อน เวลาจะไปสอบก็ให้ขับรถไป ให้ตัง ร้อยนึงบ้าง 50บ้าง น้ำมันมีบ้างไม่มีบ้าง เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า เขาไม่ให้เงินเรา แล้วเขาจะให้เราเอาเงินมาจากไหนใช้ เรามีค่าโทรศัพท์ที่ต้องจ่าย ค่าประกันสังคมที่เขาบอกว่าจะจ่ายให้แต่เขาก็ไม่จ่าย แฟนสงสารเราจนเขาต้องมาจ่ายให้เราเกือบทุกอย่าง แล้วยังมีอีกหลายๆอย่างที่เรารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับเรา แล้วเรื่องล่าสุดคือ แม่มาบอกว่าจะไม่ลงเรียนให้แล้วนะ ไม่มีตัง ทำไมเรียนไม่จบสักที ทำไมไม่อ่านหนังสือ เรื่องเรียนไม่จบเราไม่เถียงเลยนะเราผิดเองแต่เราก็อยากจบเหมือนกันเราอยากออกไปทำงานข้างนอก มีเงินใช้จ่ายส่วนตัว อยากมีเงินให้น้องให้พ่อ เพราะตอนนี้ค้าขายก็หาเงินไม่ได้เหมือนเก่า ซื้อมาขายไป
คือเรากับแม่จะมีเรื่องหรือประเด็นด้วยกันเยอะมากจริงๆ จนทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากอยู่ด้วยกันด้วยซ้ำ อยู่ด้วยกันที่ได้ทำไม่ถูกใจหรือถูกใจก็จะมีปัญหากันทุกที ไม่ใช่เฉพาะกับเรานะ คนในครอบครัวก็เป็น น้องเราอีก2คนก็เป็น
ตอนนี้เราเลยคิดว่า...เราจะออกไปอยู่ข้างนอกแล้วหาเงินเรียนเองดีมั้ย? จะเห็นแก่ตัวไปมั้ย? ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย คือเราไม่กลัวลำบากนะ เพราะเราว่าเราอยู่กับแม่เราก็ลำบากเหมือนกัน ออกไปอยู่ข้างนอกก็คงไม่ให้ ทำงานข้างนอกก็ไม่ให้ คือเราไม่อยากอยู่กับสภาพแบบนี้อีกแล้วจริงๆ
เราไม่รู้จะทำยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เราไม่รู้ว่าควรจะทำหรือตัดสินใจยังไงดี
ขอบคุณทุกคนนะคะที่อ่านจนจบ ขอบพระคุณมากๆค่ะ
เราอายุ25ปีแล้ว ทำไมเรารู้สึกว่าชีวิตยังไม่ไปไหนมาไหนเลย
สำหรับเรา เราคิดว่า...อย่างน้อยอายุ25 ต้องเรียนจบแล้ว มีงานทำ มีเงินเก็บนิดหน่อย ได้เที่ยวที่อยากไป ได้ทำอะไรที่อยากทำ
แต่เราอายุ25 สิ่งที่เป็นตอนนี้คือ... เรียนก็ยังไม่จบ เงินเก็บก็ไม่มี ไปไหนก็ไม่ได้ไป ไม่มีอิสระทั้งความคิดและทางกาย
เราเป็นลูกคนโต อยู่ในครอบครัวฐานะปานกลาง เรากับแม่จะทะเลาะกันบ่อย แม่จะเป็นคนที่แบบเผด็จการทุกอย่างต้องหมุนรอบตัวเขา ดีก็ดีใจหายร้ายก็ร้ายจนเกลียด คนในบ้านเบื่อ ที่บ้านค้าขาย ลูกน้องไม่มี ทำกันในครอบครัว แม่ไม่จ้างลูกน้องตั้งแต่เราจบม.6 เขาให้เราเรียนราม เพื่อที่จะทำงานให้เขาไปด้วย ทำงานกับแม่ค่าจ้างไม่ได้แต่เขาซื้อรถยนต์เรา1คัน เขาบอกว่าทำงานผ่อนไป ผ่อนหมดจะโอนให้เป็นชื่อเรา แต่เขาก็ไม่โอนให้ พอเราถามแม่เขาบอกว่า...ก็หาเงินมาโอนเองสิ ส่วนเรื่องเรียน เราไปสอบอย่างเดียว ไปทันไม่ทันบ้างเพราะก่อนจะไปสอบต้องไปทำงานช่วยเขาก่อน เวลาจะไปสอบก็ให้ขับรถไป ให้ตัง ร้อยนึงบ้าง 50บ้าง น้ำมันมีบ้างไม่มีบ้าง เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า เขาไม่ให้เงินเรา แล้วเขาจะให้เราเอาเงินมาจากไหนใช้ เรามีค่าโทรศัพท์ที่ต้องจ่าย ค่าประกันสังคมที่เขาบอกว่าจะจ่ายให้แต่เขาก็ไม่จ่าย แฟนสงสารเราจนเขาต้องมาจ่ายให้เราเกือบทุกอย่าง แล้วยังมีอีกหลายๆอย่างที่เรารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับเรา แล้วเรื่องล่าสุดคือ แม่มาบอกว่าจะไม่ลงเรียนให้แล้วนะ ไม่มีตัง ทำไมเรียนไม่จบสักที ทำไมไม่อ่านหนังสือ เรื่องเรียนไม่จบเราไม่เถียงเลยนะเราผิดเองแต่เราก็อยากจบเหมือนกันเราอยากออกไปทำงานข้างนอก มีเงินใช้จ่ายส่วนตัว อยากมีเงินให้น้องให้พ่อ เพราะตอนนี้ค้าขายก็หาเงินไม่ได้เหมือนเก่า ซื้อมาขายไป
คือเรากับแม่จะมีเรื่องหรือประเด็นด้วยกันเยอะมากจริงๆ จนทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากอยู่ด้วยกันด้วยซ้ำ อยู่ด้วยกันที่ได้ทำไม่ถูกใจหรือถูกใจก็จะมีปัญหากันทุกที ไม่ใช่เฉพาะกับเรานะ คนในครอบครัวก็เป็น น้องเราอีก2คนก็เป็น
ตอนนี้เราเลยคิดว่า...เราจะออกไปอยู่ข้างนอกแล้วหาเงินเรียนเองดีมั้ย? จะเห็นแก่ตัวไปมั้ย? ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย คือเราไม่กลัวลำบากนะ เพราะเราว่าเราอยู่กับแม่เราก็ลำบากเหมือนกัน ออกไปอยู่ข้างนอกก็คงไม่ให้ ทำงานข้างนอกก็ไม่ให้ คือเราไม่อยากอยู่กับสภาพแบบนี้อีกแล้วจริงๆ
เราไม่รู้จะทำยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เราไม่รู้ว่าควรจะทำหรือตัดสินใจยังไงดี
ขอบคุณทุกคนนะคะที่อ่านจนจบ ขอบพระคุณมากๆค่ะ