ตามหัวข้อเลยค่ะหนูใช้ชีวิตตอนเด็กอยู่กับยาย
เพราะแม่ทำงานอยู่ต่างจังหวัดพอยายเสียตอนหนู
อยู่ป.3ก็อยู่กับแม่ตั้งแต่นั้นมา
ตอนเด็กพ่อกับแม่เราแยกทางกัน
พ่อแต่งงานใหม่แม่ก็แต่งงานใหม่ ซึ่งเราไม่เคย
เห็นหน้าพ่อตัวเองและไม่เคยพูดคุยรู้แค่ชื่อกับที่อยู่
แต่ไม่เคยไปหา พอไปหาปู่กับย่าก็บอกว่าติดต่อกับพ่อไม่ได้เลย
ส่วแม่เรากับพ่อเลี้ยงเรานั้น
มีลูกกด้วยกัน2คนตลอดเวลาที่อยู่กับแม่แม่จะพูดกับเราเสมอ
ว่าพ่อของเราคือคนที่ทำให้แม่มีหนี้สิน
และเราคือภาระสำหรับแม่ตอนเด็ก8-9ขวบ
เราก็นอยแค่แปปเดียวไม่ได้คิดอะไรมากกับคำพูดเหล่านี้
แต่เหมือนแม่จะชอบพูดคำนี้ตลอดเวลาที่เราทำอะไรให้แม่ไม่พอใจ
แม่เราเป็นคนใจร้อน เวลาแม่โกรธถ้าเราอธิบาย
แม่จะบอกว่าเราเถียง เคยมีครั้งหนึ่งเราเอาของไปส่งให้แม่
ที้โรงเรียนแล้ววันนั้นตังค์เราไม่พอจ่ายค่างานเลยต้องแบ่งตังของแม่จ่ายด้วย
กลับมาบ้านเราบอกแม่แม่โกรธมาก
ถึงขนาดลงไม้ลงมือกับเรา ไล่เราให้ออกจากบ้าน
และไปที่โรงเรียนเพื่อทำเรื่องให้เราลาออกและบังคับให้เรา
ห้ามเรียนหนังสือ แม่บอกว่าการเรียนหนังสือของเรา
มันเป็นภาระสำหรับแม่
ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นตลอด เราอยากเรียนหนังสือก็ต้องดื้อด้าน
ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองเรียนจบม.6ให้ได้
โดยส่วนตัวแล้วเรากับพ่อเลี้ยง ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่เวลามีปัญหากับแม่
โดยส่วนใหญ่ก็มาจากพ่อเลี้ยง ตอนนั้นเราเลยตัดสินใจ
เก็บเสื้อผ้าไปขออยู่กับญาติ อยู่กับญาติได้ประมาน1ปี ระหว่างที่อยู่
กับญาติเราก็ติดต่อกับพ่อได้ เรียนก็อยู่ม.5ใช้ชีวิตลำบ่กมาก
ต้องทำงานพิเศษ หาเงินเองทุกอย่าง แต่เราก็ชินแล้วเพราะตอนอยู่กับแม่เรา
ก็หาเองทุกอย่างแต่ก็ยังดีที่พ่อส่งเสียค่าเล่าเรียนมาให้
ตอนนั้นเราเลยตัดสินใจคุยกับพ่อว่าอยากย้าย
ที่เรียนพ่อก็บอกให้ย้ายไปอยู่กับพี่สาวพ่อ คุยกับพ่อกำลังจะดำเนินการเรื่องย้าย
วันหนึ่งยุๆแม่ก็โทรมา ถามเราว่าจะย้ายที่เรียนหรอ
เราก็ตอบว่าจะย้าย แม่บอกให้มาอยู่กับแม่ก่อน กลางเดือนค่อยให้พ่อมารับ
ไปบ้านป้า เพราะว่าบ้านญาติที่เราไปอาศัย เค้าก็ไม่เต็มใจให้อยู่
เราก็ตัดสินใจมาอยู่ก้วยพอมาอยู่ด้วยแม่ก็โทรไปหาพ่อ บอกว่าให้เราเรียนอยู่
กับแม่ให้จบม.6ก่อนค่อยไป ตอนนั้นเราบอกจะไป
ไม่อยู่แต่แกก็โทรไปบอกพ่อว่าให้เราอยู่กับแกก่อนอย่าพึ่งมารับ
พ่อเราก็บอกให้อยู่ เราก็อยู่ เราอยู่ที่บ้านได้เดือนกว่าๆ พ่อเลี้ยงเราก็ผูกคอตาย
เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุใด ซึ่งนับตั้งแต่นั้นมาแม่เราก็เสียใจ
ตลอดเวบาที่อยู่ด้วยกัน วันไหนที่แม่โกรธ
แม่จะพูดเสมอว่าเราคือต้นเหตุที่ทำให้พ่อเลี้ยงผูกคอตาย
จนตอนนี้แม่ก็นังไม่ปรับเปบี่ยนพฤติหรรม นังคงลงไม้ลงมือกับเรา
ด่าทอด้วยคำพูดหยาบคาย ซึ่งตอนที่เราเป็เด็กเราอาจยะโกรธแปปเดียว
แล้วหาย แต่ทุกวันนี้เรารู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ของแม่
มันทำให้เราท้อ และหมดกำบังใจมาก
เรทควรจะแก้ปัญหาเหล่านี้ยังไงดี
แม่ ทำแบบนี้ ถูกต้องมั้ย???
เพราะแม่ทำงานอยู่ต่างจังหวัดพอยายเสียตอนหนู
อยู่ป.3ก็อยู่กับแม่ตั้งแต่นั้นมา
ตอนเด็กพ่อกับแม่เราแยกทางกัน
พ่อแต่งงานใหม่แม่ก็แต่งงานใหม่ ซึ่งเราไม่เคย
เห็นหน้าพ่อตัวเองและไม่เคยพูดคุยรู้แค่ชื่อกับที่อยู่
แต่ไม่เคยไปหา พอไปหาปู่กับย่าก็บอกว่าติดต่อกับพ่อไม่ได้เลย
ส่วแม่เรากับพ่อเลี้ยงเรานั้น
มีลูกกด้วยกัน2คนตลอดเวลาที่อยู่กับแม่แม่จะพูดกับเราเสมอ
ว่าพ่อของเราคือคนที่ทำให้แม่มีหนี้สิน
และเราคือภาระสำหรับแม่ตอนเด็ก8-9ขวบ
เราก็นอยแค่แปปเดียวไม่ได้คิดอะไรมากกับคำพูดเหล่านี้
แต่เหมือนแม่จะชอบพูดคำนี้ตลอดเวลาที่เราทำอะไรให้แม่ไม่พอใจ
แม่เราเป็นคนใจร้อน เวลาแม่โกรธถ้าเราอธิบาย
แม่จะบอกว่าเราเถียง เคยมีครั้งหนึ่งเราเอาของไปส่งให้แม่
ที้โรงเรียนแล้ววันนั้นตังค์เราไม่พอจ่ายค่างานเลยต้องแบ่งตังของแม่จ่ายด้วย
กลับมาบ้านเราบอกแม่แม่โกรธมาก
ถึงขนาดลงไม้ลงมือกับเรา ไล่เราให้ออกจากบ้าน
และไปที่โรงเรียนเพื่อทำเรื่องให้เราลาออกและบังคับให้เรา
ห้ามเรียนหนังสือ แม่บอกว่าการเรียนหนังสือของเรา
มันเป็นภาระสำหรับแม่
ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นตลอด เราอยากเรียนหนังสือก็ต้องดื้อด้าน
ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองเรียนจบม.6ให้ได้
โดยส่วนตัวแล้วเรากับพ่อเลี้ยง ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่เวลามีปัญหากับแม่
โดยส่วนใหญ่ก็มาจากพ่อเลี้ยง ตอนนั้นเราเลยตัดสินใจ
เก็บเสื้อผ้าไปขออยู่กับญาติ อยู่กับญาติได้ประมาน1ปี ระหว่างที่อยู่
กับญาติเราก็ติดต่อกับพ่อได้ เรียนก็อยู่ม.5ใช้ชีวิตลำบ่กมาก
ต้องทำงานพิเศษ หาเงินเองทุกอย่าง แต่เราก็ชินแล้วเพราะตอนอยู่กับแม่เรา
ก็หาเองทุกอย่างแต่ก็ยังดีที่พ่อส่งเสียค่าเล่าเรียนมาให้
ตอนนั้นเราเลยตัดสินใจคุยกับพ่อว่าอยากย้าย
ที่เรียนพ่อก็บอกให้ย้ายไปอยู่กับพี่สาวพ่อ คุยกับพ่อกำลังจะดำเนินการเรื่องย้าย
วันหนึ่งยุๆแม่ก็โทรมา ถามเราว่าจะย้ายที่เรียนหรอ
เราก็ตอบว่าจะย้าย แม่บอกให้มาอยู่กับแม่ก่อน กลางเดือนค่อยให้พ่อมารับ
ไปบ้านป้า เพราะว่าบ้านญาติที่เราไปอาศัย เค้าก็ไม่เต็มใจให้อยู่
เราก็ตัดสินใจมาอยู่ก้วยพอมาอยู่ด้วยแม่ก็โทรไปหาพ่อ บอกว่าให้เราเรียนอยู่
กับแม่ให้จบม.6ก่อนค่อยไป ตอนนั้นเราบอกจะไป
ไม่อยู่แต่แกก็โทรไปบอกพ่อว่าให้เราอยู่กับแกก่อนอย่าพึ่งมารับ
พ่อเราก็บอกให้อยู่ เราก็อยู่ เราอยู่ที่บ้านได้เดือนกว่าๆ พ่อเลี้ยงเราก็ผูกคอตาย
เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุใด ซึ่งนับตั้งแต่นั้นมาแม่เราก็เสียใจ
ตลอดเวบาที่อยู่ด้วยกัน วันไหนที่แม่โกรธ
แม่จะพูดเสมอว่าเราคือต้นเหตุที่ทำให้พ่อเลี้ยงผูกคอตาย
จนตอนนี้แม่ก็นังไม่ปรับเปบี่ยนพฤติหรรม นังคงลงไม้ลงมือกับเรา
ด่าทอด้วยคำพูดหยาบคาย ซึ่งตอนที่เราเป็เด็กเราอาจยะโกรธแปปเดียว
แล้วหาย แต่ทุกวันนี้เรารู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ของแม่
มันทำให้เราท้อ และหมดกำบังใจมาก
เรทควรจะแก้ปัญหาเหล่านี้ยังไงดี