คือเรามีแฟนคบมาสองปีแรกๆเขาดูแลเราดีมากมีแต่คนอิจฉาเขาชอบดูแลเกินหน้าเกินตาแต่มีความอบอุ่นจนเพื่อนๆเราเคยแอบชอบพี่เขามาแล้ว เราเจ็บตัวมีแผลเขาไปด่าเพื่อนเรา(ผช)ที่มาเล่นกับเราแรงๆ(เราเป็นผู้หญิส่วนมากมีแต่เพื่อนผช)พี่เขาหึงโหดมากใครก็ห้ามมองห้ามทักเขาด่าต่อหน้าละทักแชทไปด่าตลอดใครมาจีบก็จะเอาเรื่องตลอดพี่ดูแลเราโดยที่เราไม่ต้องพูดเขาดูอยากคุยกับเรามากๆจนเราต้องย้ายเรียนที่อื่นเราห่างกันเวลาไม่ตรงกันแต่เรายังเหมือนเดิมเรารอคุยพี่เขาเลิกงานตีสามเราต้องตื่นตี5เพราะที่เรียนมันไกลเป็นแบบนี้ทุกวันจนเขาเริ่มเปลี่ยนไปเราคิดว่าเขาคงเหนื่อยเพราะงานเหนื่อยเพราะคนรอบข้างแต่เปล่าเลยเขามีคนอื่นเรารู้แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเราเข้าใจเขามาตลอดเราไม่อยากให้เขาเหงาเราก็พยามทำให้ตัวเราไม่งี่เง่าไม่ให้เขาเหนื่อยกับเราเผื่อเขาคิดได้บ้าง เขาไม่สนใจปกติเลิกงานต้องโทรหาเรานี่ทักมาบอกนอนละนะแบบนี้ทุกวันแต่เราก็เข้าใจเขามาตลอดเเต่มีช่วงนึงที่เรานัดเจอกันเขาไม่จับมือไม่กอดเราคิดว่ามันเป็นเพราะความห่างมั้งพี่เขาคงชินไปแล้วเราเลยเล่นกับเขาทำทุกอย่างเหมือนเดิมแต่เขาก็รำคาญเรามาตลอดเขาเห็นคู่อื่นก็บอกน่ารักเล่นกันน่ารักดีแฟนก็กวนๆแต่เรากลับมามองที่ตัวเองเราบอกพี่เขาว่าหนูต่างจากคนอื่นตรงไหนทำไมไม่มองหนูไม่สนหนูบ้างไหนตอนคบบอกชอบที่หนูเป็นแบบนี้ไงเขาบอกเราหาเรื่องทะเลาะอีกเราเงียบละเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้ทะเลาะกันพี่เขาออกจากงานเรามีเวลาคุยกันเขาเริ่มสนใจเรามากขึ้นดูแลเรามากขึ้นแต่เขาก็ได้งานที่ไหม่ซึ่งเขาไม่สนใจเราหนักกว่าเดิมอีกเราเเซวเรื่องผญ.ในร้านนิดหน่อยรำคาญโมโหใส่เรา ุปเราเม้นของเราแต่นี่ไม่มีเราไม่สบายหนักมากเราก้ชอบบ่นๆไงเลยโพสเฟสก็อยากให้เขาเหนคนเดียวแหละเพื่อนเขาเป็นนั่นนี่เขาเป็นห่วงมากมาเล่าให้เราฟังแต่กับเราไม่สบายลุกไม่ไหวกำลังใจสักนิดนึงไม่มีบอกเราไม่เข้าใจเขาอีก พอถึงเวลาเขาไม่สบาย แล้วเราก็เป็นไข้หนักไม่หาย เขาบอกให้มาหาหน่อยเราบอกไม่ไหวเลยเขาก็พูดว่าไม่รักเขาไม่รักครอบครัวรังเกรียจครอบครัวเขาหรอ เวลาเราเป็นอะไรเขาไม่สนใจเอาตัวเองมาก่อนตลอด เราไม่สบายเรายังต้องไปหาต้องไปดูแล เราเคลียดเขาไม่ฟังพอเขาต้องการเราอยู่กับเขามาตลอด ครั้งนึงเราเจอโรคจิตจะรวนรามเราก็มีแค่แฟนเราโทรไปบอกมาหาหน่อยเราอยุ่ตรงนี้มีคนตามตอนแรกมันจะมาจับหน้าอกเราเเต่เราต่อยมันไปและวิ่งออกมายังตามเรา แต่แฟนเราไม่สนใจเขาบอกไม่ว่างตลอดทั้งที่เป็นวันหยุดของเขา เราก็เข้าใจ จนเราเริ่มกลัวมากๆเพราะมีคนจ้องเราเราอยู่คนเดียวมันเข้าไกล้เราพยามจับตัวเรา เราบอกแฟนเราแต่เขาไม่สนใจบอกไม่ว่างทำไมไม่เข้าใจพี่บ้าง เราเลยโทหาเพื่อนมันรีบมาหาเราอยู่กับเรา แฟนเราเขาไม่ถามด้วยว่าเป็นยังไงเราพยามปรับตัวเองไม่ทำให้เขาเหนื่อยแต่เป็นเราเองที่เหนื่อยแต่เรารักเขาไง พอมีคนมาจีบเราปฏิเสธทุกคน เขารู้แต่เขาก็ปล่อยเราจนเราเริ่มหวั่นไหวคนนึง แต่ก่อนที่เราจะหวั่นไหวคนนี้พยามจีบเราสองปีซึ่งเราไม่สนใจเขาเลยเพราะเรามีแฟน พอเราเริ่มเปลี่ยนไปจากที่เราตามเขากลายเปนเขาตามเราหวงเราดูแลเราแต่เป็นแบบนี้มาร้อยรอบแล้วที่เวลามีคนมาจีบพึ่งมาสนใจเราอยู่คนเดียวเราเป็นไรก้ไม่สนใจเรา เราร้องให้เขาก็ชอบด่า เขาชอบทิ้งเรากลับบ้านคนเดียวตอนดึก เราพูดนิดหน่อยบอกเรางี่เง่า จนเราบอกเลิกเขาไปแบบที่เราหายแบบจริงจัง เขามาง้อเป็นเดือนเราเลยกลับไปคบ เเต่เขายังเหมือนเดิมไม่สนใจเขาแค่หวงเวลามีคนมาจีบจากนั้นก็ปล่อยเราคนเดียวเขาไม่คุยกับเราซึ่งเขาไม่ได้ทำงานแล้วว่างแต่ก้ไม่ทักหาเราไม่อะไรเราก็รอพูดอะไรก็โวยวายเรา จนเขามาบอกเลิกเรา เราปล่อยเขาไปแต่ครั้งนี่เราปล่อยไปง่ายๆไม่รั้งไม่ยื้อความรู้สึกบบั่นทอน ขึ้นทุกวัน เวลาผ่านไปเขามาง้อเราอีกเรารักเขาเเต่เราก็เหนื่อยกลัวเป็นเดิมอีก