สวัสดีครับ ผมเรียนอยู่คณะสถาปัตย์ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ตอนนี้ผมรู้สึกเครียดว่าจะตัดสินใจยังไงกับชีวิตตัวเองดีครับ
  ขอเล่าเลยนะครับ ผมอยากเรียนคณะนี้ตั้งแต่ ม.4 จนผมสามารถสอบติด แต่ก่อนที่จะเข้ามา มีทั้งอาจารย์ที่โรงเรียน เพื่อนๆ รุ่นพี่ที่บอกว่าคณะนี้เหนื่อยนะ ไหวหรอ ด้วยความที่ผมมั่นใจในตัวเองมากๆว่า ถึงผมจะไม่ได้เรียนเก่ง แต่ผมมีความพยายามและความรับผิดชอบแน่ๆ จนผมเข้ามาเจอกับตัวจริงๆ มันมีความรู้สึกหนึ่งที่แว่บเข้ามาว่า เรามาถูกที่หรอ มันคือสิ่งที่เราต้องการแน่ใช่ไหม พอดีว่าผมเป็นคนที่ค่อนคาดหวังกับอนาคตมากๆ และอยากจะดูแลครอบครัวตัวเองให้ได้อะครับ เพราะฐานะทางบ้านผมไม่ได้ร่ำรวยเรียนว่าพอมีพอกินครับ  ต่อครับต่อ ถึงผมจะรู้สึกว่ามันใช่หรอ ผมก็พยายามต่อไปเรื่อยๆ และผมไม่ค่อยอดนอน ทำให้ช่วงแรกๆเครียดมากๆ และปรับตัวไม่ได้ ผมอยากจะออกตั้งแต่วันนั้นเลยครับ ผมรู้สึกว่าการเรียนแต่ละคณะมันหนักหนาสาหัสในแบบของมัน แต่ว่าในแบบสถาปัตย์ มันเหนื่อยนะครับ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ คิดงาน ออกแบบงาน และผมเป็นคนที่ไม่ค่อยเก่งอะครับ ผมพยายามคิด พยายามทำมากๆ แต่มันไม่ได้เป็นไปอย่างที่หวังเท่าไรครับ ผมคิดว่าการเรียนคณะนี้ พยายามช่วยได้ไม่เท่ามีเซ้นต์ดีในการทำงาน และบางครั้งก็จะมีการวิจารณ์งาน
ซึ่งผมจะเป็นหนึ่งในคนที่โดนเสมอ บางครั้งก็ถูกคนในสาขาเปรียบเทียบ ทำให้ผมรู้สึกไม่โอเคกับสิ่งที่ทำมากๆ พ่อผมบอกว่าอยากให้เรียนไปก่อน ปีหนึ่ง แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆให้บอก  ผมเลยลองสู้ต่อไป เกรดเทอมแรกไม่ได้แย่เท่าไรครับ แต่ผมก็ยังมีความรู้สึกว่า การเรียนจำเป็นต้องเสียสุขภาพแบบนี้ไหม สุขภาพจิต เงินทอง กำลัง เวลาโอกาสในการทำสิ่งต่างๆ มันมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมอยากจะทำ ซึ่งผมคิดว่าช่วงปิดเทอมทำได้ไม่พอ ผมก็โดนปิดโอกาส เพราะผมไม่มีเวลาจริงๆ เงินทองที่เสียไปมากมายกับอุปกรณ์ โมเดล หรือสิ่งต่างๆที่จะตามมาในปีที่สูงขึ้น สุขภาพ ก็นอนน้อยอะนะครับ เสียสุขภาพ และสุขภาพจิตคือ การที่เราเครียด ทำงานหนัก โดนวิจารณ์ คิดงานไม่ออก โคตรแย่ ไหนจะความกดดันรอบข้างอีก มันกดดันมากนะครับ จริงๆ และผมมีปัญหากับทางครอบครัวอีก มันเป็นปัญหาที่ผมไม่สามารถเชื่อใจเค้าได้มากเหมือนเดิม ตอนนี้ผมคิดว่าสิ่งที่ผมมีความสุขที่สุดคือเพื่อนเก่าครับ เพื่อนมหาลัยก็ดี แต่ก็อย่างว่าอะครับ เพื่อนมัธยมคือที่สุดแล้ว ทุกวันนี้ผมรู้สึกว่าความคิดผมเปลี่ยนไป จากที่ผมค่อนข้างมองโลกในแง่ดี ผมรู้สึกหดหู่มากๆในบางที คิดอยุ่บ่อยๆว่าอยู่ไปทำไม อยู่ไปก็เครียด ทุกวันต้องอยู่กับเรื่องพวกนี้จริงๆหรอ ผมเคยคิดอยากผูกคอ กินยา วิ่งให้รถชน แต่ในความคิดนั้นผมยังมีสติตลอด ผมยังรู้สึกว่าสถาปัตย์ก็ยังมีความสนุกอยู่ในบางอย่างนะครับ แต่ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งจริงๆที่รู้สึก ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้ คือความรุ้สึกที่ผมควรจะลาออก หรือเปล่า ผมเครียดนะ ผมเป็นคนคิดมาก ตั้งแต่มัธยมแล้ว ผมเรียนโรงเรียนเอกชนมา ผมไม่ได้ใช้ของดีๆ ผมไม่ได้ไปเที่ยวไหน แต่พ่อแม่ยังอยากให้อยู่ที่เดิม เพราะสังคมดี(เพื่อน) แต่ก็มีเพื่อนบางส่วนที่ดูถูกผม เจ้าของโรงเรียนยังดูถูกผมเลย ทั้งที่ผมออกไปแข่งขันข้างนอก ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่งานใหญ่ๆ ผมไม่เคยทำผิดกฎ รร ขึ้น มัธยมมาเกรด 3.00 ขึ้นตลอด ผมยังโดนดูถูกตลอดเวลา ตั้งแต่ผมเกิดมา ชีวิตที่ผมมีมีแต่ปัญหาเข้ามาตลอดจริงๆครับ มันเหมือนผมเป็นเด็กเก็บกดเหมือนกัน บางอย่างผมก็ไม่สามารถปรึกษาใครได้เลย ต้องแก้ปัญหาคนเดียวมาในหลายๆเรื่อง จนมาวันนี้ผมเครียดจนรู้สึกอยากฆ่าตัวตาย ละผมคิดว่ามันไม่ไหวจริงๆ ผมอยากรู้ครับ ว่าผมควรทำยังไงต่อดี