เรื่องมีอยุ่ว่า ผมกับแฟนผม เราอายุต่างกัน 22/28 คบกันได้ 3 เดื่อน เข้าเรื่องเลยละกัน คือผม ชอบทำตัวติดตัวแฟนตลอด อยากอยุ่ด้วยกัน อยากเจอกันทุกวัน
แต่แฟนผมดู เหมือนไม่ค่อยชอบ เพราะเขาโตแล้ว
มันเป็นความต้องการของผม ลืมบอก แฟนผมทำงานเป็นลูกเรือ หรือ สจ็วตนั้นเอง ส่วนผม เป็นพนักงานขายของ แบรน ลีวาน คือผมอยากอยุ่ด้วยกัน เพราะหยุดไม่ตรงกัน เจอกันน้อย เขาบิน ผมหยุด ประมานนี้คับ แล้วผมชอบงอแง แต่ก้ไม่ได้งอแงบ่อยๆ แต่แฟนผม ชอบเรียกผมว่า เด็กน้อย แต่เจอกันบ่อยช่วงแรกๆเหมือนข้าวใหม่ปลามัน เหตุผล ไม่ได้อยุ่ด้วยกัน ตอนแรก เจอกันบ่อย เพราะแฟน เช่าหอพักอยุ่ พอเขาเริ่มซื้อบ้านใหม่ พ่อแม่ก้ต้องมาอยุ่ด้วย ผมก้เลยกลัวว่ามันจะไม่เหมือนเดิม ลืมบอก พ่อเขาป่วยเป็นมะเร็ง เค้าต้องดูแลพ่อ ส่วนผม ก้คุยกันปกตก จนวันผมเริ่มเห็นเขาเปลียนไป แบบว่าไม่เหมือนเดิม มันรุ้สึกได้ แต่ผมรักเขามาก รักแบบยอมทุกอย่าง จนวันหนึ่งผมเลิกงาน22.00 แล้วไปนอนบ้านเขา ผมเลยตัดสินใจบอกว่า ตัวเองเป็นไรป่าว เค้าก้บอก ว่า เค้าเหนื่อย มีภาระต้องดูแล มีครอบครัว ต้องดูแล เเละบอกว่าเขาไม่ใช่เด็กแล้ว ที่จะต้องมาติดแฟนตลอดเวลา แต่คบกันแรกเขาไม่ใช้แบบนี้เลย เค้าเป็นคนน่ารักมาก แต่ดูออก ว่าเขาเปลียนไป แต่ผมก้รักเขาอยุ่ดี แต่ไม่รุ้เขารักผมหรือป่าว ผมคิดว่า ผมรักเขา จะหยุดเพือคนนี้ รักเดียวใจเดียว แต่เริ่มผมเลย ว่าตัวเป็นไรป่าวจนเริ่ม ทะเลาะกัน
เขาบอก เค้าเหนื่อย อยากได้แฟนไม่อยากได้ภาระ เพิ่ม
เขาพูดแบบนี้ ผมก้เสียใจ แต่ทำไงได้ ผมรักเขาไง ทั้งที่ผมก้ไม่ผิด คนรักกัน ถามว่าเป็นไร ก้ตอบมา ผมรักไง จึงยอม ขอโทดเขา เขาก้เปลียนไปทันที่ จากที่เคยเรียกกัน แฟน เขาเปลียนคำพูดเป็น เจ (ชื่อผมเองคับ) แล้วก้นอนกันผม กอดเขาทั้งคืน เพราะรักมาก ผมรุ้แล้ว ว่าเขาไม่ใช่คนเดิม พอตื่นแล้ว เขาบอก ผมเด็กเกินไป อยุ่ไปก้ไปกันไม่รอด ผมเสียใจมาก เขาก้ขับรถไปสุ่งที่คอนโด ผมก้ถามเขาว่า ตัวเองยังรักเขามั้ย เขาก้บอกว่า รักแต่ไม่เหมือนเดิมเเล้ว ผมก้ร้องไห้ เขาก้บอกว่า อย่าร้องไห้ เขาไม่ชอบ แล้วอย่าโทดตัวเอง ไม่มีใครผิด
จนผมลงจากรถมา ความรุ้สึก เหมือนโดนทิ้งกลางทาง
แล้วตอนผมก้ป่วยไม่สบายไปอีก แล้วต้องไปทำงาน ทำไงได้ ชีวิตต้องเดินต่อ ไม่ทำงานก้อดตาย ทั้งป่วยทั้งกาย เจ็บป่วย ทรมาน กินไม่ได้นอนไม่ได้ เหมือน สมองทำงานตลอด คิดตลอดๆภาพมันจำ เวลาที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน มันเจ็บนะ รักครั้งแรกของผม ก้ว่าได้ไม่เคยรักได้มากขนาดนี้เลย เป็นอยุ่แบบ มา 3 วัน เพราะยังคิดถึง อยุ่ แต่เขาดูเหมือนเฉยๆไป ทำตัวปกติ
ส่วนผม แตกต่างกัน เขาไม่ใช้คนถูกทิ้งนี้ คนที่โดนคือผมนี้ เจ็บป่วยมาก ทรมานหัวใจ ไปทำงานก้ดูเหมือนเข็งแข็ง แต่จริงๆแล้วทรมานเหลือเกิน ผมทำใจไม่ได้
ท่าย้อนไปวันนั้น ผมจะไม่พูดอะไร เพราะรักเขามาก
ยอมเจ็บ เลิกกันได้ไม่นาน 28/06/18 เองคับ แต่ตอนนี้ผมเริ่มโอเค ขึ้นแล้ว แต่ไม่เต็ม 100 นะคับ แต่ผมก้รอเวลาหวังว่า จะมีโอกาสได้กลับมารักกันใหม่ คงคิดยังงั้นตลอด คับ รักมากก้เสียใจมาก (น่าตาผมก้ไม่ได้แย่นะ)ขำๆนะคับ แต่ผมก้จะรอเวลา ผมรักเขาเสมอ แต่ก้ขอบคุณเขา ที่เขามาในชีวิตผม เหมือนไห้ ของขวัญผม
เหมือนสอนไห้โตขึ้น เรียนรุ้ความเจ็บปวด แต่ตอนนี้ผมก็พยามเยียวยาตัวเองอยู่ แต่มันต้องเวลาหน่อย ท่าเขาเข้ามาอ่านๆ ผมรักคุณเสมอนะ แล้วจะรอเวลา 👨🏻✈️🙎🏻♂️
จะมีโอกาล ได้กับมาเป็นเหมือนเดิมมั้ย
แต่แฟนผมดู เหมือนไม่ค่อยชอบ เพราะเขาโตแล้ว
มันเป็นความต้องการของผม ลืมบอก แฟนผมทำงานเป็นลูกเรือ หรือ สจ็วตนั้นเอง ส่วนผม เป็นพนักงานขายของ แบรน ลีวาน คือผมอยากอยุ่ด้วยกัน เพราะหยุดไม่ตรงกัน เจอกันน้อย เขาบิน ผมหยุด ประมานนี้คับ แล้วผมชอบงอแง แต่ก้ไม่ได้งอแงบ่อยๆ แต่แฟนผม ชอบเรียกผมว่า เด็กน้อย แต่เจอกันบ่อยช่วงแรกๆเหมือนข้าวใหม่ปลามัน เหตุผล ไม่ได้อยุ่ด้วยกัน ตอนแรก เจอกันบ่อย เพราะแฟน เช่าหอพักอยุ่ พอเขาเริ่มซื้อบ้านใหม่ พ่อแม่ก้ต้องมาอยุ่ด้วย ผมก้เลยกลัวว่ามันจะไม่เหมือนเดิม ลืมบอก พ่อเขาป่วยเป็นมะเร็ง เค้าต้องดูแลพ่อ ส่วนผม ก้คุยกันปกตก จนวันผมเริ่มเห็นเขาเปลียนไป แบบว่าไม่เหมือนเดิม มันรุ้สึกได้ แต่ผมรักเขามาก รักแบบยอมทุกอย่าง จนวันหนึ่งผมเลิกงาน22.00 แล้วไปนอนบ้านเขา ผมเลยตัดสินใจบอกว่า ตัวเองเป็นไรป่าว เค้าก้บอก ว่า เค้าเหนื่อย มีภาระต้องดูแล มีครอบครัว ต้องดูแล เเละบอกว่าเขาไม่ใช่เด็กแล้ว ที่จะต้องมาติดแฟนตลอดเวลา แต่คบกันแรกเขาไม่ใช้แบบนี้เลย เค้าเป็นคนน่ารักมาก แต่ดูออก ว่าเขาเปลียนไป แต่ผมก้รักเขาอยุ่ดี แต่ไม่รุ้เขารักผมหรือป่าว ผมคิดว่า ผมรักเขา จะหยุดเพือคนนี้ รักเดียวใจเดียว แต่เริ่มผมเลย ว่าตัวเป็นไรป่าวจนเริ่ม ทะเลาะกัน
เขาบอก เค้าเหนื่อย อยากได้แฟนไม่อยากได้ภาระ เพิ่ม
เขาพูดแบบนี้ ผมก้เสียใจ แต่ทำไงได้ ผมรักเขาไง ทั้งที่ผมก้ไม่ผิด คนรักกัน ถามว่าเป็นไร ก้ตอบมา ผมรักไง จึงยอม ขอโทดเขา เขาก้เปลียนไปทันที่ จากที่เคยเรียกกัน แฟน เขาเปลียนคำพูดเป็น เจ (ชื่อผมเองคับ) แล้วก้นอนกันผม กอดเขาทั้งคืน เพราะรักมาก ผมรุ้แล้ว ว่าเขาไม่ใช่คนเดิม พอตื่นแล้ว เขาบอก ผมเด็กเกินไป อยุ่ไปก้ไปกันไม่รอด ผมเสียใจมาก เขาก้ขับรถไปสุ่งที่คอนโด ผมก้ถามเขาว่า ตัวเองยังรักเขามั้ย เขาก้บอกว่า รักแต่ไม่เหมือนเดิมเเล้ว ผมก้ร้องไห้ เขาก้บอกว่า อย่าร้องไห้ เขาไม่ชอบ แล้วอย่าโทดตัวเอง ไม่มีใครผิด
จนผมลงจากรถมา ความรุ้สึก เหมือนโดนทิ้งกลางทาง
แล้วตอนผมก้ป่วยไม่สบายไปอีก แล้วต้องไปทำงาน ทำไงได้ ชีวิตต้องเดินต่อ ไม่ทำงานก้อดตาย ทั้งป่วยทั้งกาย เจ็บป่วย ทรมาน กินไม่ได้นอนไม่ได้ เหมือน สมองทำงานตลอด คิดตลอดๆภาพมันจำ เวลาที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน มันเจ็บนะ รักครั้งแรกของผม ก้ว่าได้ไม่เคยรักได้มากขนาดนี้เลย เป็นอยุ่แบบ มา 3 วัน เพราะยังคิดถึง อยุ่ แต่เขาดูเหมือนเฉยๆไป ทำตัวปกติ
ส่วนผม แตกต่างกัน เขาไม่ใช้คนถูกทิ้งนี้ คนที่โดนคือผมนี้ เจ็บป่วยมาก ทรมานหัวใจ ไปทำงานก้ดูเหมือนเข็งแข็ง แต่จริงๆแล้วทรมานเหลือเกิน ผมทำใจไม่ได้
ท่าย้อนไปวันนั้น ผมจะไม่พูดอะไร เพราะรักเขามาก
ยอมเจ็บ เลิกกันได้ไม่นาน 28/06/18 เองคับ แต่ตอนนี้ผมเริ่มโอเค ขึ้นแล้ว แต่ไม่เต็ม 100 นะคับ แต่ผมก้รอเวลาหวังว่า จะมีโอกาสได้กลับมารักกันใหม่ คงคิดยังงั้นตลอด คับ รักมากก้เสียใจมาก (น่าตาผมก้ไม่ได้แย่นะ)ขำๆนะคับ แต่ผมก้จะรอเวลา ผมรักเขาเสมอ แต่ก้ขอบคุณเขา ที่เขามาในชีวิตผม เหมือนไห้ ของขวัญผม
เหมือนสอนไห้โตขึ้น เรียนรุ้ความเจ็บปวด แต่ตอนนี้ผมก็พยามเยียวยาตัวเองอยู่ แต่มันต้องเวลาหน่อย ท่าเขาเข้ามาอ่านๆ ผมรักคุณเสมอนะ แล้วจะรอเวลา 👨🏻✈️🙎🏻♂️