ผมขอพูดความรุสึกที่มันมาจากใจพังๆๆของผมว่าครั้งหนึ่งผมเคยรักผู้หญิงคนหนึ่งผมรักมากจนเรียกว่ารักจนเป็นบ้านเลยก็ได้เห็นเขาคุยกะใครไม่ได้เป็นน้อยใจโทรไปไม่รับทักไม่ตอบก็น้อยใจจนวันหนึ่งเธอบอกกับผมว่าเลิกกันนะผมแทบบ้าผมไม่อยากอยู่ตรงนี้ผมอยากไปนะตอนนี้ไปไหนก็ได้สักที่ที่มันช่วยให้ผมไม่คิดจนไม่รู้จะทำยังไงได้แต่โทรหาพี่ชายและบอกเขาว่าพี่มาหาผมหน่อยผมไม่ไหวแล้วผมไม่อยากอยู่แล้วต้องขอบคุณพี่ที่ไม่ทำให้ผมไม่คิดโง่ๆๆพี่ก็รีบมาหาผมพี่พี่มาถึงผมวิ่งเข้ากอดพี่พร้อมกับบอกพี่ว่าเขาทิ้งผมไปแล้วพี่ก็ได้แต่อบรมผมว่าการรักคนสักคนเป็นยังไงผมก็ทั้งฟังทั้งร้องไห้จนผมมีสติกลับคืนมาผมจึงพยายามลืมเธอมาตั้งแต่วันนั้นแต่ผมก็ยังค่อยไปส่องเฟสเขาว่าเขาอยู่ดีสบายไหมและค่อยให้ความช่วยเหลือเขาอยู่ตลอดเพียงเพราพหวังว่าสักวันเผื่อเขาจะกลับมา    ผมยังรักเขาและผมไม่คิดจะไปรักใครหน้าตาผมก็บ้านๆๆไม่มีฐานะอะไร มีแค่ความรักที่ผมมีให้ ตอนนี้ผมก็พยายามทำดีกับเธอให้มากๆๆถ้าเธอรักเขาผมก็ดีใจด้วยแต่ถ้าเธอกลับมาผมก็จะขอทำในสิ่งที่ตอนเคยเป้นแฟนกันที่ผมไม่ได้ทำหน้าที่แฟนที่ดี