ตามหัวข้อกระทู้เลยนะคะ เราตั้งกระทู้นี้เพื่อตอกย้ำตัวเราเองว่าเค้าไม่ได้รักเราแล้ว เราต้องปล่อยเค้าไปที่ผ่านมาเราเป็นฝ่ายกลับไปหาเค้าก่อนเสมอ
สุดท้ายแล้วเราก็ได้คำตอบแล้วว่าเราไม่สามารถยื้อหรือรั้งเค้าไว้ได้เลย เพราะความฝันของเค้ามันไม่เคยมีเราอยู่ตั้งแต่แรก เราอยากจะเล่าเรื่องผ่านกระทู้นี้
ที่เป็นกระทู้แรก และเป็นกระทู้สุดท้ายเพื่อเตือนตัวเองไม่ให้กลับไปหาเค้าอีก เราเจ็บมาพอแล้ว เราควรมองไปข้างหน้า ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน เพื่อคนที่รักเรา เราขอแนะนำตัวก่อนนะคะ เราเป็นนักศึกษาทันตแพทย์ตอนนี้อยู่ระดับชั้นคลินิก ได้ทำการรักษาคนไข้จริงๆแล้ว ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้
เราไม่เคยมีแฟนเลย ไม่เคยสนใจใครเลย เราสนใจแต่ตัวเองมาตลอด ชีวิตเรามีแต่เรียนและก็เรียน จนวันหนึ่งเราได้เจอกับผู้หญิงคนนึง เค้าเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่ชั้นปี1 ทุกอย่างเริ่มต้นจากการที่เราเป็นรูมเมท เป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง จากการที่เค้าไม่มีใครกำลังปรับตัวกับการเข้ามาเรียนที่นี่ เค้ารู้สึกเหงา ส่วนตอนนั้นเองเรากำลังวุ่นวายกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบ เราสอบแทบทุกวัน อ่านหนังสือหนักมากได้นอนแค่วันละประมาณ2ชม . ตอนเช้าก็ต้องไปเรียน มีทำงานแลปอีก เราจะเจอเค้าที่ห้องแค่วันละแปปเดียวเพราะเราต้องไปอ่านหนังสือที่อื่น เราเกรงใจเค้าเพราะเราต้องอ่านที่ห้องสว่างๆ แต่เรากลัวเค้านอนไม่หลับเราก็เลยต้องไปอ่านที่อื่น ติวกับเพื่อนบ้าง การที่เราได้เจอกันวันและช่วงเวลาสั้นๆ มันทำให้เราดูน่าสนใจในสายตาของเค้า เมื่อรู้สึกมากขึ้นเค้าก็ขอกอดเรา เค้าบอกเค้าคิดถึงม่าม๊าเค้า เค้าขอกอดเรา แล้วสุดท้ายเค้าก็บอกชอบเรา วันนึงเราไม่สบายเค้าก็ดูแลเราเค้าทำดีกับเรามากๆจนเรารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแล้วความจริงใจที่เค้ามีให้เรา เราเริ่มเปิดใจที่จะชอบเพศเดียวกัน ก่อนหน้านี้เราไม่เคยชอบเค้าเลยเรากลับรู้สึกแปลกๆกับเค้า ตอนแรกความรู้สึกไม่ชัดเจนแต่สุดท้ายเราก็คบกันมาเป็นเวลา 1ปี ระหว่างที่คบกันเรามีช่วงเวลาทึ่ดีๆด้วยกันและเวลาที่แย่ๆที่มีปัญหากัน แต่ทุกครั้งเราก็จะกลับมาดีกันเหมือนเดิม
จนถึงตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วล่ะค่ะ เราไม่เข้าใจกันอีกแล้วมันมีเรื่องของความรู้สึกเข้ามาปนอยู่ด้วยเยอะ ความรู้สึกมันซับซ้อน มันมีความคาดหวังของอีกคนเข้ามาเกี่ยว ซึ่งเราคาดหวังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ เราคาดหวังกับเค้าว่าเราจะได้รับความรักความอบอุ่นจากเค้าอีก อยากมีตัวตนสำหรับเค้า แต่เค้ามีเหตุผลของเค้านะ คือการรักตัวเอง เค้าต้องกลับไปรักตัวเอง เค้าไม่อยากฝืนตัวเองอีกแล้วเพราะเค้ารู้ว่าเราไม่ใช่ เค้ามีเป้าหมายที่ต้องทำทุกๆวัน เค้าไม่สามารถแบ่งเวลามาคิดเรื่องของเราได้ เค้าบอกให้เราปล่อยเค้าไป ปล่อยเค้าไป แล้วให้เรากลับไปรักษาใจของตัวเรา เค้าบอกว่าถ้าเค้าเป็นเราเค้าจะไม่ทนอยู่กับคนที่ทำให้เราเจ็บ เค้าขอโทษเราสำหรับเรื่องที่ผ่านๆมาที่เค้าเป็นคนเริ่ม ในเวลานี้ตอนนี้เค้าบอกเค้าไม่ต้องการเราแล้วเพราะเค้ามีม่าม๊าและครอบครัวเป็นกำลังใจให้อยู่ เค้าต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เราเองก็เช่นกันไม่ต้องมาหาเค้าอีก มันทำให้เค้าเสียเวลาและเสียสมาธิเค้าอยากอยู่คนเดียว เราบอกว่าเราคิดถึงเลยมาหา เรารู้ว่าเค้าไม่มีเวลามาหาเรา เราเลยเลือกที่จะมาหาเค้าเอง เราเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปเพราะเราน้อยใจว่าสุดท้ายแล้วเค้าก็ไม่ได้คิดถึงเราหรือเป็นห่วงอะไรเลย เค้ามองแต่ตัวเอง ความสุขของเค้าคือคะแนนสอบดีๆ ความสุขของเค้าไม่เคยมีเรา เราเสียใจมาก เราพึ่งเข้าใจว่าความรักมันเป็นอะไรที่เจ็บปวดและน่ากลัวเหลือเกิน เราต้องกลับมารักตัวเองและต้องปล่อยเค้าไป เราหวังว่าเราจะผ่านความรู้สึกนี้ไปได้ การที่เรารู้สึกกับใครมากไปมันทรมานที่เรารู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว เรามองหน้าเค้าและกอดเค้าพอแล้ว ครั้งนี้เราจะต้องทำให้ได้ เราจะไม่กลับไปอีกแล้วเพราะเราทรมานมากกับความรู้สึกแบบนี้
ปล คนไม่จำเป็นก็ต้องเดินจากไปจริงๆเหมือนในเพลง เราอยากให้เค้ารู้ว่าเราหวังดีกับเค้าเสมอ อยากให้เค้ามีความสุขกับสิ่งที่เค้าเลือกต้องแม้ว่ามันจะเหนื่อยขนาดไหน อย่ายึดติดกับแค่คะแนน เราอยากเป็นหมอเพื่อช่วยเหลือคนไม่ใช่หรอคะ เราเคยบอกเค้าว่าคณบดีเราไม่อยากให้เด็กคณะเราตอนเรียนก็งกคะแนนตอนเรียนจบไปก็งกเงิน เราเรียนเพื่อเอาความรู้ที่เรามีไปช่วยรักษาคนอื่นนะ คะแนนก็แค่เป็นตัวชี้วัดอย่างนึงแต่มันไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ
ปล 2 เราได้เรียนรู้หลายอย่างแล้ว เราจะเก็บเรื่องพวกนี้ไว้ในความทรงจำของเราตลอดไป เค้าจะอยู่ในความทรงจำเราตลอดไป เราจะไม่มีวันกลับไปแล้ว เราเขียนกระทู้นี้เพื่อให้รู้ว่าครั้งนึงเราเคยรู้สึกอย่างไร
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
เมื่อเค้าหมดรักเราแล้ว
สุดท้ายแล้วเราก็ได้คำตอบแล้วว่าเราไม่สามารถยื้อหรือรั้งเค้าไว้ได้เลย เพราะความฝันของเค้ามันไม่เคยมีเราอยู่ตั้งแต่แรก เราอยากจะเล่าเรื่องผ่านกระทู้นี้
ที่เป็นกระทู้แรก และเป็นกระทู้สุดท้ายเพื่อเตือนตัวเองไม่ให้กลับไปหาเค้าอีก เราเจ็บมาพอแล้ว เราควรมองไปข้างหน้า ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน เพื่อคนที่รักเรา เราขอแนะนำตัวก่อนนะคะ เราเป็นนักศึกษาทันตแพทย์ตอนนี้อยู่ระดับชั้นคลินิก ได้ทำการรักษาคนไข้จริงๆแล้ว ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้
เราไม่เคยมีแฟนเลย ไม่เคยสนใจใครเลย เราสนใจแต่ตัวเองมาตลอด ชีวิตเรามีแต่เรียนและก็เรียน จนวันหนึ่งเราได้เจอกับผู้หญิงคนนึง เค้าเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่ชั้นปี1 ทุกอย่างเริ่มต้นจากการที่เราเป็นรูมเมท เป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง จากการที่เค้าไม่มีใครกำลังปรับตัวกับการเข้ามาเรียนที่นี่ เค้ารู้สึกเหงา ส่วนตอนนั้นเองเรากำลังวุ่นวายกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบ เราสอบแทบทุกวัน อ่านหนังสือหนักมากได้นอนแค่วันละประมาณ2ชม . ตอนเช้าก็ต้องไปเรียน มีทำงานแลปอีก เราจะเจอเค้าที่ห้องแค่วันละแปปเดียวเพราะเราต้องไปอ่านหนังสือที่อื่น เราเกรงใจเค้าเพราะเราต้องอ่านที่ห้องสว่างๆ แต่เรากลัวเค้านอนไม่หลับเราก็เลยต้องไปอ่านที่อื่น ติวกับเพื่อนบ้าง การที่เราได้เจอกันวันและช่วงเวลาสั้นๆ มันทำให้เราดูน่าสนใจในสายตาของเค้า เมื่อรู้สึกมากขึ้นเค้าก็ขอกอดเรา เค้าบอกเค้าคิดถึงม่าม๊าเค้า เค้าขอกอดเรา แล้วสุดท้ายเค้าก็บอกชอบเรา วันนึงเราไม่สบายเค้าก็ดูแลเราเค้าทำดีกับเรามากๆจนเรารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแล้วความจริงใจที่เค้ามีให้เรา เราเริ่มเปิดใจที่จะชอบเพศเดียวกัน ก่อนหน้านี้เราไม่เคยชอบเค้าเลยเรากลับรู้สึกแปลกๆกับเค้า ตอนแรกความรู้สึกไม่ชัดเจนแต่สุดท้ายเราก็คบกันมาเป็นเวลา 1ปี ระหว่างที่คบกันเรามีช่วงเวลาทึ่ดีๆด้วยกันและเวลาที่แย่ๆที่มีปัญหากัน แต่ทุกครั้งเราก็จะกลับมาดีกันเหมือนเดิม
จนถึงตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วล่ะค่ะ เราไม่เข้าใจกันอีกแล้วมันมีเรื่องของความรู้สึกเข้ามาปนอยู่ด้วยเยอะ ความรู้สึกมันซับซ้อน มันมีความคาดหวังของอีกคนเข้ามาเกี่ยว ซึ่งเราคาดหวังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ เราคาดหวังกับเค้าว่าเราจะได้รับความรักความอบอุ่นจากเค้าอีก อยากมีตัวตนสำหรับเค้า แต่เค้ามีเหตุผลของเค้านะ คือการรักตัวเอง เค้าต้องกลับไปรักตัวเอง เค้าไม่อยากฝืนตัวเองอีกแล้วเพราะเค้ารู้ว่าเราไม่ใช่ เค้ามีเป้าหมายที่ต้องทำทุกๆวัน เค้าไม่สามารถแบ่งเวลามาคิดเรื่องของเราได้ เค้าบอกให้เราปล่อยเค้าไป ปล่อยเค้าไป แล้วให้เรากลับไปรักษาใจของตัวเรา เค้าบอกว่าถ้าเค้าเป็นเราเค้าจะไม่ทนอยู่กับคนที่ทำให้เราเจ็บ เค้าขอโทษเราสำหรับเรื่องที่ผ่านๆมาที่เค้าเป็นคนเริ่ม ในเวลานี้ตอนนี้เค้าบอกเค้าไม่ต้องการเราแล้วเพราะเค้ามีม่าม๊าและครอบครัวเป็นกำลังใจให้อยู่ เค้าต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เราเองก็เช่นกันไม่ต้องมาหาเค้าอีก มันทำให้เค้าเสียเวลาและเสียสมาธิเค้าอยากอยู่คนเดียว เราบอกว่าเราคิดถึงเลยมาหา เรารู้ว่าเค้าไม่มีเวลามาหาเรา เราเลยเลือกที่จะมาหาเค้าเอง เราเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปเพราะเราน้อยใจว่าสุดท้ายแล้วเค้าก็ไม่ได้คิดถึงเราหรือเป็นห่วงอะไรเลย เค้ามองแต่ตัวเอง ความสุขของเค้าคือคะแนนสอบดีๆ ความสุขของเค้าไม่เคยมีเรา เราเสียใจมาก เราพึ่งเข้าใจว่าความรักมันเป็นอะไรที่เจ็บปวดและน่ากลัวเหลือเกิน เราต้องกลับมารักตัวเองและต้องปล่อยเค้าไป เราหวังว่าเราจะผ่านความรู้สึกนี้ไปได้ การที่เรารู้สึกกับใครมากไปมันทรมานที่เรารู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว เรามองหน้าเค้าและกอดเค้าพอแล้ว ครั้งนี้เราจะต้องทำให้ได้ เราจะไม่กลับไปอีกแล้วเพราะเราทรมานมากกับความรู้สึกแบบนี้
ปล คนไม่จำเป็นก็ต้องเดินจากไปจริงๆเหมือนในเพลง เราอยากให้เค้ารู้ว่าเราหวังดีกับเค้าเสมอ อยากให้เค้ามีความสุขกับสิ่งที่เค้าเลือกต้องแม้ว่ามันจะเหนื่อยขนาดไหน อย่ายึดติดกับแค่คะแนน เราอยากเป็นหมอเพื่อช่วยเหลือคนไม่ใช่หรอคะ เราเคยบอกเค้าว่าคณบดีเราไม่อยากให้เด็กคณะเราตอนเรียนก็งกคะแนนตอนเรียนจบไปก็งกเงิน เราเรียนเพื่อเอาความรู้ที่เรามีไปช่วยรักษาคนอื่นนะ คะแนนก็แค่เป็นตัวชี้วัดอย่างนึงแต่มันไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ
ปล 2 เราได้เรียนรู้หลายอย่างแล้ว เราจะเก็บเรื่องพวกนี้ไว้ในความทรงจำของเราตลอดไป เค้าจะอยู่ในความทรงจำเราตลอดไป เราจะไม่มีวันกลับไปแล้ว เราเขียนกระทู้นี้เพื่อให้รู้ว่าครั้งนึงเราเคยรู้สึกอย่างไร
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ