เคยเป็นเหมือนกันไหมกับเหตุการณ์ที่ว่า ยอมรับผิดจนรู้สึก "เบื่อ"

คบกับแฟนคนปัจจุบัน ตอนนี้ก็ปีกว่าๆ แล้วที่คบกัน เขามีอายุน้อยกว่าเรา 4 ปีค่ะ ประเด็นคือเรามีลูกติดด้วย ซึ่งเราคิดว่า ณ เวลาที่เราคบกัน ศึกษากันอยู่นี้ ก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร เพราะต่างคนก็ต่างทำงานกันแล้ว วุฒิภาวะก็น่าจะมีพอสมควร เพราะบ้านก็อยู่ห่างกันไม่มากนัก ไปมาหาสู่กันได้ แรกๆ เราไม่ยอมให้เข้าบ้านค่ะ เพราะอยากดูพฤติกรรม แล้วก็อะไรหลายๆ อย่าง ซึ่งที่ผ่านมาเราเองก็มีประสบการณ์ที่เจ็บปวดมาเยอะเหมือนกัน แล้วถ้าจะให้ใครสักคนเข้ามาในชีวิต เราก็อยากให้ชัวร์ เพราะก็ห่วงความรู้สึกของพ่อแม่ ที่สำคัญก็คือลูก เราคิดว่าถ้าเรารักใครสักคน เราต้องรักพ่อแม่เขา รักครอบครัวเขา เขาเองก็ต้องรักเราเช่นกัน เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ ช่วงเดือนพฤษภาคม เราจับได้ว่าเขาแอบมีคนอื่น เราก็เลยถามอย่างใจเย็นว่า "ตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาก็ไม่พูดไม่จา ไม่ตอบ เราก็เลยบอกว่า ถ้าจะเปิดใจ ก็ไม่ผิด ไม่แปลก ไม่ต้องกลัว ปัญหามันเกิดก็ต้องหาทางแก้ ถ้าแก้ไม่ได้ ถ้าใจมันไปแล้ว สุดท้ายก็ต้องแยกทาง ทั้งๆ ที่ในใจก็แทบจะบ้า ต่อมาล่าสุด เราป่วย ไม่สบาย ไปหาหมอ เขากลับแคปหน้าโปรไฟล์เฟสเรา แล้วเอาไปโพสต์ด่าในเฟสเขา แล้วมีเพื่อนเขาหลายคนเข้ามาด่า มาต่อว่าเรา ว่า...มันไม่ได้เลี่ยมทองจะไปง้อมันทำไม มันไม่ใช่แม่.......แต่ละประโยคที่เพื่อนเขาคอมเม้นท์กันอย่างสนุก เราก็ได้แค่นั่งดูแล้วก็น้ำตาไหล บางครั้งก็แชทไปคุยกับเพื่อนเรา หาว่าเรางี่เง่า อยากได้อะไรก็หาให้ คือประโยคเหล่านั้นมันควรจะเป็นเราไหมที่ต้องพูดออกมา เราทำงานทั้งวัน เลิกงานก็ต้องกลับบ้านดูแลลูก ดูแลพ่อแม่ มีเวลาก็มาบ้านนี้ ทำทุกอย่าง ปฏิบัติทุกอย่างเหมือนบ้านตัวเอง จนตอนนี้เขาทำอะไรแทบจะไม่เป็นเลย อยากได้มือถือ เราก็ออกเงินให้ก่อน บอกว่าเงินเดือนออกจะให้ จนทุกวันนี้ก็เงียบ พอทะเลาะกัน กลับมาบอกว่าที่ให้เรามากกว่าที่เราซื้อมือถือให้อีก ยืมเงินเราดาวน์รถ พอเกิดอุบัติเหตุ ก็ยังเป็นเงินเราที่ต้องซ่อมให้อีก เมื่อวานรู้สึกว่ามันไม่ไหวแล้ว เราเลยพูดทุกอย่างที่เก็บ ที่ไม่เคยพูด ที่พยายามมองผ่านว่ามันแค่เรื่องเล็กน้อย จนเขาอึ้ง จนเขาพูดอะไรไม่ออก.......เราจำได้ว่าประโยคสุดท้ายที่เราพูดกับเขา เราพูดว่า "ไม่ต้องอึ้งหรอก นี่แหละความรู้สึกผิดที่เราไม่รู้ว่าเราผิดตรงไหน แค่หายใจยังโดนด่า คนอื่นเอาน้ำให้คุณกินแก้วเดียว ความดีมีตลอดชีวิต แต่เราวิ่งเต้นให้คุณทุกอย่างทุกทางร่วมทุกข์แต่ไม่เคยได้ร่วมสุข มันไม่เคยมีความหมายอะไร แถมยังมีแต่คำชมแรงๆ ตลอด แล้วอะไรที่คุณได้มา มันมาจากกระเป๋าคนเลวๆ คนนี้ แค่คนที่ได้รับคำขอบคุณคือคนที่ทำงาน จริงๆ แล้วก็ไม่ต้องมีเราแล้วก็ได้ แล้วคนไหนที่คุณคิดว่าดี ให้มันมาหาข้าวให้คุณกินละกัน" แล้วเราก็ออกจากบ้านเขากลับบ้านเราไปเลย เขาก็พยายามแชทเฟสมาขอโทษ พยายามโทรมา แต่ตอนนี้รู้สึกว่าเหนื่อยแล้ว มันเหนื่อยจริงๆ