เคยโดนแม่ใส่ร้ายจนพ่อมาด่าเรา ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำแบบที่แม่ใส่ร้าย?
เราเป็นคนที่มีพี่น้องเยอะ และคนที่โดนด่ามากที่สุดก็คือเรา
จากโรงเรียนเราจะไปนั่งรถเมล์ กลับบ้านเพราะมันประหยัดกว่าและมันเป็นแบบนี้เกือบทุกวันที่เราจะนั่งรถเมล์
เรากลับพร้อมเพื่อนคนนึง
ทีนี้ ด้วยความที่อยากดูโทรศัพท์(เราจะเก็บตังค์ซื้อเอง) และเดินเข้าไปในโลตัสเพื่อไปดู แล้วพอเปิดกระเป๋านักเรียนก็คือกระเป๋าตังค์หายไปแล้ว ไอเราด้วยความที่ในนั้นไม่มีอะไรสำคัญนอกจากรูปโพราลอย1-2ใบเท่านั้นกับเงิน20 บาท
แต่ที่มันวำคัญคือมันมีปชช. เราเลยต้องหาไปหาที่ประสัมพันธ์เขาก็ประกาศหาให้ เรารอจนทนไม่ได้เลยต้องเดินไปมาที่ที่เราไป จนมันเริ่มดึกแล้ว(6โมงครึ่ง)เราก็ยังไม่ถึงบ้าน เรากับเพื่อนก็ลองไปตามหาที่ที่ต่างๆแต่มันก็ไม่เจอ ทีงี้เพื่อรเลยให้ตังต์เรามา20บาทเพื่อให้เรานั่งรถกลับบ้านเราเลยได้กลับบ้านในช่วง1-2ทุ่ม
เรากลับบ้าน1-2ทุ่ม "แม่กระเป๋าตังต์หาย" ก่อนจะถึงบ้านเราเห็นพ่อกับแม่กำลังออกไปกินข้าว แม่ก็เรียกเราเราเลยบอกแม่ไปว่ามันหาย แต่แม่ไม่เชื่อ แม่บอกเราเที่ยวและหาข้ออ้าง และแม่ก็จุดไฟให้พ่อโมโหเรา แล้วด้วยความที่พ่อของเราเป็นคนที่พอโมโหแล้วจะหยุดคำพูดแรงๆไม่ได้ เราโดนพ่อด่าแรงมาก พ่อบอกเราไม่รักดี อยากเป็นกระ*รี่ มากใช่มั้ย พอเราบอกเหตุผลพ่อด่าเราอีกว่า ตอแ*ล ทุกคนในบ้านไม่มีใครมาห้ามเลย.... เราพยายามจิกมือตัวเองเพื่อไม่ให้ร้องไห้ให้พ่อเห็น เพราะถ้าท่านเห็นเราร้องไห้จะโมโหขึ้นไปอีกและอาจด่าเราว่าบีบน้ำตา พอพ่อไม่เชื่อพ่อก็ลามไปเรื่องอื่นๆ ใครหลายๆคนอาจเคยพลาดในการเรียนเราก้เป้นหนึ่งในนั้น แต่ก่อนเขาชอบบอกเราว่าเราเรียนไม่จบแน่ๆ แต่เราก็ผ่านมาให้เขาเห้นแล้ว เขาก็บอกว่าอาจฟลุ๊คเฉยๆก็ได้ พ่อไม่เคยเชื่อเรา พอเรากลับเข้าห้องตัวเองเรายืนร้องไห้กับตัวเองที่ไม่ยอมบอกออกไป เขาถามว่าทำไมเราไปโลตัส เราก็บอกว่าเราไปนั่งรถเมล์ เขาก็ถามอีกว่าทำไมต้องไป เราก็บอกไปแล้ว พอเขาถามว่าทำไม ด้วยเสียงดัง ใครๆก็ต้องกลัวจนพูดไม่ออกถูกมั้ยละ เราก็เช่นกัน แล้วพ่อด่าเรา"ให้ไปรร ไม่ใช่ไปดอ*ทองที่โลตัส" เราได้ยินคำนี้คือน้ำตาเราคลอแล้วเราจิกมือหนักเข้าไปอีก เราได้ยินเสียงหัวเราะจากนอกห้อง(เราคุยกับพ่อในห้องนอนพ่อ) เราเลยรู้สึกว่า...ทุกคนดูท่าจะมีความสุขตอนที่เรามีความทุกข์ พอถึงห้องเรามองตัวเองในกระจก และด่าตัวเองในใจ สาปแช่งตัวเอง บอกเกลียดตัวเอง ทำไมเราถึงไม่บอกออกไป ว่าเราพยายามใช้เงินที่พ่อให้มาน้อยที่สุด....
แต่ที่ทำให้เรากลับยิ่งร้องเข้าไปอีกคือน้องสาวคนสุดท้องวิ่งเข้ามากอดเราตอนที่เรากำลังทำร้ายตัวเอง เราได้แต่บอกให้มันออกไป (เดี๋ยวมาต่อ)
เคยโดนกันมั้ย?
เราเป็นคนที่มีพี่น้องเยอะ และคนที่โดนด่ามากที่สุดก็คือเรา
จากโรงเรียนเราจะไปนั่งรถเมล์ กลับบ้านเพราะมันประหยัดกว่าและมันเป็นแบบนี้เกือบทุกวันที่เราจะนั่งรถเมล์
เรากลับพร้อมเพื่อนคนนึง
ทีนี้ ด้วยความที่อยากดูโทรศัพท์(เราจะเก็บตังค์ซื้อเอง) และเดินเข้าไปในโลตัสเพื่อไปดู แล้วพอเปิดกระเป๋านักเรียนก็คือกระเป๋าตังค์หายไปแล้ว ไอเราด้วยความที่ในนั้นไม่มีอะไรสำคัญนอกจากรูปโพราลอย1-2ใบเท่านั้นกับเงิน20 บาท
แต่ที่มันวำคัญคือมันมีปชช. เราเลยต้องหาไปหาที่ประสัมพันธ์เขาก็ประกาศหาให้ เรารอจนทนไม่ได้เลยต้องเดินไปมาที่ที่เราไป จนมันเริ่มดึกแล้ว(6โมงครึ่ง)เราก็ยังไม่ถึงบ้าน เรากับเพื่อนก็ลองไปตามหาที่ที่ต่างๆแต่มันก็ไม่เจอ ทีงี้เพื่อรเลยให้ตังต์เรามา20บาทเพื่อให้เรานั่งรถกลับบ้านเราเลยได้กลับบ้านในช่วง1-2ทุ่ม
เรากลับบ้าน1-2ทุ่ม "แม่กระเป๋าตังต์หาย" ก่อนจะถึงบ้านเราเห็นพ่อกับแม่กำลังออกไปกินข้าว แม่ก็เรียกเราเราเลยบอกแม่ไปว่ามันหาย แต่แม่ไม่เชื่อ แม่บอกเราเที่ยวและหาข้ออ้าง และแม่ก็จุดไฟให้พ่อโมโหเรา แล้วด้วยความที่พ่อของเราเป็นคนที่พอโมโหแล้วจะหยุดคำพูดแรงๆไม่ได้ เราโดนพ่อด่าแรงมาก พ่อบอกเราไม่รักดี อยากเป็นกระ*รี่ มากใช่มั้ย พอเราบอกเหตุผลพ่อด่าเราอีกว่า ตอแ*ล ทุกคนในบ้านไม่มีใครมาห้ามเลย.... เราพยายามจิกมือตัวเองเพื่อไม่ให้ร้องไห้ให้พ่อเห็น เพราะถ้าท่านเห็นเราร้องไห้จะโมโหขึ้นไปอีกและอาจด่าเราว่าบีบน้ำตา พอพ่อไม่เชื่อพ่อก็ลามไปเรื่องอื่นๆ ใครหลายๆคนอาจเคยพลาดในการเรียนเราก้เป้นหนึ่งในนั้น แต่ก่อนเขาชอบบอกเราว่าเราเรียนไม่จบแน่ๆ แต่เราก็ผ่านมาให้เขาเห้นแล้ว เขาก็บอกว่าอาจฟลุ๊คเฉยๆก็ได้ พ่อไม่เคยเชื่อเรา พอเรากลับเข้าห้องตัวเองเรายืนร้องไห้กับตัวเองที่ไม่ยอมบอกออกไป เขาถามว่าทำไมเราไปโลตัส เราก็บอกว่าเราไปนั่งรถเมล์ เขาก็ถามอีกว่าทำไมต้องไป เราก็บอกไปแล้ว พอเขาถามว่าทำไม ด้วยเสียงดัง ใครๆก็ต้องกลัวจนพูดไม่ออกถูกมั้ยละ เราก็เช่นกัน แล้วพ่อด่าเรา"ให้ไปรร ไม่ใช่ไปดอ*ทองที่โลตัส" เราได้ยินคำนี้คือน้ำตาเราคลอแล้วเราจิกมือหนักเข้าไปอีก เราได้ยินเสียงหัวเราะจากนอกห้อง(เราคุยกับพ่อในห้องนอนพ่อ) เราเลยรู้สึกว่า...ทุกคนดูท่าจะมีความสุขตอนที่เรามีความทุกข์ พอถึงห้องเรามองตัวเองในกระจก และด่าตัวเองในใจ สาปแช่งตัวเอง บอกเกลียดตัวเอง ทำไมเราถึงไม่บอกออกไป ว่าเราพยายามใช้เงินที่พ่อให้มาน้อยที่สุด....
แต่ที่ทำให้เรากลับยิ่งร้องเข้าไปอีกคือน้องสาวคนสุดท้องวิ่งเข้ามากอดเราตอนที่เรากำลังทำร้ายตัวเอง เราได้แต่บอกให้มันออกไป (เดี๋ยวมาต่อ)