ต้องเริ่มแบบนี้ค่ะ เราเจอกับรุ่นพี่คนนึงซึ่งก็คือสามีคนปัจจุบัน โดยการแนะนำของป้าสะไภ้ เราคิดว่าไหนๆเราก็ไม่มีใคร จะลองดูก็ได้ พอคบกันได้อาทิตย์นึงเราก็รู้ว่าเค้ามีคนที่คบด้วยอยู่แล้ว ผู้ชายบอกว่าคบกันมา 10 ปีละ เราก็อ่าว ทำไมไม่บอกตั้งแต่ต้นวะ เราก็บอกโอเค แต่ว่าต้องบอกผู้ใหญ่นะ เพราะพวกท่านเป็นแม่สื่อแม่ชัก เดี๋ยวจะมาว่าเราไม่อดทนนู่นนี่นั่น ก็เลยบอกทั้งป้าสะไภ้และแม่ของผู้ชาย พอบอกเท่านั้นแหละ พ่อแม่ผู้ชายโกรธมาก ด่าลูกตัวเองว่าไปเอาผู้หญิงแบบนั้นมาได้ยังไง บลาๆๆๆๆ
เราก็เลยพูดขึ้นว่าให้เค้าเลือก ถ้าเลือกคนนั้น เราก็จบกันแค่นี้
ถ้าเลือกเราก็ไปเลิกกับคนนั้นให้เรียบร้อย
สรุปเค้าเลือกเรา
คบกับมาเรื่อยๆ จนจะแต่งงานมาจับได้ว่ายังคุยกันอยู่ แต่ตอนนั้นเรารักเค้าไปแล้วและไม่พร้อมจะเสียเค้าไป จะบอดว่าโง่ก็ได้นะ เราก็ยอมรับอ่ะ
อีก2วันวันงาน ผู้หญิงคนนั้นลายมาหาผู้ชายว่าจะขับรถให้ตกเหวเลย ไม่อยากอยู่แล้วต่างๆนาๆ
ขอให้ไม่แต่งงานกับเราได้มั้ย อันนี้แอบอ่านมา
ผู้ชายก็บอกว่าจะดูแล และรักเหมือนเดิม จะส่งเงินให้ใช้
วันงาน ก็ปกติดีจนเสร็จพิธีเข้าห้องหอเรียบร้อยผู้หญิงคนนั้นก็ลายมาแบบไม่หยุดหย่อนเป็น2ชั่วโมงจนผู้ชายต้องปิดเครื่อง
วันต่อมาก็โทรมาหาอีก ผู้ชายรับสาย ได้ยินเสียงออกมาจากโทรศัพท์ว่าให้ออกมาหาเดี๋ยวนี้เลย
เราก็เลยคิดว่า ถ้าเรามีลูกให้เค้าทุกอย่างคงจะจบเค้าคงจะไม่ติดต่อกันอีก แต่เราคิดผิด เค้าก็ยังติดต่อคุยกันพูดที่เล่นที่จริงเหมือนแฟนกัน
ตอนที่เราท้องได้5เดือนเค้าบอกเราว่าเค้าไปบริจากน้ำเชื้อเพื่อผู้หญิงคนนั้น พอไปทำกิ๊ฟ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ผู้หญิงคนนั้นไม่สามารถตั้งท้องได้ จำเป็นต้องเอาออกเพื่อรักษาชีวิตแม่ไว้
วันที่เราคลอดลูกเค้าก็มาไม่ทันตอนที่จะเข้าห้องผ่าตัด
มาเฝ้าก็แบบไม่ค่อยเต็มใจ มาก็ดึกมาก 3-4 ทุ่มค่อยจะมา คนที่มาเฝ้าเราคือพ่อกับแม่เรา ซึ่งต้องรอให้เค้ามาก่อนพ่อแม่เราถึงได้กลับบ้าน ขนาดเรานอนอยู่โรงบาลก็ยังเอาเรื่องที่ไม่ได้ลูกผู้ชายมาหาเรื่อง บอกว่าเราผ่าคลอดโอกาสที่จะได้ลูกชายก็ลดลง อย่างนี้ถ้าไม่มีลูกชายเค้าก็จะมีเมียอีกคนนะ เราต้องนอนร้องไห้กอดลูกสาวอายุ3วัน พอออกจากโรงบาลเราก็คิดว่าไหนๆก็มีลูกแล้วก็ก็ควรจะอดทนนะ อดทนเพื่อลูก คิดแบบนี้เสมอเมื่อเจอสิ่งที่ทำร้ายจิตใจแต่มันหนักขึ้นทุกวันๆ จนตอนนี้ลูกสาวกำลังจะ1ปีแล้ว เค้าก็เป็นพีอที่ดีนะคะ ดูแล เล่นกับลูก แต่เค้าเป็นสามีที่แย่สุด เราคิดว่าอยากจะหย่าแล้วกลับไปเลี้ยงลูกที่บ้าน เราคิดแบบนี้ทุกวันๆๆๆๆ แต่ไม่รู้ความกล้าของเราหายไปไหน กลัวทุกอย่าง กลัวคนจะว่าให้พ่อแม่ กลัวลูกจะมีปมด้อย กลัวทุกอย่าง
เราควรจะไปต่อหรือจบแค่นี้ดี
เราก็เลยพูดขึ้นว่าให้เค้าเลือก ถ้าเลือกคนนั้น เราก็จบกันแค่นี้
ถ้าเลือกเราก็ไปเลิกกับคนนั้นให้เรียบร้อย
สรุปเค้าเลือกเรา
คบกับมาเรื่อยๆ จนจะแต่งงานมาจับได้ว่ายังคุยกันอยู่ แต่ตอนนั้นเรารักเค้าไปแล้วและไม่พร้อมจะเสียเค้าไป จะบอดว่าโง่ก็ได้นะ เราก็ยอมรับอ่ะ
อีก2วันวันงาน ผู้หญิงคนนั้นลายมาหาผู้ชายว่าจะขับรถให้ตกเหวเลย ไม่อยากอยู่แล้วต่างๆนาๆ
ขอให้ไม่แต่งงานกับเราได้มั้ย อันนี้แอบอ่านมา
ผู้ชายก็บอกว่าจะดูแล และรักเหมือนเดิม จะส่งเงินให้ใช้
วันงาน ก็ปกติดีจนเสร็จพิธีเข้าห้องหอเรียบร้อยผู้หญิงคนนั้นก็ลายมาแบบไม่หยุดหย่อนเป็น2ชั่วโมงจนผู้ชายต้องปิดเครื่อง
วันต่อมาก็โทรมาหาอีก ผู้ชายรับสาย ได้ยินเสียงออกมาจากโทรศัพท์ว่าให้ออกมาหาเดี๋ยวนี้เลย
เราก็เลยคิดว่า ถ้าเรามีลูกให้เค้าทุกอย่างคงจะจบเค้าคงจะไม่ติดต่อกันอีก แต่เราคิดผิด เค้าก็ยังติดต่อคุยกันพูดที่เล่นที่จริงเหมือนแฟนกัน
ตอนที่เราท้องได้5เดือนเค้าบอกเราว่าเค้าไปบริจากน้ำเชื้อเพื่อผู้หญิงคนนั้น พอไปทำกิ๊ฟ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ผู้หญิงคนนั้นไม่สามารถตั้งท้องได้ จำเป็นต้องเอาออกเพื่อรักษาชีวิตแม่ไว้
วันที่เราคลอดลูกเค้าก็มาไม่ทันตอนที่จะเข้าห้องผ่าตัด
มาเฝ้าก็แบบไม่ค่อยเต็มใจ มาก็ดึกมาก 3-4 ทุ่มค่อยจะมา คนที่มาเฝ้าเราคือพ่อกับแม่เรา ซึ่งต้องรอให้เค้ามาก่อนพ่อแม่เราถึงได้กลับบ้าน ขนาดเรานอนอยู่โรงบาลก็ยังเอาเรื่องที่ไม่ได้ลูกผู้ชายมาหาเรื่อง บอกว่าเราผ่าคลอดโอกาสที่จะได้ลูกชายก็ลดลง อย่างนี้ถ้าไม่มีลูกชายเค้าก็จะมีเมียอีกคนนะ เราต้องนอนร้องไห้กอดลูกสาวอายุ3วัน พอออกจากโรงบาลเราก็คิดว่าไหนๆก็มีลูกแล้วก็ก็ควรจะอดทนนะ อดทนเพื่อลูก คิดแบบนี้เสมอเมื่อเจอสิ่งที่ทำร้ายจิตใจแต่มันหนักขึ้นทุกวันๆ จนตอนนี้ลูกสาวกำลังจะ1ปีแล้ว เค้าก็เป็นพีอที่ดีนะคะ ดูแล เล่นกับลูก แต่เค้าเป็นสามีที่แย่สุด เราคิดว่าอยากจะหย่าแล้วกลับไปเลี้ยงลูกที่บ้าน เราคิดแบบนี้ทุกวันๆๆๆๆ แต่ไม่รู้ความกล้าของเราหายไปไหน กลัวทุกอย่าง กลัวคนจะว่าให้พ่อแม่ กลัวลูกจะมีปมด้อย กลัวทุกอย่าง