คุณจะไปต่อหรือพอแค่นี้กับความรู้สึกที่พังแต่ยังรักอยู่

เริ่มเลยละกันเนอะ มีเเฟนค่ะ ก่อนคบกันเราชอบเขาก่อนค่ะ เพราะเขาเป็นคนเงียบดูน่ารักเเละหยิ่งค่ะ เราทักคุยเหมือนทำนองว่าตามตื้อ แต่ไม่สำเร็จค่ะ เราทำทุกอย่างเพราะนิสัยเราเป็นเเบบนี้ค่ะ จนเขาก็คุยกับเราเเละกลับรักเรามากกว่าเรารักเขา ทำดีกับเราทุกอย่างอ่อนโยนมาก เรารู้สึกดีทุกครั้งที่ใช้ชีวิตร่วมกันกับเรา เเละเราเองเป็นเเฟนคนเเรกที่เป็นส่วนนึงในชีวิต เราอยู๋ด้วยกันลำบากก็ผ่านมาด้วยกันค่ะ แต่พอหลังๆครบปีเเล้วค่ะ เปลี่ยนไปค่ะ..เอาเเต่ใจค่ะเเล้วเราเป็นคนติดเพื่อนค่ะ ตามประสาวัยรุ่น เขาเริ่มเปลี่ยนไปจากการกระทำคือเราพูดอะไรไม่ค่อยฟัง เมินคำพูดเรา เวลาทำอะไรเราเหมือนตัวคนเดียว อีกส่วนนึงเราค่อยข้างเป็นเด็กขาดความอบอุ่น เราจึงติดเพื่อนมาก ก่อนหน้านี้ก็มีเเฟนมาคนนึงเเล้วค่ะ แต่หักอกเขามาเพราะอึดอัดที่เขาโตเกินไปจุกจิก เลยทิ้งเพื่อมาคบคนนี้ค่ะ ที่ไหนได้ช้ำมากกว่าที่คิด คนนี้ทุกวันไม่เข้าใจกันเลยสักเรื่อง ทุกครั้งที่เราทะเลาะกันไม่เคยหันหน้าคุยด้วยกันดีๆสักครั้ง ต่างคุยกับคนอื่นบ้าง เราคิดแต่ว่าเราจะเดินออกมาเเต่สงสารเขา เพราะไม่เคยคิดที่จะทิ้งให้เขาลำบากค่ะแต่ทุกครั้งเขาไม่เคยเข้าใจเรา บังคับเรา เราไม่เคยมีพื้นที่เป็นส่วนตัวเลยค่ะ ไม่ว่าจะเงิน คิโทรศัพท์ เสื้อผ้าทุกอย่าง เเละไม่ให้เราคบเพื่อน หนักๆเขาเรรามีการตบตีรุนเเรงมาก เราเสียใจท้อเพราะทั้งทางครอบครัว แฟน เเละการรเรียน เราแย่มาก แต่ตอนนี้เดินออกมาเเล้วค่ะ ไม่เสียใจไม่ร้องไห้เลย เเต่ในใจเห็นน่าก็สงสารค่ะเพราะเรียนที่เดียวกัน เราเป็นห่วงเขาจะกินเป็นอยู่อย่างไร ทำไมเขาไม่เคยคิดแบบนี้เลยค่ะ เราหมดรักเเล้วแหละค่ะ เเต่ยังมีความรู้สึกดีๆ ต้องทำอย่างไร ก่อนจะนอนว่างๆก็เผลอคิดขึ้นมา กลัวกลับไปดีกันแล้วยังแย่แบบนี้อยู่ แต่เราไม่ได้คิดจะกลับไปนะค่ะ ตอนนี้ท้อแต่สู้ค่ะ