สวัสดีครับ ผมจบม.6 เพิ่งหนีออกจากมหาลัยมาได้2ปีแล้ว
ตอนนี้ผมอายุ20ครับ
ผมหนีออกมาเพราะมันไม่ใช่ทาง ผมค้นพบตัวเองว่า ผมมีความสุขกับการที่ได้ฟังเพลง
และอยู่กับเพลง มากกว่าอยู่กับวิชาการคำนวนครับ แต่มช่ว่าผมจะไม่มีความรู้ด้านนั้นเลย
ผมเคยติดการสอบวิชาการของกระทรวงการศึกษาระดับหัวกะทิ
แต่ชีวิตกลับพลิกผัน เมื่อครอบครัวผมแยกทาง ผมต้องกลายเป็นเสาหลักให้กับครอบครัว
อันมี แม่ และน้องสาว และลูกพี่ลูกน้องที่ลำบาก
เมื่อผมมีโอกาส ผมก็หยิบยื่นความช่วยเหลือ เพราะเมื่อก่อนผมค้าขายดี
แต่อาชีพผมก็กลับล้ม เพราะมีปัญหาบางอย่าง
ตอนนั้นผมลงไปนั่งแล้วกุมหัว ทุกอย่างมันมืดลง
และผมเลื่อนโทรศัพท์ ไปเจอเพลง เพลงหนึ่ง
ที่introเปิดก็ฟังดูsoft และเศร้า เข้ากับอารมณ์ผม
ในเนื้อหาเล่าถึงชีวิตที่ล้มเหลว การแบกรับความเครียดต่างๆ
และก็บอกจุดจบของปัญหาคือความตาย ผมคิดว่านั่นก็เป็นทางที่ไม่เลว(อารมณ์ชั่ววูบ)
และเพลงก็dropสู่ท่อนที่ทำให้ผมถึงกับ เห้ย! มันโดน
ในเพลงเล่าว่า สุดท้ายแล้วชีวิตก็ต้องไปต่อ อย่าคิดที่จะจบปัญหาแบบนี้(เพลงภาษาองกฤษ)
เพลงเค้ามีเรื้อหาและน้ำเสียงกระแทกรุนแรงครับ
และก็เปลี่ยนเข้าเบาๆเคลิ้มๆ... ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็คิดว่า
สิ่งที่เยียวยาอารมณ์แย่ๆ ความรู้สึกแย่ๆ คือระบายใส่กระดาษ และขับร้องออกไป
นับจากนั้นเวลาผมรู้สึกอะไร ผมก็ร้องมันออกมา มันเหมือนทำให้สมองผมโล่ง
เวลามีเสียงดนตรีคลุมตัว อื้ออึงรอบตัว(ในclub)... ฟรีสไตลย์ผมจะออกมาแบบลื่นสุดๆ(ภาษาอังกฤษ)
ผมไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษ แต่ชอบคุยกับชาวต่างชาติ ผมเลยได้ศัพท์มาในระดับกลาง
ผมนึกคำไหนได้มันก็ออกมา บางทีไม่เป็นคำ แต่ฟังแล้วตรงจังหวะ มันก็ dope
ผมฟังเพลงมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่รู้เลยว่ามีพรสวรรค์บางอย่างติดตัว
นั่นคือการเข้าจังหวะ...ตอนเด็กๆ เวลาเรียนจะชอบเคาะโต๊ะ เร่งลดความถี่ หาจังหวะใหม่
ตอนโตมาก็ลองเปิดBeat or Instrumental แล้วมั่วใส่สดๆเลย โดยที่Beatนั้น เปิดรอบแรก
ผมก็มั้วใส่ไป(เป็นภาษาอังกฤษ)แล้วอัดคลิปไว้ ส่งให้เพื่อนและพี่ๆที่สนิทฟัง
เพื่อนบอกว่า ผมเข้าจังหวะดีมาก ถึงการฟรีสไตลย์ลงไป จะมั่วก็ตาม แต่มันโอเคเลย
เพื่อนอีกคนบอกมีช่วงนึงทำให้เค้าถึงกับโยกหัวตาม
เพื่อนต่างชาติฟัง บอกว่า dope สุด ชวนร่วมงานร้อง(แต่ตอนนี้เค้าเกิดอุบัติเหตุ)
รุ่นพี่บอก เจ๋ง ทำเพลงแล้วบอกนะ ช่วยแชร์ให้
คือ เข้าเรื่องเลยนะครับ. ผมอยากเป็น Rapper ผมอยากมีเพลงเป็นของตัวเอง
และแน่นอน มันต้อง Go viral แต่ผมติดที่ผมไม่รู้นะไปทำอะไร
เพื่อหาทุน ส่งตัวเองตามความฝัน ทุกวันนี้ผมทำงานเสาร์อาทิตย์
และวันธรรมดาก็พยายามนั่งหางานอื่นๆทำ
งานบางงานก็มีเงื่อนไขที่ดึงเวลาเรามากเกิน ไม่ชอบบ้าง ไม่ตรงใจบ้าง
(อย่าว่าผมเรื่องมากนะครับ ผมเลือกที่จะ put my self on tha right job)
ผมว่าผมมีอารมณ์และเป็นศิลปิน เกินกว่าจะมาทำงานกับคนปกติแล้วให้เค้าสงสัย
ว่าทำไมมันติสจัง ผมอยากจะหาเพื่อนและสังคมแบบนี้นะ
แต่ก็ใช่ว่าจะง่าย ส่วนมากจะอยู่ไกลกัน ไม่มีเวลาไป stay tune in tha studio กัน
ผมก็เลยคิดว่า สุดท้ายเราก็ตัวคนเดียว หางานทำดีกว่า ให้มีทุนมาสร้างงาน
พอมีผลงานก็มีค่า ก็มีคนเข้ามาคบเอง (ทุกวันนี้เพื่อนแท้หายาก ที่ไม่ใช้เงิน)
ผมเลยอยากถามว่า คนไม่มีอะไรอย่างผม จะทำอาชีพที่เกี่ยวกับดนตรีและเสียงเพลงได้ไหมครับ
และมีอะไรบ้าง
-ความสามารถผม
ผมชอบร้องเข้าจังหวะ
Flow mic
และอื่นๆที่ยังไม่ค้นพบ. แต่เมื่อมีเสียงดนตรี มันจะมา
-ความชอบ
ชอบแฟชั่น
ดนตรี
ศิลปะ
ความคิดครีเอทีฟ
ความเป็นผู้นำ(เคยเป็นผู้นำ)
ถ้าอยากฟังผลงานผม ทิ้งช่องทางติดต่อไว้ได้นะครับ
แค่คำวิจารณ์ก็ถือว่าเป็นการช่วยเหลือผมแล้ว
ผมอายุ20 จบม.6 ชอบดนตรีเสียงเพลง มีตัวเปล่า ช่วยแนะนำอาชีพทีครับ
ตอนนี้ผมอายุ20ครับ
ผมหนีออกมาเพราะมันไม่ใช่ทาง ผมค้นพบตัวเองว่า ผมมีความสุขกับการที่ได้ฟังเพลง
และอยู่กับเพลง มากกว่าอยู่กับวิชาการคำนวนครับ แต่มช่ว่าผมจะไม่มีความรู้ด้านนั้นเลย
ผมเคยติดการสอบวิชาการของกระทรวงการศึกษาระดับหัวกะทิ
แต่ชีวิตกลับพลิกผัน เมื่อครอบครัวผมแยกทาง ผมต้องกลายเป็นเสาหลักให้กับครอบครัว
อันมี แม่ และน้องสาว และลูกพี่ลูกน้องที่ลำบาก
เมื่อผมมีโอกาส ผมก็หยิบยื่นความช่วยเหลือ เพราะเมื่อก่อนผมค้าขายดี
แต่อาชีพผมก็กลับล้ม เพราะมีปัญหาบางอย่าง
ตอนนั้นผมลงไปนั่งแล้วกุมหัว ทุกอย่างมันมืดลง
และผมเลื่อนโทรศัพท์ ไปเจอเพลง เพลงหนึ่ง
ที่introเปิดก็ฟังดูsoft และเศร้า เข้ากับอารมณ์ผม
ในเนื้อหาเล่าถึงชีวิตที่ล้มเหลว การแบกรับความเครียดต่างๆ
และก็บอกจุดจบของปัญหาคือความตาย ผมคิดว่านั่นก็เป็นทางที่ไม่เลว(อารมณ์ชั่ววูบ)
และเพลงก็dropสู่ท่อนที่ทำให้ผมถึงกับ เห้ย! มันโดน
ในเพลงเล่าว่า สุดท้ายแล้วชีวิตก็ต้องไปต่อ อย่าคิดที่จะจบปัญหาแบบนี้(เพลงภาษาองกฤษ)
เพลงเค้ามีเรื้อหาและน้ำเสียงกระแทกรุนแรงครับ
และก็เปลี่ยนเข้าเบาๆเคลิ้มๆ... ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็คิดว่า
สิ่งที่เยียวยาอารมณ์แย่ๆ ความรู้สึกแย่ๆ คือระบายใส่กระดาษ และขับร้องออกไป
นับจากนั้นเวลาผมรู้สึกอะไร ผมก็ร้องมันออกมา มันเหมือนทำให้สมองผมโล่ง
เวลามีเสียงดนตรีคลุมตัว อื้ออึงรอบตัว(ในclub)... ฟรีสไตลย์ผมจะออกมาแบบลื่นสุดๆ(ภาษาอังกฤษ)
ผมไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษ แต่ชอบคุยกับชาวต่างชาติ ผมเลยได้ศัพท์มาในระดับกลาง
ผมนึกคำไหนได้มันก็ออกมา บางทีไม่เป็นคำ แต่ฟังแล้วตรงจังหวะ มันก็ dope
ผมฟังเพลงมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่รู้เลยว่ามีพรสวรรค์บางอย่างติดตัว
นั่นคือการเข้าจังหวะ...ตอนเด็กๆ เวลาเรียนจะชอบเคาะโต๊ะ เร่งลดความถี่ หาจังหวะใหม่
ตอนโตมาก็ลองเปิดBeat or Instrumental แล้วมั่วใส่สดๆเลย โดยที่Beatนั้น เปิดรอบแรก
ผมก็มั้วใส่ไป(เป็นภาษาอังกฤษ)แล้วอัดคลิปไว้ ส่งให้เพื่อนและพี่ๆที่สนิทฟัง
เพื่อนบอกว่า ผมเข้าจังหวะดีมาก ถึงการฟรีสไตลย์ลงไป จะมั่วก็ตาม แต่มันโอเคเลย
เพื่อนอีกคนบอกมีช่วงนึงทำให้เค้าถึงกับโยกหัวตาม
เพื่อนต่างชาติฟัง บอกว่า dope สุด ชวนร่วมงานร้อง(แต่ตอนนี้เค้าเกิดอุบัติเหตุ)
รุ่นพี่บอก เจ๋ง ทำเพลงแล้วบอกนะ ช่วยแชร์ให้
คือ เข้าเรื่องเลยนะครับ. ผมอยากเป็น Rapper ผมอยากมีเพลงเป็นของตัวเอง
และแน่นอน มันต้อง Go viral แต่ผมติดที่ผมไม่รู้นะไปทำอะไร
เพื่อหาทุน ส่งตัวเองตามความฝัน ทุกวันนี้ผมทำงานเสาร์อาทิตย์
และวันธรรมดาก็พยายามนั่งหางานอื่นๆทำ
งานบางงานก็มีเงื่อนไขที่ดึงเวลาเรามากเกิน ไม่ชอบบ้าง ไม่ตรงใจบ้าง
(อย่าว่าผมเรื่องมากนะครับ ผมเลือกที่จะ put my self on tha right job)
ผมว่าผมมีอารมณ์และเป็นศิลปิน เกินกว่าจะมาทำงานกับคนปกติแล้วให้เค้าสงสัย
ว่าทำไมมันติสจัง ผมอยากจะหาเพื่อนและสังคมแบบนี้นะ
แต่ก็ใช่ว่าจะง่าย ส่วนมากจะอยู่ไกลกัน ไม่มีเวลาไป stay tune in tha studio กัน
ผมก็เลยคิดว่า สุดท้ายเราก็ตัวคนเดียว หางานทำดีกว่า ให้มีทุนมาสร้างงาน
พอมีผลงานก็มีค่า ก็มีคนเข้ามาคบเอง (ทุกวันนี้เพื่อนแท้หายาก ที่ไม่ใช้เงิน)
ผมเลยอยากถามว่า คนไม่มีอะไรอย่างผม จะทำอาชีพที่เกี่ยวกับดนตรีและเสียงเพลงได้ไหมครับ
และมีอะไรบ้าง
-ความสามารถผม
ผมชอบร้องเข้าจังหวะ
Flow mic
และอื่นๆที่ยังไม่ค้นพบ. แต่เมื่อมีเสียงดนตรี มันจะมา
-ความชอบ
ชอบแฟชั่น
ดนตรี
ศิลปะ
ความคิดครีเอทีฟ
ความเป็นผู้นำ(เคยเป็นผู้นำ)
ถ้าอยากฟังผลงานผม ทิ้งช่องทางติดต่อไว้ได้นะครับ
แค่คำวิจารณ์ก็ถือว่าเป็นการช่วยเหลือผมแล้ว