เราก็ไม่รู้ว่าเรามาอยู่จุดๆนี้ได้ยังไง
ทั้งที่ตอนแรกเรามีความสุขกับการเรียนมากกว่านี้
คือเราเป็นคนค่อนข้างเฟรนลี่มาก
เข้ากับคนอื่นได้ง่ายเพราะเราคุยเก่ง เวลาใครเรียกเรา เราก็จะขานรับว่า"จ๋า"ตลอด
ทีนี้เรามีกลุ่มอยู่กลุ่มนึง มีเพื่อนที่สนิทๆประมาณ3-4คน
เล่นด้วยกันมาซักพัก เราก็เริ่มรู้สึก
ว่ามันแบบ เห้ย กลุ่มนี้มันไม่ใช่อ่ะ
คือต่างฝ่ายต่างก็รับนิสัยกันไม่ได้
ถึงขั้นตัดเพื่อนกันเลย ตอนนี้เปนแค่คนรู้จัก เราก็เลยไปเล่นกับ
อีกกลุ่มนึง หนักกว่าเดิมอีก
ผ่านมา3-4วันเอาอีกละ ทั้งที่ตอนแรกเราคิดว่ากลุ่มนี้โอเคแล้วนะ
แต่มันกลับเอาเราไปนินทากับกลุ่มเดิมที่เราเคยอยู่
ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ไม่ชอบการถูกแขวะ ถูกมองด้วยสายตาที่แบบ
เหมือนสมเพศอ่ะ
เราก็พยายามคิดนะว่า
"เออ เกลียดไปเลยกุไม่แคร์หรอก
เพราะมีอีกหลายคนที่รักกุ"คือพยายามคิด คิดมาตลอดอ่ะ
แต่ก็ทำไม่ได้ ยังดีที่เรามีเพื่อนต่างห้องเยอะ กลุ่มที่เกลียดเราก็มีแค่
5-6คนจาก45คนในห้อง แล้วก็มีแฟนที่คอยอยู่กับเราตลอด
ทำให้เราสบายใจขึ้นนิดหน่อย
แต่ลึกๆในใจก็ยังกลัวการเข้าเดิน
เข้าห้องเรียนในแต่ละวันมากๆ
ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงดี
[เครียด]อยู่ดีๆก็โดนแบน
ทั้งที่ตอนแรกเรามีความสุขกับการเรียนมากกว่านี้
คือเราเป็นคนค่อนข้างเฟรนลี่มาก
เข้ากับคนอื่นได้ง่ายเพราะเราคุยเก่ง เวลาใครเรียกเรา เราก็จะขานรับว่า"จ๋า"ตลอด
ทีนี้เรามีกลุ่มอยู่กลุ่มนึง มีเพื่อนที่สนิทๆประมาณ3-4คน
เล่นด้วยกันมาซักพัก เราก็เริ่มรู้สึก
ว่ามันแบบ เห้ย กลุ่มนี้มันไม่ใช่อ่ะ
คือต่างฝ่ายต่างก็รับนิสัยกันไม่ได้
ถึงขั้นตัดเพื่อนกันเลย ตอนนี้เปนแค่คนรู้จัก เราก็เลยไปเล่นกับ
อีกกลุ่มนึง หนักกว่าเดิมอีก
ผ่านมา3-4วันเอาอีกละ ทั้งที่ตอนแรกเราคิดว่ากลุ่มนี้โอเคแล้วนะ
แต่มันกลับเอาเราไปนินทากับกลุ่มเดิมที่เราเคยอยู่
ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ไม่ชอบการถูกแขวะ ถูกมองด้วยสายตาที่แบบ
เหมือนสมเพศอ่ะ
เราก็พยายามคิดนะว่า
"เออ เกลียดไปเลยกุไม่แคร์หรอก
เพราะมีอีกหลายคนที่รักกุ"คือพยายามคิด คิดมาตลอดอ่ะ
แต่ก็ทำไม่ได้ ยังดีที่เรามีเพื่อนต่างห้องเยอะ กลุ่มที่เกลียดเราก็มีแค่
5-6คนจาก45คนในห้อง แล้วก็มีแฟนที่คอยอยู่กับเราตลอด
ทำให้เราสบายใจขึ้นนิดหน่อย
แต่ลึกๆในใจก็ยังกลัวการเข้าเดิน
เข้าห้องเรียนในแต่ละวันมากๆ
ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงดี