เวลาเราเศร้าๆ เราจะไม่ชอบเล่าให้ใครฟัง ชอบเก็บไว้คนเดียวอาศัยร้องเพลง หาอะไรทำคลายเครียดเอาค่ะ ร้องให้คนเดียวบ่อยค่ะ
แต่พอหลังๆมานี้เรารู้สึกว่าตัวเองเริ่มทวีความรุนแรงอะ จะบอกยังไงดี แบบบางทีก็พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตีตัวเอง ข่วนตัวเอง หัวชนฝ่าบ้างล่ะ แบบหลังๆเหมือนร้องให้จนจะชักอะ เหมือนเราเริ่มคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เหมือนเดิมแล้วอะ เราทำร้ายตัวเองหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วรู้สึกตัวเองไร้ค่ามาก
เมื่อก่อนเราไม่เคยคิดเรื่องฆ่าตัวตายเลยนะ แต่พอนานๆเข้าบางทีอยากหายไปเลยก็ดี ตอนนี้เรากลัวความคิดตัวเองมากเลย
กลัวเราจะเป็นบ้า หรือไม่ก็คิดทำอะไรบ้าๆลงไป มีครั้งหนึ่งเพื่อนเรามาเซ้าซี้เราตอนเรากำลังเฟลๆอะ เราอยากอยู่คนเดียวมากตอนนั้น แล้วเราก็เพ้อฟิลขาดใส่เพื่อนอะ เราร้องเสียงดังมากตะโกนใส่เพื่อนด้วย เหมือนมันคุมไม่อยู่แล้วอะตอนนั้น ปกติจะไม่มีใครเห็นเราในหมวดนี้เลย เพื่อนอึ่งไปเลยอะ บอกว่าเหมือนเราเก็บกด มันก็บอกนะว่ามีอะไรก็มาระบายได้ แต่เรามันบ้าเองแหละ เราไม่กล้าระบายอะไรให้ใครฟัง เพราะในใจลึกๆจะชอบคิดว่าเขาไม่เข้าใจเราหรอก กลัวคนฟังรำคาญด้วย หรือบางทีเราก็กลัวเขาจะพูดอะไรซ้ำเติมเรา ซึ่งเราในตอนนั้นไม่อยากรับรู้อะไรจริงๆ เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคขาดความอบอุ่นหน่อยๆ หรือไม่ก็อาจจะทั่วๆไปของคนที่เวลาเศร้าเหมือนในใจมันจะโหยหาใครสักคน อยากมีคนเข้าใจอยากมีคนมาปลอบ แต่เราก็ไม่เคยเปิดรับใครเลย เรารู้สึกว่าหลังๆนี้เราความรู้สึกอ่อนไหวมาก
อะไรนิดอะไรหน่อยก็น้อยใจ ชอบคิดว่าแม่ไม่สนใจ แต่เหมือนในใจลึกๆก็รู้อีกแหละว่าเค้าก็รักเรา แต่ท่านไม่ค่อยแสดงออกเลย เหมือนถ้าเห็นเราร้องให้อย่างนี้แม่จะไม่เคยถามเลยว่าเป็นอะไร จนเราหายเฟลเอง หรือเราอาจจะเป็นคนชอบเรียกร้องความสนใจนะ หลังๆรู้สึกตัวเองทำตัวแย่หลายอย่าง พูดอะไรก็ไม่ค่อยคิด ปากนี้ชอบพูดตัดพ้อมาก เหมือนมันคุมตัวเองไม่ได้อะ เหมือนเป็นคนชอบเรียกร้องความสนใจเลย ตอนนี้เรากำลังเครียดหลายเรื่องด้วยละมั้ง เรื่องการเงินที่บ้านบ้าง เงินไม่พอหมุด เรื่องครอบครัวนี้ไม่เคยอบอุ่นอยู่แล้ว(นี้ก็เป็นอีกข้อใหญ่ๆที่ทำให้เฟลตลอด)ปกติพ่อไม่ใยดีเรากับแม่อยู่แล้ว เรื่องเรียนก็เครียด จริงๆเราไม่ใช่คนเก่งเลยนะต้องอาศัยขยันเอา ซึ่งบางทีก็ท้อ ทรัพย์ก็ไม่ค่อยจะมียังจะเผือกไม่ฉลาดอีกเห้ยยย555 แล้วเราก็เป็นโรคอะไรไม่รู้ชอบเอาเรื่องอดีตที่มันไม่ดีมาคิดย้ำๆ ให้ตัวเองรู้สึกไร้ค่าไปอีก รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ยังจะคิด เรื่องที่ชอบเอามาคิดบ่อยๆเลยคือเรื่องตอนเด็กๆที่เราถูกอาลวนลาม มันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวนะที่เขาลวนลามเราเขาลวนลวมเราอยู่หลายครั้ง หลังๆมันเริ่มหนักขึ้น เราเลยไปบอกแม่ เขาก็ไม่เชื่อเราบอกว่าเขาเอ็นดูเราทั้งๆที่การกระทำของเขานั้นไม่ใช่การกระทำของอาที่เอ็นดูหลาานเลย จนถึงทุกวันนี้กลับไปคิดทุกทีเราจะรู้สึกเสียใจมากที่แม่ไม่เชื่อเรา ปัจจุบันเรายังห่างๆกับผู้ชายอยู่เลย คือคุยได้นะ แต่จะไม่ชอบให้มาถูกตัวเราเพราะเราจะรู้สึกเหมือนโดนคุกคาม รู้สึกว่าเขาไม่ได้คิดดีกับเราอะ รู้สึกระเวง  เราจะชอบเฟลๆแบบนี้เป็นช่วงๆ แล้วก็หายไป มีอะไรมากระตุ้นต่อมหน่อยก็เป็นอีก เราควรเอาไงกับตัวเองดีค่ะ พิมพ์ไปก็รู้สึกตัวเองไม่ปกติ