ในบางเรื่องหลายกรณี เสียงตำหนิติติงก็คือขุมทรัพย์ อย่าเอาแต่มองว่าเป็นเรื่องร้าย .............. โดย ตระกองขวัญ

เรื่อง 13    ตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้ข่าว  
ที่วาบเข้ามาในจิตใจก็คือคำว่า  พรหมวิหาร 4

เมตตา  กรุณา  อุเบกขา  เกิดขึ้น
อยากให้ออกมาได้  อยากให้ช่วยได้โดยเร็ว  แต่ก็มองเห็นความเป็นอนิจจัง  

เกือบ 10 วัน  ก็ถึงคราวมุทิตา  และตามด้วยอุเบกขาอีกครั้ง

ตอนนี้  หลังจากสังคมต่อสู้กับความหวาดหวั่นว่าทั้ง 13 คนจะปลอดภัยหรือไม่
ก็กลายเป็นว่า  สังคมหันกลับมาต่อสู้กันด้วยเรื่อง เชียร์ กับ แช่ง

ฝ่ายเชียร์  ก็เห็นดีเห็นงามโลกสวยไปด้วยทุกเรื่อง
ฝ่ายแช่ง  อะไรที่ขุดขึ้นมาต่อว่าได้เป็นขุด

ธรรมดาโลกย์


เมื่อเข้าใจในความเป็นธรรมดาโลกย์
ก็อย่าไปหัวร้อนกับคำตำหนิ   เพราะคำตำหนิงบางเรื่องหลายกรณี  คือขุมทรัพย์อันมีค่า

เพื่อผู้ได้รับคำตำหนิจะได้ทบทวน  ไม่หลงระเริงไปกับคำสรรเสริญเยินยอ

คนเราไม่มีใครสมบูรณ์แบบ  ไม่มีอะไรถูกต้อง 100%
คำทักท้วงติติงนี่แหละ  คือเครื่องมือป้องกันความผิดพลาดที่ดีที่สุด

ปรากฎการณ์ 13  หรือคล้ายกัน   เกิดขึ้นอีกแน่
นั่นแหละ   คำตำหนิติติงรวมกับบทเรียนในครั้งนี้  จะมีค่าในครั้งต่อไป



การเมืองก็เช่นเดียวกัน
เมื่อการเมืองคือเรื่องอำนาจและผลประโยชน์  คำสรรเสริญเยินยอจึงเป็นเรื่องน่ากลัว

เหลิงอำนาจ  เมาผลประโยชน์ไปกับคำสรรเสริญเยินยอเมื่อไร
บันไดเมื่อนั้น




มองเห็นรำไร ๆ ซะด้วยสิ