วันนี้วันศุกร์ก็จะมาเร็ว งานการไม่ได้ทำ รู้ไหมมันน่าเบื่อมาก
แต่ช่วงที่มีงานเยอะๆ ก็แบบ โอ้โห้ ได้นอนวันเว้น ทำงาน 24 ชม. ก็โหยหาว่าเมื่อไหร่จะได้หยุด
พอได้หยุดละก็โหยหางาน
เมื่อก่อนผมชอบวันหยุด เวลาที่ผมมีวันหยุด ผมจะขี่รถมอไซต์ไปหา ผู้หญิงคนหนึ่งทุกครั้งที่มีวันหยุด ขับจาก กทม ไป ชลบุรี ระยะทางก็ไม่ได้ใกล้เท่าไหร่
แต่เพราะรู้สึกอยากไป ขี่รถไปอย่างมีความสุข ไม่เคยรู้สึกว่าไกล บางครั้งผมหยุด 2 วันติด ผมขี่รถไปกลับ 2 วันก็มี มันเป็นความสุขเล็กในชีวิต
ผมพยายามใช้เวลาที่ว่างไปหาเค้า เท่าที่ทำได้ ยกเว้นอาทิตย์ไหนมีงาน หรือ ต้องเก็บเงิน แต่ผมก็จะหาเวลาว่างไปหาเสมอ จนหลังๆงานผมทำตลอด
กว่า 2 เดือน ที่ไม่ได้ไปหาเค้า อยากไปใจแถบขาดแต่ก็ไปไม่ได้ หลังจากจบงานก็ยังมีงานอื่นที่ต้องทำอีก ทำให้ผมกับเค้าไม่เจอหน้ากัน
แล้ววันหนึ่งเค้าก็เริ่มตีตัวออกห่าง ผมไม่รู้หรอกว่าเค้างานยุ่ง หรือเปล่า แต่สำหรับผม ไม่ว่าผมจะยุ่งแค่ไหน ในหนึ่งวันผมก็จะคุยกับเค้า
ไม่ก่อนนอนก็ตอนตื่น แต่สำหรับเค้า เค้าเงียบ จากคนที่อยากคุยกับผมที่สุด กลับเป็นเงียบใส่ผม จากที่เคยชวนผมคุย กลายเป็นผมที่ต้องพยายามชวนเค้า
คุย ผมก็ไม่รู้ว่าเค้าเปลี่ยนไปเพราะ สำหรับผมไม่โอเค ผมไม่รู้ว่าเค้านอกใจผมรึเปล่า ผมก็ไม่รู้จะคิดยังไง ถามอะไรก็ไม่ตอบ ตอบช้าลง นับวันยิ่งทำให้ผม
เชื่อว่าเค้ามีคนอื่น ผมก็ไม่รู้จะเชื่อเค้าได้ยังไง เค้าไม่เคยบอกอะไรผมเลย แล้ววันหนึ่งผมก็ระเบิด ก็ไม่ต้องคิดว่าผมจะโมโหขนาดไหน
แล้วก็เลิกกัน แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง เคยทะเลาะเลิกกันมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เลิกจริงๆ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป คือเลิกและไม่มีท่าที ที่จะกลับมา
ผมตามง้อเค้าอยู่หลายเดิน แต่เค้าคงไม่กลับมา
ผมก็ยังฝันลึกๆว่า คงจะมีโอกาสได้กลับมา แต่ก็รู้ว่ามันคงเป็นไปได้ยาก ผมไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนเท่าผู้หญิงคนนี้ ถ้าเป็นไปได้อยากจะย้อนกับไปบอกตัวเอง ให้ใจเย็นๆกว่านี้
วันนี้ผมอาจจะไม่ต้องกลับมาเล่น พันทิป แบบนี้อีกครั้ง
แม้ผมจะเลิกกับเค้ามาได้หลายเดือน แต่เชื่อไหมว่าผมยังไม่เคยลืมวันที่ผมขี่มอไซต์ไปหาเค้า หรือวันแรกที่คุยกับเค้า หรือวันที่ไปเที่ยวด้วยกัน
ผมไม่เคยลืม
ผมยังคิดถึงเค้าเสมอ
มีอะไรอยากจะบ่นก็ตามสบาย จขกท เจ้าเก่ากลับมาแล้ว ว่างๆกำลังเหงา (วันที่ 9)
แต่ช่วงที่มีงานเยอะๆ ก็แบบ โอ้โห้ ได้นอนวันเว้น ทำงาน 24 ชม. ก็โหยหาว่าเมื่อไหร่จะได้หยุด
พอได้หยุดละก็โหยหางาน
เมื่อก่อนผมชอบวันหยุด เวลาที่ผมมีวันหยุด ผมจะขี่รถมอไซต์ไปหา ผู้หญิงคนหนึ่งทุกครั้งที่มีวันหยุด ขับจาก กทม ไป ชลบุรี ระยะทางก็ไม่ได้ใกล้เท่าไหร่
แต่เพราะรู้สึกอยากไป ขี่รถไปอย่างมีความสุข ไม่เคยรู้สึกว่าไกล บางครั้งผมหยุด 2 วันติด ผมขี่รถไปกลับ 2 วันก็มี มันเป็นความสุขเล็กในชีวิต
ผมพยายามใช้เวลาที่ว่างไปหาเค้า เท่าที่ทำได้ ยกเว้นอาทิตย์ไหนมีงาน หรือ ต้องเก็บเงิน แต่ผมก็จะหาเวลาว่างไปหาเสมอ จนหลังๆงานผมทำตลอด
กว่า 2 เดือน ที่ไม่ได้ไปหาเค้า อยากไปใจแถบขาดแต่ก็ไปไม่ได้ หลังจากจบงานก็ยังมีงานอื่นที่ต้องทำอีก ทำให้ผมกับเค้าไม่เจอหน้ากัน
แล้ววันหนึ่งเค้าก็เริ่มตีตัวออกห่าง ผมไม่รู้หรอกว่าเค้างานยุ่ง หรือเปล่า แต่สำหรับผม ไม่ว่าผมจะยุ่งแค่ไหน ในหนึ่งวันผมก็จะคุยกับเค้า
ไม่ก่อนนอนก็ตอนตื่น แต่สำหรับเค้า เค้าเงียบ จากคนที่อยากคุยกับผมที่สุด กลับเป็นเงียบใส่ผม จากที่เคยชวนผมคุย กลายเป็นผมที่ต้องพยายามชวนเค้า
คุย ผมก็ไม่รู้ว่าเค้าเปลี่ยนไปเพราะ สำหรับผมไม่โอเค ผมไม่รู้ว่าเค้านอกใจผมรึเปล่า ผมก็ไม่รู้จะคิดยังไง ถามอะไรก็ไม่ตอบ ตอบช้าลง นับวันยิ่งทำให้ผม
เชื่อว่าเค้ามีคนอื่น ผมก็ไม่รู้จะเชื่อเค้าได้ยังไง เค้าไม่เคยบอกอะไรผมเลย แล้ววันหนึ่งผมก็ระเบิด ก็ไม่ต้องคิดว่าผมจะโมโหขนาดไหน
แล้วก็เลิกกัน แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง เคยทะเลาะเลิกกันมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เลิกจริงๆ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป คือเลิกและไม่มีท่าที ที่จะกลับมา
ผมตามง้อเค้าอยู่หลายเดิน แต่เค้าคงไม่กลับมา
ผมก็ยังฝันลึกๆว่า คงจะมีโอกาสได้กลับมา แต่ก็รู้ว่ามันคงเป็นไปได้ยาก ผมไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนเท่าผู้หญิงคนนี้ ถ้าเป็นไปได้อยากจะย้อนกับไปบอกตัวเอง ให้ใจเย็นๆกว่านี้
วันนี้ผมอาจจะไม่ต้องกลับมาเล่น พันทิป แบบนี้อีกครั้ง
แม้ผมจะเลิกกับเค้ามาได้หลายเดือน แต่เชื่อไหมว่าผมยังไม่เคยลืมวันที่ผมขี่มอไซต์ไปหาเค้า หรือวันแรกที่คุยกับเค้า หรือวันที่ไปเที่ยวด้วยกัน
ผมไม่เคยลืม
ผมยังคิดถึงเค้าเสมอ