สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องจะมาเล่าให้ฟัง เราเคยทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มเก่าโดยที่อยู่ๆเราก็เป็นหมาหัวเน่า เพื่อนๆในกลุ่มนินทา และขอให้เราออกกลุ่ม โดยที่เราไม่ได้ทำความผิดอะไรเลย จนเรามาคบเพื่อนกลุ่มใหม่ เพื่อนกลุ่มนี้เห็นใจและชวนเรามาเข้ากลุ่ม เรามีความสุขมากที่ยังมีคนเห็นเราเป็นเพื่อน และทำให้เราได้รู้ว่านี่แหละที่เค้าเรียกกันว่าความเป็นเพื่อนที่แท้จริง เวลาพวกเราทำอะไรผิด พวกเรามักจะขอโทษและให้อภัยซึ้งกัน แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆหรือเรื่องใหญ่ก็ไม่เคยทำให้พวกเราทะเลาะจนแยกกลุ่มออกจากกัน กลุ่มเราจะมีกัน 8 คน โดยอีกคนจะอยู่ต่างโรงเรียน แต่เราก็มักจะมาหากันบ่อยๆในช่วงวันหยุด
เกริ่นก่อนคือ โดยนิสัยของเรามักจะเป็นคนขี้งอนขี้นอยด์ แต่ว่าหายไว ค่อนไปทางปากหมานิดหน่อย แต่เราก็จริงใจกับเพื่อน ไม่เฟค มีอะไรก็พูด จนมันอาจจะเยอะไปสำหรับเพื่อน จนวันนึงเราทะเลาะกับเพื่อนคนนึงในกลุ่ม นางจะเป็นเมนหลักของกลุ่ม ซึ้งครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ กลับกลายเป็นว่าเราโดนเพื่อนๆแบน เพื่อนบอกเราว่าเราเยอะเกินไป เราไม่เหมือนเมื่อก่อน ทั้งๆที่เราก็ไม่รู้ว่าเราทำอะไรลงไป เพื่อนๆต่างพากันนินทาเราในแชทห้อง ทำเหมือนเราไม่มีตัวตน พิมพ์เหมือนกับว่าเรื่องนี้เราผิดมาก เราเสียใจและขอโทษเพื่อน เพื่อให้ทุกอย่างกลับมาเป็นแบบเดิม แต่ไม่เลยอะไรอะไรมันก็แย่ลง เราเครียดไม่กินข้าว นอนอย่างเดียว นอนคิด ร้องไห้ อยู่กับตัวเอง ทำร้ายร่างกายตัวเอง คิดทุกอย่างเป็นแง่ลบ ไม่กล้าที่จะไปโรงเรียน เพราะไม่รู้จะมองหน้าเค้ายังไง เพื่อนบอกให้เราปรับตัว ทุกอย่างจะดีขึ้น หลังจากนั้นเราก็พยายามปรับตัว ลดนิสัยขี้น้อยใจ คิดก่อนพูด ช่วงแรกมันก็ดีแต่ไม่ทีเดียว เราพยายามทำทุกอย่างให้เป็นเหมือนปกติแต่เหมือนทุกอย่างมันจะสายไป เพื่อนๆไม่เหมือนเดิม ทุกคนเมินเรามองข้ามเรา เหมือนกับเราไม่มีตัวตน เราได้แต่เสียใจ แอบร้องไห้และคิดมากอยู่คนเดียวบ่อยๆ เค้าบอกเราว่า เราไม่สามารถกลับไปสนิทกันได้แล้ว 100% ยิ่งทำให้เราเสียใจว่า เพราะเรื่องแค่นี้ทำให้เราต้องเสียเพื่อนที่เรารักมากที่สุดไป เราไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะยิ่งทำทุกอย่างก็ดูแย่ลง จากคนที่เคยเฮฮา กลับกลายเป็นคนที่ซึม โลกส่วนตัวสูงขึ้น เราไม่รู้จะทำยังไงให้เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิม เรารักเพื่อนกลุ่มนี้มากจริงๆ ไม่อยากจะเสียไป