ควรจะเรียนต่อหรือทำงานเลย

อายุ 23 ยังเรียนอยู่ปีสาม เพราะซิ่วมา เพื่อนจบกันหมดแล้ว แม่ก็ให้ช่วยขายของ ไม่เคยสนใจเรื่องการเรียนของเรา เราเครียดหลายอย่าง เพราะแบ่งเวลาไม่ถูก แม่ขายของตอนกลางคืน ปิดเทอมหรือว่างเราก็ช่วยแม่ทำตลอดไม่เคยเกี่ยง แต่เปิดเทอมแล้วเราไม่มีเวลาพักเลย แม่ก็ไม่เข้าใจว่าเราเหนื่อย ขอพักก็คือไม่ได้ ด่าเราบอกว่าจะไม่จ่ายค่าเทอมให้ ไล่เราออกไป เรานอยด์แม่มากๆ แม่ไม่เคยสอนให้ดำรงชีวิตยังไงในอนาคต แม่เก็บแต่เงินของแม่ ค่าแรงทำงานในแต่ละวันก็สองร้อย ซึ่งสองร้อยคือใช้กินข้าวในแต่ละวันของเรา แม่จะไม่ซื้อให้หรือให้อะไรเพิ่มแล้ว เพิ่งจะมาได้เงินก็ช่วงนี้ ปกติช่วยแม่แม่ไม่เคยให้เงินเลย แม่บอกทั้งหมดเป็นค่าเทอม เคยขอไปทำงานรับจ็อบก็ไม่ให้ไป แม่ไม่คิดจะจ้างลูกน้องแม่บอกว่า ทำแล้วให้ลูกน้องหมด แม่ทำแต่งาน ทั้งที่เงินเก็บแม่ก็มีเยอะ แม่ยังดิ้นอยู่จนตอนนี้เราก็โทษตัวเองเพราะซิ่วมาเองป่านนี้คงจบไปแล้ว แม่ไม่เคยสนับสนุนให้เราเป็นมนุษย์เงินเดือน แม่อยากให้ออกมาขายของ เคยขอขายโน่นขายนี่ก็บอกว่าทำได้เหรอ ขายไม่ได้หรอก คือเราเอาใจแม่ไม่ถูกเลยสักเรื่อง ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ตอนนี้ ปีสามแต่ยังติดอีสองตัว ต้องเรียนใหม่อีกสองวิชา เราควรจะพักแล้วออกมาหางานทำหรือเรียนต่อให้จบดีคะ อนาคตก็อยากดีแต่รู้สึกทางบ้านไม่อำนวย แม่ก็ชอบขู่ทวงค่าเทอม ไม่ก็บอกจะไม่ส่งแล้วนะไปหา-เอง คือเราไม่เคยก้าวร้าวใส่แม่ เหมือนแม่ไม่แคร์เราเลย เหมือนเราต้องตัดสินใจเองทั้งที่ต้องอยู่ในโอวาสของแม่ มันเครียดมากๆ บาปก็กลัว เห็นว่าแม่แก่แล้ว  บางครั้งก็คิดอยากตายปัญหาจะได้จบๆ เคยอดข้าวติดๆกันก็มี สูบผอมไปช่วงหนึ่ง เคยถามแม่แม่บอกว่ามีลูกก็เพื่อเอาไว้ใช้งาน ไว้ช่วยงาน บางครั้งถ้าโมโหมากบอกกูอยู่กับญาติพี่น้องกับลูกหลานแท้ๆดีกว่า นี่คือคำที่แม่พูดออกมา น้อยใจมากจริงๆ อยากตายๆไปเลยเวลาที่ได้ยิน