รักในวัยเรียน

เพื่อนผู้หญิงคนนี้ผมชอบเขามาตั้งแต่อายุ 12 ปี ตอนนี้ผมอายุ 20 ย่าง 21 แล้วครับ ผมรู้จักเขาตั้งแต่อายุ 8-9 ขวบเขาย้ายบ้านมาอยู่บ้านไกล้ๆผม ผมกับแม่พ่อและน้องเขาก็รู้สักกันแล้วผมสนิทกับน้องเขามากเป็นผู้

เป็นคนไม่เข้าค่อยสังคมครับ ไม่มีเพื่อนฝูง หรือไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนอยู่เเต่บ้าน เล่นเเค่โซเชียล เกมส์บ้าง บางเวลาคือเหงาจริงๆจนบางทีคิดว่า เราจะอยู่เเบบนี้ไปตลอดจริงๆหรอ 🥲 อายุ 20 เองครับ

ทำไมเป็นเกย์หาแฟนว่ายากแล้ว ต้องหาว่าแฟนจะเป็นรุกหรือรับ ต้องมาปวดหัวไปอีก บางทีก้ออยากเลิกเป็นเกย์นะ แต่ก้อปฏิเสธตัวตนไม่ได้ ผมจะหาแฟนในแอพก็มีแต่คนที่หวังเรื่องอย่างว่า จะเจอฐานะเพื่อนของเพื่อนก้มีโ

คือ ผมอยู่ชั้นมัธยมซึ่งมันก็ต้องมีความรักกันเกิดขึ้นบ้าง ซึ่งผมก็คือ1ในนั้นที่มีความรัก ละคือตอนนี้ผมไม่ได้ชอบเเล้ว ผมควรทำยัง ไง

ความรู้สึกตอนมีแฟนมันเป็นยังไงคะ มันดีกว่าตอนอยู่คนเดียวมั้ย? ถ้าไม่ลองมีแฟนในช่วงวัยเรียนชีวิตจะดูไม่มีสีสันมั้ยคะ? ถ้าโตไปแล้วนึกถึงตอนมัธยมปลายที่ไม่เคยไม่แฟนเลย จะเสียใจมั้ยคะ ประมาณแบบพลาดช่วงเวล

สวัสดีครับ.… เรื่องราวของเรานี้ไม่มีอะไรมาก แค่อยากจะทำให้เหมือนไดอารี่ที่เอาไว้บันทึกเรื่องราวต่างๆที่เกี่ยวกับตัวเอง. เรื่องที่อาจจะเป็นจิตนาการ, เพ้อฝัน, หรือวิทยาศาสตร์บอกไม่ได้ หรือนิทาน น

ช่วงนี้เราพยายามบอกตัวเองมาตลอดว่า เราเป็น Introvert ที่รักความสงบ ชอบอยู่คนเดียว และให้คุณค่ากับเวลาส่วนตัวมากๆค่ะ เราภูมิใจที่สามารถจัดการทุกอย่างได้เอง ไม่ต้องพึ่งพาใคร ไม่ต้องตอบแชทใครทั้งวัน แต่

ตอนนี้เราอาศัยอยู่กับแม่ เรารับพฤติกรรมของแม่ไม่ได้ แม่เราใช้ความรุนแรงกับเรามาตั้งแต่เด็ก ความผิดเราบ้าง อารมณ์ของแม่บ้าง พูดกูกับลูกบ้าง ใช้สิ่งของตีบ้าง เอาของแข็ง ของหนักปาบ้าง ฟกช้ำทั้งตัวนี่เป็น