อึดอัด ไม่ไหวแล้ววว ทำไมต้องเป็นแบบนี้

คือเรื่องนี้เราคิดอยู่สักพักว่าจะตั้ง กท. ดีมั้ย แต่เราหาทางออกไม่เจอแล้วก็ไม่มีที่ระบายเลย อีกอย่างเป็นเรื่องของครอบครัวด้วย แต่เราอดไม่ไหวแล้วจริงๆ คือพ่อเราเป็นคนที่เห็นแต่คนอื่นดีกว่าคนในบ้าน ชอบช่วยเหลือคนอื่นทั้งที่ในบ้านไม่ค่อยมองเห็น เราก็จะได้ยินคนนู้นคนนี้ชมท่านตลอด แต่เราก็ดีใจที่เป็นแบบนั้น และไม่เคยคิดว่ามันจะกลายมาเป็นเรื่องที่ทำให้เราอึดอัด ทุกเช้าตั้งแต่สมัยเราเรียนพ่อเราจะไปทำงานเราก็อาศัยนั่งรถไปพร้อมพ่อเพื่อประหยัดค่ารถเมล์ แต่จริงๆ มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วพ่อลูก แต่วันนึงพ่อเราก็ชวนเพื่อนที่ทำงานที่เดียวกันนั่งรถไปด้วย เพราะทางผ่าน (ขอให้ชื่อตัวย่อว่า ตา ว.) ตอนแรกเราก็ไม่ชอบอยู่แล้วเพราะนี่คือรถส่วนตัว แต่ก็ไม่อยากขัดพ่อ คิดว่าคงไปด้วยไม่กี่วัน แต่..............จนผ่านมาหลายเดือน เราก็บอกพ่อว่าเราอึดอัด ไม่อยากให้ ตา ว. มาด้วย เเล้วคือนั่งมาด้วยก็ไม่เคยช่วยรักษาความสะอาด กินอาหารบนรถให้พ่อเราเก็บ ค่าน้ำมันไม่เคยช่วยออก บางทีต้องไปจอดรถรอเพราะ ตา ว. มาช้า แต่พ่อเราก็ยังให้ ตา ว.นี่มาด้วย เพราะคุยกันถูกคอ พ่อเราขี้โม้ แต่ในสายตาเราคือคนๆ นี้ไม่ได้จะหวังดีอะไรกับพ่อเราหรอก แต่ติดที่มีประโยชน์คอยรับ-ส่ง เหมือนพ่อเราเป็นคนขับรถ แต่ที่เราทนไม่ไหวคือเราอึดอัดที่จะต้องนั่งไปด้วย เราเคยบอกพ่อแล้วว่าเราไม่โอเคแต่พ่อไม่ได้แคร์เราเลยสักนิดว่าเราจะรู้สึกแบบไหนที่จะต้องมีคนอื่นมานั่งรถครอบครัวทุกวันจนจะเป็นปีแล้ว ก็ยังจอดรับ ตา ว.อยู่ จนเราคิดว่าจะไปเองโดยที่ไม่ไปกับพ่ออีกแล้ว แต่ก็กลัวพ่อจะหาเราเอาแต่ใจ หรือเป็นอะไรมากคือเราคิดไม่ออกจริงๆ เราเสียใจนะที่พ่อคงเห็นอื่นสำคัญกว่าของความรู้สึกของคนในครอบครัว ยังไงขอคำปรึกษาหน่อยนะ😭