เคยไหมครับ อยากลืมใครสักคน หาวิธีแล้วก้ยังลืมเขาไม่ได้

(มันก้แค่ประสบการณ์ชีวิตนะครับ ถ้าคิดว่ามันปัญญาอ่อนก้ไม่ต้องอ่านก้ได้ครับ มันจะเปลืองเวลาการใช้ชีวิตของท่าน🤣)
คือผมรู้จัก ผญ. อยู่คนนึ่งคั่บ เขาก้น่ารักดีขี้เล่นผมเจอเขาครั้งแรกตอนเข้าค่ายของ รร. ผมมองเขาตั้งแต่วันแรกแล้วแหละ และจากนั้นก้มีกิจกรรมนันทนาการก้พิธีกรเขาจัดกลุ่มด้วยการเล่นเกมเกมนึ่ง มันบังเอิญรึเปล่าไม่รู้ ผมได้อยู่กลุ่มเดียวกันกับเขาเฉยเลย สัมผัสแรกที่ผมได้แตะร่างกายกายเขาก้คือการแตะนิ้วเพราะพิธีกรเขาให้วัดนิ้วก้อยว่าใครใหญ่ใครเล็ก หลังจากนั้นเขาก้ให้เรียงแถวตอนเป็นกลุ่มๆ และความบังเอิญรอบ 2 ก้เกิดขึ้นคือตอนต่อแถวผมได้อยู่ต่อท้ายเขาพอดี มีเกมนึ่งที่ผมชอบมากเลยก้คือเกมฮูเล่ฮูปคือทั้งแถวต้องจับมือกัน สัมผัสที่ 2 นี้เป็นสัมผัสที่ผมจำไม่ลืมเลย หลังจากที่เพื่อนก้แซวๆกันไปมาวันที่3 ผมก้เกือบมีเรื่องเหมือนกันเพราะพี่ๆหรือเพื่อนก้ไม่รุ้ก้แอบมอง ผญ. คนนี้เหมือนกัน หลังจากรู้เรื่องนี้เพื่อนอพยายามบอกให้ถอยห่าง คือก้พยายามอ่าครับ แต่ใจจริงนี่อยากแบบตัวติดกันเลย ก้พยายามฉวยโอกาศจากเกมฮูเล่ฮูปนิแหละ คืนสุดท้ายก่อนจะจบค่าย ไอ่เพื่อนผมนิแหละผช. คนอื่นเขาโดนเก็บโทสับกัน แต่มันนี่ก้แอบเขาได้ มันก้ไปขอเฟส ผญ. คนนี้มาได้ ด้วยความที่ผมอยากได้ด้วยแหละก้เลยจำชื่อเฟสตอนที่เพื่อนเอาให้ดู เป้นชื่อที่ผมจำได้แม่นเลยล้ะ55 นอนดูเพื่อนมันคุย ใจก้คิดรำคานเพื่อนเหมือนกันนะตอนนั้น แต่ก้คงทำไม่ได้เพราะ ผญ. คนนั้นยังไม่ใช่ของเรา ตื่นเช้ามาก่อนกลับก้มีพิธีรับเกียรติบัตรและก้แยกย้ายขึ้นก่อนขึ้นรถเขาแจกโทสับคืน ขึ้นปุ๊บผมรีบหาเฟสเขาทันทีทันใดเลย แอดปุ๊บรับปั๊บ พอผมกล. จะทักเขาไปแบตก้หมดอิก แรกๆหัวร้อนเลยหลังๆพอเย็นลงก้คิดส้ะว่ากลับถึงบ้านค่อยคุยก้ได้ว้ะ พอกลับถึงบ้านปุ๊บปั๊กพร้อมสายชาร์ทพร้อม ผมนี่ทักเขาไปก่อนเลยคั่บ หลังจากนั้นก้คุยกันมาเรื่อยสนิทกันมากขึ้น และเพื่อนก้มาแซวตามประสาและก้มีเพื่อนผมคนนึ่งเขาบอกผมว่า ผญ. คนนี้เขาชอบผมเหมือนกัน ความรุ้สึกตอนนั้นคือ ดีใจสุดขีด จากนั้นผมก้พยายามคุยทำนองจีบ แต่ก้ไม่ใช่จะสำเร็จง่ายๆ เพราะผญ. คนนี้เขาเป้นคนที่ตอบแชทช้ามากกกก คือผมถามเขาบ่ายสองเขาตอบ3 ทุ่มมีวันนั้งผมถามบ่าย3ของวันนี้เขาตอบ5 ทุ่มของวัน พน. หรือบางทีก้ไม่ตอบ แต่ผมก้ยังจะรอเขานะ เพราะทุกประโยคคำตอบของเขาแค่ประโยคสั้นๆ ก้ทำให้ผมแฮปปี้ได้ทั้งวันเลย ก้มีคุยกับเพื่อนเขาบ้างแต่ก้คุยทำนองฝากบอกหน่อยว่า... คือคอยถามเรื่องต่างๆจากเพื่อนของเขา วันนึ่ง รร. มีจัด กก. ให้บัตรดูละครเทวีฟรี และวันนั้นผญ. คนนี้เขาก้ไปด้วยวุ้ยยย ครั้งแรกที่ผมรู้นี่แบบตื่นเต้น จากนั้นพอถึงวันที่ต้องไปดู วันนี้เป้นวันที่ผมโครตเกลียดตัวเองเลย เพราะผมดูหยิ่งไงไม่รุ้ๆ โครตยากสับหน้าตัวเองเลย ถึงตอนที่เขาให้ให้เขาแถวเป็น รร. แทนที่ผมจะทักทายเขาแต่ผมกลับเดินไปเฉยๆ นึกทีไรก้โมโห แต่ก้ดับโมโหได้ก้ตอนเข้าไปใน โรงละครแล้วนี่แหละ ก้ใจผมนี่ไม่ได้อยู่กับละครเลย เข้าโรงละครปุ๊บผมนี่มองหาที่นั่งเขาเลย พอผมเจอก้นั่งมองเขาอยู่นั้นแหละ เขาหันมาเจอผมพอดีเขาเลยโบกมือให้ เห้นกลับก้ต้องโบกกลับสิครับ พอเขาโบกทีเพื่อนเขานี่ก้โบกตามกันเป็นแถว555 จากนั้นละครเริ่มก้ดูไป มองเขาไป เป็นการละครเวทีที่ผมยิ้มทั้งเรื่องแม้แต่ฉากเศร้าผมก้ยังยิ้มได้ ละครจบเขาปล่อยออกหมด ก่อนจะกลับเขาก้ยังบ๊ายบายให้อิก ยิ้มหนักเลยครับ หลังห้างนี้มันมีตลาดนัด ก้เดินๆ ไปกับเพื่อน เพื่อนเขาจะเดินกันแต่ผมก้อยากกลับบ้านกลัวรถเมย์ไม่มี เพราะตอนนั้นมันก้ 4 ทุ่มเกือบห้าแล้ว จิงๆมันมียันเที่ยงคืนล้ะ ผมพึ่งมารู้ กล.จะเดินออกจากตลาดเจอเขากล. จะเดินเข้าตลาดพอดีผมรีบเดินกลับไปหาเพื่อนทันทีเลย เพื่อนถามว่ามาทำไม เพื่อนว่ากุยังไม่อยากกลับ แต่จิงๆ อยากเดินเจอผญ. คนนี้อิกรอบแหละ เดินๆ ไปก้จอกันจริงๆ แต่อยุ่กันคนล้ะโซน เพื่อนเขาตะโกนเรียกผม ผมก้พยายามมองหานะแต่ผมไม่เห็นเขา แถวผมมันรีบเดินด้วยกันด้วยแหละเลยมองไม่ทันหลังจากนั้นก้กลับจริงๆ พ่อมารับผมยิ้มจนพ่อถามว่าบ้าหรอยิ้มตลอดเลยไปโดนตัวไหนมา55 ถึงบ้านผมคุยๆ ตามประสา คุยจนผมเปลี่ยนแชทเป้นสีแดงอ่า ใจจริงก้อยากสีชมพูนะแต่มันก้จะกะไรอยู่55 แล้วเวลามันก้ผ่านมาเร็วเหมือนโกหก ก้ตามเสต็ปครับเงียบเป้นอาทิตย์ เพื่อนมันก้บอกนะว่า ลืมๆได้แล้ว เขาไม่ได้รักแล้วแหละ ใจจริงก้โกรธเพื่อนนิดๆ นะตอนนั้น ผมก้ตอบๆ ให้กล.ใจตัวเองไปว่าเขาคงไม่ว่างแหละ งานเขาเยอะ และเมื่อใดที่เพื่อนพูดถึงชื่อผญ. คนนี้ทีไร เพื่อนจะต้องมองมาที่ผมตลอดเลยผ่านมาผมก้พยายามจะลืมนะ แต่ลืมไม่ได้ส้ะทีเพราะเข้าไอจีเมื่อไหร่สตอรี่เขาจะขึ้นมาเป้นคนแรกเลย อยากจะกดอันฟอลโล่แต่เหมือนใจมันสั่งว่าอย่ากด ในเฟสนี่ผมทั้งติดดาวทั้งติดตามแบบเห็นคนแรกอยากเอาออกแต่ก้เสียงมันอยู่ในหัวเหมือนในหัวมันบอกว่าไม่ต้องเอาออกของคอยติดตามไปอย่างงั้นแหละผ่านมาผมก้จะพยายามหาวิธีลืมเขาด้วยการหาแฟน ซึ่งแฟนที่ว่านี่ก้คือคนในห้องเดียวกันกับผมนี่แหละ(ตอนนี้เป็นแฟนเก่าล้ะนะ) วันนึ่งผมไม่ดูหนังกับแฟนเก่าคนนี้ มีผช. คนนึ่งทักผมมาในเฟสของผู้หญิงคนนั้นแหละว่าเป้นอะไรรกับผญ.คนนี้ เลิกยุ่งได้ล้ะ เห้นครั้งแรกก้ตกใจ ผช.คนนี้เขาให้เฟสเขามาด้วยผมเลยทักไปถามเขา เขาบอกคบกันนานแล้ว ก้อวยพรไปตามเสต็ปแหละครับ ก้ทำใจด้วยแหละ ในขณะที่ผมมีแฟนแล้ว ผมยังคิดถึงเขามากกว่าแฟนเก่าผมเลย แต่ก้ได้แค่คิด สื่อสารอะไรกับเขาก้คงไม่ได้แล้ว ผ่านมาเดือนนึ่งผมเลิกกับแฟนเก่าผม วันเลิกตรงกับวันเกิดผมด้วย ไงล้ะ555 ว่างๆไม่มีไรรทำก้นั่งฟังเพลงตรอกย้ำตัวเอง ทุกวันนี้ไม่ได้เลือกฟังเพลงเพราะมันเพราะหรอก แต่เลือกเพราะความหมายมันตรงกับชีวิตตัวเอง555 ถามว่าตอนนี้ยังคิดถึงไหม ก้ได้แค่คิดถึงแต่ก้ทำไรรไม่ได้หรอก ส่องสตอรี่เขาไปวันๆ สตอรี่เขาก้มีแต่รูปคู่แหละ เห้ออ ชีวิตหนอชีวิต การลืมใรรสักคนทำไมมันต้องยากเย็นอะไรขนาดนี้ด้วย ผมว่าคงเป้นที่ตัวผมเองด้วยแหละครับที่ไม่เด็ดขาดกับตัวเอง😓😓(ก้แค่ประสบการณ์ชีวิตแหละครับ เผื่อค่ายGDH เอาเรื่องราวผมไปทำหนัง ดังตายห่า55555 พ่ามมมม!)