ขอเล่ายาวหน่อยนะ. 😅
เรา อายุ 20. ส่วนพี่เค้าอายุ 30+ ฐานะทางบ้านเราค่อนข้างยากจน เราเคยทำงานเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟถ้าว่างก็นั่งกับลูกค้าบ้างที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งส่วนมากเข้างาน ตั้งแต่ 5โมงเย็นจนถึงเที่ยงคืน ( ร้านปิด ) ทำให้เราได้เจอกัน (แต่ตอนนั้นเรายังคบกับผู้ชายคนนึงอยู่!) ส่วนพี่เค้าทำงานเอกชนแห่งนึง ตำแหน่งค่อนข้างดีมากเลยทีเดียว พี่เค้ามีลูก เคยมีภรรยาที่ดีมาก ดูๆแล้วภรรยาเค้าเป็นคนเก่ง. หน้าที่การงานพอๆกัน อายุพอๆกัน ถือเป็นครอบครัวที่อบอุ่น สมบูรณ์แบบ ที่ใครๆก็อยากมี แต่วันนึง ภรรยาพี่เค้าก็เสีย. ดูพี่เค้าเสียใจมากกับเหตุการณ์ครั้งนั้น. แต่ด้วยภาระก็มีหน้าที่ก็สำคัญ ลูกๆที่ต้องดูแลในฐานะคนเป็นพ่อที่รักลูกด้วยความบริสุทธิ์อย่างใจจริง จึงต้องเข้มแข็งที่สุดในเวลานั้น ..
วันนึงพี่เค้าเลิกงาน และมาที่ร้าน เราจึงได้เจอกัน เพื่อนเราบอกว่า"...พี่คนนั้นเรียกเราให้ไปนั่งด้วย..." เราเจอพี่เค้า พี่เค้าชวนเราคุยได้เก่งมากกกก. (ปกติกับคนแปลกหน้าเราไม่ค่อยคุยนะ. แต่ถ้าได้สนิท เราเป็นคนที่พูดมากเลยแหละ 😂😂😂) แต่จากที่ได้คุย .. พี่เค้าดูเป็นคนตลก เฮฮา ไหวพริบดี บทจะซีเรียสพี่เค้าก็มีความคิดเป็นผู้นำ สมกับเป็นผู้ใหญ่ ความคิดก้าวหน้า ความรับผิดชอบสูง 👍 เราเริ่มสนิทกัน พี่เค้าเข้าได้กับทุกคน ยกเว้นแฟนเราที่ดูไม่ชอบเอาซะเลย เราเริ่มคุยกันเข้าคอ. เพื่อนก็ชวนพี่เค้ามาดื่มที่หอบ่อยๆ วันนึง พี่เค้าขอเบอร์ บอกเราว่าถ้าพี่เค้าจะมาร้าน จะได้บอกล่วงหน้า เราก็ให้ไป @ไลน์ ได้คุยแชท. เราอยู่หอพักเดียวกับเพื่อนเรา. อยู่ด้วยกันตลอด แต่ดูเพื่อนเราไม่ค่อยชอบใจเอาซะเลยที่เราคุยกับพี่ค้า. ทำไมหน่ะหรอ? เราก็ไม่รู้เหมือนกัน!! 😅 สักระยะนึง พี่เค้าก็มาที่ร้านบ่อยขึ้น พี่เค้าเรียกเราไปนั่งคุยด้วยชวนดื่มด้วยตลอด. แต่สักพัก เพื่อนเรามาถามเราว่า เราคุยกับพี่เค้ารึปล่าว เพื่อนเราจะได้เลิกคุย ไอ้เราก็งงสิคะ!!! เราก็บอกกับเพื่อนเราว่า "...คุยนะ แต่ก็ฐานะลูกค้าหนิ แต่ถ้าเธอชอบพี่เค้า เราก็จะไม่ยุ่ง ..." ช่วงนั้น เราเริ่มตีตัวออกห่าง แต่พี่เค้าบอกเจ้าของร้านให้เรียกเราไปหาหน่อย พี่เค้าเรียกเรา กับเพื่อนเราไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย พี่เค้าพูดกับเพื่อนเรา พี่เค้าถามเพื่อนเราตั้งแต่วันแรกที่พี่เค้ามาร้านแล้วใช่ไหม? ว่าพี่เราไม่ใช่เพื่อนเรา. แล้วมีปันหาอะไรกันรึปล่าว เราก็บอกว่าไม่มี แต่เพื่อนเราดูนอยด์มากอ่ะ 😑 เพื่อนเราเริ่มไม่มาทำงาน บอกเหตุผลต่างๆ จนเรียกว่า ไม่ไปเลย. ((ส่วนเรากับแฟนเราก็มีปันหากันมาตลอด แฟนเราดูรักเรานะ เค้าดีเกือบทุกอย่าง แต่เว้นเรื่องเดียว แฟนเราไม่ชอบทำงาน. ไม่หางานทำ นี่หละ ที่มีปันหากันมาตลอด รักกันจริงเราต้องช่วยกันสร้างอนาคตสิ จริงไหม? เราบอกเลิก เค้าก็ง้อเราตลอด นี่ก็ใจอ่อนอีก 😤 )) ส่วนเรากับพี่เค้า ก็ปรึกกษากันได้ทุกเรื่อง พี่เค้ารู้นะว่าเรามีแฟน... อืม ก็นั่นแหละ มันทำให้เราชอบมุมมองการคิด ตัดสิน และวิธีการแก้ปัญหาต่างๆของพี่เค้าหว่ะ. แต่แล้ว พี่เค้าก็บอกชอบเราเว้ยย 😎 นี่ยอมรับเลยว่าคุยต่อ เริ่มเขว จนวันนึง เรากับพี่เค้ามีอะไรเกินเลยกว่าพี่ชายน้องสาว มากกว่าคนคุ้นเคย. วันนั้น เราแอบกลัวมาก ว่าเราจะมองหน้ากันไม่ติด กลัวพี่เค้าจะหายไป จนแอบร้องไห้ เรากับแฟนเราก็ทะเลาะกันหนักขึ้น เราบอกเลิก. แต่แฟนเราไม่ยอม จนเราเลือกย้ายออกจากหอพัก. ออกจากงาน กลับมาอยู่บ้าน. ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นพยายามคิดหาทางออก เราเลือกที่จะเรียนต่อ พยายามหางานทำ. ช่วงแย่ๆ ตอนนั้นก็ยังเหลือสิ่งดีๆ คือพี่เค้าไม่ทิ้งเรา (แต่แฟนเราก็ไม่หยุดตื้อเหมือนกัน แต่เค้าพยายามหางานหาเงิน พยายามพัฒนาตัวเอง พยายามทำให้เราเห็นสิ่งที่เค้าบอกว่าทำเพื่อเรามาตลอด) แต่ตอนนั้นเราแค่คิดว่าเราจะพยายามทำทุกอย่าให้มันดีขึ้นเพื่อตัวเองและครอบครัวก็พอ. เรากับพี่เค้าคอยให้กำลังใจกันตลอด แต่ที่ผ่านมา พี่เค้าเจอแฟนเก่าเราโทรเข้ามา. พี่เค้าให้โอกาสเรามาตลอด เราไม่อยากทำร้ายเค้านะ. เรารักเค้า แม่เราก็ปลื้มมาก. เค้าว่างก็มาหาตลอด เค้ารับได้ทุกอย่างที่เราเป็น ทุกสิ่งที่เรามี. แต่เรายังตัดใจจากคนเก่ายังไม่ได้อย่างจริงจังเหมือนกัน เจอกันก็บ่อย แต่พี่เค้าก็งานยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลา แต่เราไม่เคยคิดมากเลย เชื่อใจเค้า ให้เกียติเค้ามาก ไมกล้า่งี่เง่าใส่ กลัวเสียเค้าไป. 3ปีกว่าแล้ว เค้าบอกกับเราว่า ถ้าเราอยู่ด้วยกันถึง 6 ปีเค้าจะมาขอ แล้วเราคงได้อยู่ดูแลกัน. อยากทำทุกอย่างให้ดีกว่านี้ แต่ที่เรามีก็มีแค่เท่านี้ แต่เราคงยังดีไม่พอ อยากขอโทดเค้า ที่เค้าต้องมาเสียเวลากับเด็กดื้อแบบเรา ถ้ามีทางที่ดี เราจะยอมให้เค้าไป โดยไม่มีข้อแม้สักนิด แต่ถึงยังไง เค้ายังคงอยู่ในใจ ไม่อยากให้เค้าจากไปอยู่ดี
- เราควรทำไงต่อ?
- หรือควรพอ ให้เค้าไปเจอสิ่งที่ดีกว่า คนที่ดีกว่า. และอนาคตที่ดีกว่า ?
หากเราต่างกัน !! แต่เพื่อความสัมพันธ์. ความฝัน และคำสัญญา 👫
เรา อายุ 20. ส่วนพี่เค้าอายุ 30+ ฐานะทางบ้านเราค่อนข้างยากจน เราเคยทำงานเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟถ้าว่างก็นั่งกับลูกค้าบ้างที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งส่วนมากเข้างาน ตั้งแต่ 5โมงเย็นจนถึงเที่ยงคืน ( ร้านปิด ) ทำให้เราได้เจอกัน (แต่ตอนนั้นเรายังคบกับผู้ชายคนนึงอยู่!) ส่วนพี่เค้าทำงานเอกชนแห่งนึง ตำแหน่งค่อนข้างดีมากเลยทีเดียว พี่เค้ามีลูก เคยมีภรรยาที่ดีมาก ดูๆแล้วภรรยาเค้าเป็นคนเก่ง. หน้าที่การงานพอๆกัน อายุพอๆกัน ถือเป็นครอบครัวที่อบอุ่น สมบูรณ์แบบ ที่ใครๆก็อยากมี แต่วันนึง ภรรยาพี่เค้าก็เสีย. ดูพี่เค้าเสียใจมากกับเหตุการณ์ครั้งนั้น. แต่ด้วยภาระก็มีหน้าที่ก็สำคัญ ลูกๆที่ต้องดูแลในฐานะคนเป็นพ่อที่รักลูกด้วยความบริสุทธิ์อย่างใจจริง จึงต้องเข้มแข็งที่สุดในเวลานั้น ..
วันนึงพี่เค้าเลิกงาน และมาที่ร้าน เราจึงได้เจอกัน เพื่อนเราบอกว่า"...พี่คนนั้นเรียกเราให้ไปนั่งด้วย..." เราเจอพี่เค้า พี่เค้าชวนเราคุยได้เก่งมากกกก. (ปกติกับคนแปลกหน้าเราไม่ค่อยคุยนะ. แต่ถ้าได้สนิท เราเป็นคนที่พูดมากเลยแหละ 😂😂😂) แต่จากที่ได้คุย .. พี่เค้าดูเป็นคนตลก เฮฮา ไหวพริบดี บทจะซีเรียสพี่เค้าก็มีความคิดเป็นผู้นำ สมกับเป็นผู้ใหญ่ ความคิดก้าวหน้า ความรับผิดชอบสูง 👍 เราเริ่มสนิทกัน พี่เค้าเข้าได้กับทุกคน ยกเว้นแฟนเราที่ดูไม่ชอบเอาซะเลย เราเริ่มคุยกันเข้าคอ. เพื่อนก็ชวนพี่เค้ามาดื่มที่หอบ่อยๆ วันนึง พี่เค้าขอเบอร์ บอกเราว่าถ้าพี่เค้าจะมาร้าน จะได้บอกล่วงหน้า เราก็ให้ไป @ไลน์ ได้คุยแชท. เราอยู่หอพักเดียวกับเพื่อนเรา. อยู่ด้วยกันตลอด แต่ดูเพื่อนเราไม่ค่อยชอบใจเอาซะเลยที่เราคุยกับพี่ค้า. ทำไมหน่ะหรอ? เราก็ไม่รู้เหมือนกัน!! 😅 สักระยะนึง พี่เค้าก็มาที่ร้านบ่อยขึ้น พี่เค้าเรียกเราไปนั่งคุยด้วยชวนดื่มด้วยตลอด. แต่สักพัก เพื่อนเรามาถามเราว่า เราคุยกับพี่เค้ารึปล่าว เพื่อนเราจะได้เลิกคุย ไอ้เราก็งงสิคะ!!! เราก็บอกกับเพื่อนเราว่า "...คุยนะ แต่ก็ฐานะลูกค้าหนิ แต่ถ้าเธอชอบพี่เค้า เราก็จะไม่ยุ่ง ..." ช่วงนั้น เราเริ่มตีตัวออกห่าง แต่พี่เค้าบอกเจ้าของร้านให้เรียกเราไปหาหน่อย พี่เค้าเรียกเรา กับเพื่อนเราไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย พี่เค้าพูดกับเพื่อนเรา พี่เค้าถามเพื่อนเราตั้งแต่วันแรกที่พี่เค้ามาร้านแล้วใช่ไหม? ว่าพี่เราไม่ใช่เพื่อนเรา. แล้วมีปันหาอะไรกันรึปล่าว เราก็บอกว่าไม่มี แต่เพื่อนเราดูนอยด์มากอ่ะ 😑 เพื่อนเราเริ่มไม่มาทำงาน บอกเหตุผลต่างๆ จนเรียกว่า ไม่ไปเลย. ((ส่วนเรากับแฟนเราก็มีปันหากันมาตลอด แฟนเราดูรักเรานะ เค้าดีเกือบทุกอย่าง แต่เว้นเรื่องเดียว แฟนเราไม่ชอบทำงาน. ไม่หางานทำ นี่หละ ที่มีปันหากันมาตลอด รักกันจริงเราต้องช่วยกันสร้างอนาคตสิ จริงไหม? เราบอกเลิก เค้าก็ง้อเราตลอด นี่ก็ใจอ่อนอีก 😤 )) ส่วนเรากับพี่เค้า ก็ปรึกกษากันได้ทุกเรื่อง พี่เค้ารู้นะว่าเรามีแฟน... อืม ก็นั่นแหละ มันทำให้เราชอบมุมมองการคิด ตัดสิน และวิธีการแก้ปัญหาต่างๆของพี่เค้าหว่ะ. แต่แล้ว พี่เค้าก็บอกชอบเราเว้ยย 😎 นี่ยอมรับเลยว่าคุยต่อ เริ่มเขว จนวันนึง เรากับพี่เค้ามีอะไรเกินเลยกว่าพี่ชายน้องสาว มากกว่าคนคุ้นเคย. วันนั้น เราแอบกลัวมาก ว่าเราจะมองหน้ากันไม่ติด กลัวพี่เค้าจะหายไป จนแอบร้องไห้ เรากับแฟนเราก็ทะเลาะกันหนักขึ้น เราบอกเลิก. แต่แฟนเราไม่ยอม จนเราเลือกย้ายออกจากหอพัก. ออกจากงาน กลับมาอยู่บ้าน. ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นพยายามคิดหาทางออก เราเลือกที่จะเรียนต่อ พยายามหางานทำ. ช่วงแย่ๆ ตอนนั้นก็ยังเหลือสิ่งดีๆ คือพี่เค้าไม่ทิ้งเรา (แต่แฟนเราก็ไม่หยุดตื้อเหมือนกัน แต่เค้าพยายามหางานหาเงิน พยายามพัฒนาตัวเอง พยายามทำให้เราเห็นสิ่งที่เค้าบอกว่าทำเพื่อเรามาตลอด) แต่ตอนนั้นเราแค่คิดว่าเราจะพยายามทำทุกอย่าให้มันดีขึ้นเพื่อตัวเองและครอบครัวก็พอ. เรากับพี่เค้าคอยให้กำลังใจกันตลอด แต่ที่ผ่านมา พี่เค้าเจอแฟนเก่าเราโทรเข้ามา. พี่เค้าให้โอกาสเรามาตลอด เราไม่อยากทำร้ายเค้านะ. เรารักเค้า แม่เราก็ปลื้มมาก. เค้าว่างก็มาหาตลอด เค้ารับได้ทุกอย่างที่เราเป็น ทุกสิ่งที่เรามี. แต่เรายังตัดใจจากคนเก่ายังไม่ได้อย่างจริงจังเหมือนกัน เจอกันก็บ่อย แต่พี่เค้าก็งานยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลา แต่เราไม่เคยคิดมากเลย เชื่อใจเค้า ให้เกียติเค้ามาก ไมกล้า่งี่เง่าใส่ กลัวเสียเค้าไป. 3ปีกว่าแล้ว เค้าบอกกับเราว่า ถ้าเราอยู่ด้วยกันถึง 6 ปีเค้าจะมาขอ แล้วเราคงได้อยู่ดูแลกัน. อยากทำทุกอย่างให้ดีกว่านี้ แต่ที่เรามีก็มีแค่เท่านี้ แต่เราคงยังดีไม่พอ อยากขอโทดเค้า ที่เค้าต้องมาเสียเวลากับเด็กดื้อแบบเรา ถ้ามีทางที่ดี เราจะยอมให้เค้าไป โดยไม่มีข้อแม้สักนิด แต่ถึงยังไง เค้ายังคงอยู่ในใจ ไม่อยากให้เค้าจากไปอยู่ดี
- เราควรทำไงต่อ?
- หรือควรพอ ให้เค้าไปเจอสิ่งที่ดีกว่า คนที่ดีกว่า. และอนาคตที่ดีกว่า ?