เราชื่ออุ้ย เราจะมาเขียนเรื่องชีวิตของเราตั้งแต่เด็ก
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เท่าที่จำได้ จนถึงปัจจุบัน เริ่มเลยน๊ะ เรื่องก็คือ แม่ใหญ่ของเรามีลูกทั้งหมด 5 คน ป้าจอง แม่ น้าแป๋ว น่าเจี้ยบ น่าเบิ่ม 4 คนได้ไปอยู่นครปถม ส่วนอีกคนไปอยู่หนองโพ
น้าเบิ่มมีลูกชื่อพี่กิ๊ก ป้าจองก็มีลูกชื่อไอ้แสน ทั้งสองถูกส่งให้มาให้พ่อใหญ่แม่ใหญ่เลี้ยง พอไอ้แสนอายุได้ 1 ขวบ 3 วัน แม่เราก็คลอดเรา พอเราออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ถึง 1 อาทิตย์ พ่อกับแม่ก็เอาเรามาส่งให้พ่อใหญ่กับแม่ใหญ่เลี้ยง นับแต่นั้นมาเราก็อยู่กับพ่อใหญ่และแม่ใหญ่มาโดยตลอด
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้สรุปก็คือในบ้านมีเด็กทั้งหมด 3 คน คือ พี่กิ๊ก ไอ้แสน และก็เราตั้งแต่จำความได้ พี่กิ๊กจะเป็นคนสั่งให้ทำโน่นนี่ เรากับไอ้แสนต้องทำเองหมดหมดทุกอย่าง เราสองคนอยู่ด้วยกันมาโดยตลอด ไปไหนไปกันตลอด โดนด่าก็โดนด้วยกัน มี 10 บาท เราสองคนก็อยู่กันได้ ทุกๆปีพวกเราจะไปหาพ่อแม่ช่วงตอนปิดเทอม พอขากลับพวกน้าๆเขาก็จะพาแวะเล่นน้ำทะเล เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนพ่อแม่ของไอ้แสนกลับมาอยู่กับพ่อใหญ่แม่ใหญ่ เราจึงไม่ข้อยได้ไปหาพ่อแม่
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เหมือนเราผูกพันกับคนไหนเราก็อยากอยู่กับคนนั้นอะ ครอบครัวของมันมาอยู่ได้ไม่นานก็ไปหาน้าคนที่อยู่นครสวรรค์และก็อยู่ที่นั่นเลย พอเราอยู่ช่วง ป.5 พ่อเราเสีย แม่เราจึงมีฐานะไม่ข้อยสู้ดีนัก ต่อมาน้าคนที่อยู่นครปถมได้กลับมาอยู่บ้านเพราะต้องเลี้ยงพ่อใหญ่กับแม่ใหญ่
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้กลับมาสองคนคือน้าเจี้ยบกับน้าเบิ่มคือช่วงนั้นชีวิตเราต่ำลงมาก โดนใช้สารพัดสารเพ อาบน้ำนานก็โดนด่า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้30 นาที หลังจากนั้นไม่นานนัก แม่ใหญ่ก็เสีย น้าเจี้ยบก็ไปอยู่นครสวรรค์อีกคน เราจึงอยู่กับพ่อใหญ่และก็ด้วยความที่เรากับพ่อใหญ่ไม่ข้อยสนิดกันวันๆนึงเราแทบจะไม่คุยอะไรกันเลย ข้าวก็ต่างคนต่างหุง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้นี่อยู่บ้านหลังเดียวกันน๊ะ พอ ม.3 แม่เราก็กลับมาอยู่บ้านฐานะเราก็ยิ่งต่ำลงไปอีกแม่เรารับจ้างทั่วไป น้าเราก็เชื่อมเหล็ก พ่อใหญ่ก็สานสุ่ม จนไม่นานพ่อใหญ่ก็ได้ไปทำงานที่วัด ตอนนั้นเราไม่คุยกับใครในบ้านเลย เพราะว่าเรียนหนักมาก ไหนจะการบ้านวิชาโน้นนี่นั่น อ่านหนังสือเตรียมสอบอีก คุยกับคนในบ้านทีไรจบไม่สวยทุกที โดนไล่ออกจากบ้านบ้าง เป็บแบบนี้จนจบ ม.6 ซึ่งต่อไปต้องเรียนปริณญาตรีละ เรารู้ว่าที่บ้านส่งให้เราเรียนไม่ไหวแน่ ณ ตอนนั้นเราคิดขึ้นมาทันทีเลยว่าต้องไปให้ได้ ต้องไปเรียนให้ได้ อย่างน้อยถึงเราเรียนได้เกรตไม่ดีแต่เราก็ยังได้ไปจากบ้านหลังนี้ เราเลยตัดสินใจ กู้ กยส. เพื่อที่จะเป็นการช่วยในการเรียน สรุปก็กู้ได้ ก็โล่งใจ ไม่ต้องจ่ายค่าเทอมแล้ว ส่วนค่ากินเราก็ทำงานในกรุงเทพเอา จนถึงเวลาที่เราต้องเข้าไปอยู่ในรั้วมหาลัย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เราเข้ามหาลัยเดียวกับเพื้อนอีกสามคน ตอนนั้นเราก็มีตังไปไม่เยอะมากหลอก ยิ่งตอนปี.1 นี่กิจกรรมเยอะมาก ซ้อมแสตนยันเที่ยงคืน การบ้านก็ต้องทำ เราเลยยังไม่ทำงานในช่วงนั้นและก็ต้องประหยัดสุดๆเพราะว่าต้องเฉลี่ยตังให้พอกินจนหมดกิจกรรม แม่ก็ส่งมาให้อาทิตย์ละไม่ถึงพัน สรุปก็คือรอด
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้คือคิดในใจว่าถ้าไม่พอก็ต้องกลับบ้านน๊ะ จะกลับไปหมดอนาคตแบบนั่นหลอ??? จนเข้าเทอม 2 คือเทอมนี้หนักมากเพราะว่าทำงานด้วย เช้าตื่นมาทำการบ้านและก็เรียนจนถึงสี่โมง เลิกเรียนต้องเปลี่ยนชุดและก็ไปทำงานกว่าจะกลับมาก็เที่ยงคืน คือเหนื่อยมากอะ จนไกล้จะจบปี.1 เทอม 2 ละ คราวนี้แม่เราโทรมาและบอกกับเราพ่อใหญ่เสียแล้ว และก็ประมาณว่าส่วเราเรียนไม่ไหว สรุปก็คือเขาให้เรากลับบ้าน เราเรียนไม่จบนั่นเอง พอเรากลับบ้านมาก็เห็นเขากำลังทำพิธีสวดศพพ่อใหญ่ เรากับไอ้แสนและก็คนข้างบ้านมาช่วยกันเสริฟน้ำ พอพิธีเสร็จอะไรเสร็จ เราก็คุยกับแม่ สรุปว่า ของที่อยู่ที่โน้นอะไปเอาไม่ได้เพราะไม่มีรถไป เราก็เลยต้องทิ้งของที่โน้น
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้โชคดีที่ตอนเรากลับมาเราเอาของสำคัญมาหมดแล้ว
ถ้าถามว่าเราโอเครไหม คือ...มันไม่โอเครหลอก ของของใครใครก็รักก็หวง แต่มันไม่รู้จะทำยังไงๆ ก็เลยต้องยอม จากที่อ่านมาหลายหลายคนอาจจะไม่เห็นน๊ะ ว่าถึงเราจะปัญหาอะไรหนักแค่ไหน แต่เราไม่เคยบอกคนอื่นเลยน๊ะ เราจะเก็บไว้คนเดียว แก้คนเดียว
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เคยปรึกษาแมาแล้ว และเขาจอบกลับมาว่า “ไม่รู้” และเขาก็ทำธุระของเขาต่อ
เดี๋ยวจะทยอยเล่าแต่ละวันให้อ่านน๊ะๆ รู้สึกไงกันบ้างเม้นบอกหน่อย
Auialone
น้าเบิ่มมีลูกชื่อพี่กิ๊ก ป้าจองก็มีลูกชื่อไอ้แสน ทั้งสองถูกส่งให้มาให้พ่อใหญ่แม่ใหญ่เลี้ยง พอไอ้แสนอายุได้ 1 ขวบ 3 วัน แม่เราก็คลอดเรา พอเราออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ถึง 1 อาทิตย์ พ่อกับแม่ก็เอาเรามาส่งให้พ่อใหญ่กับแม่ใหญ่เลี้ยง นับแต่นั้นมาเราก็อยู่กับพ่อใหญ่และแม่ใหญ่มาโดยตลอด [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ตั้งแต่จำความได้ พี่กิ๊กจะเป็นคนสั่งให้ทำโน่นนี่ เรากับไอ้แสนต้องทำเองหมดหมดทุกอย่าง เราสองคนอยู่ด้วยกันมาโดยตลอด ไปไหนไปกันตลอด โดนด่าก็โดนด้วยกัน มี 10 บาท เราสองคนก็อยู่กันได้ ทุกๆปีพวกเราจะไปหาพ่อแม่ช่วงตอนปิดเทอม พอขากลับพวกน้าๆเขาก็จะพาแวะเล่นน้ำทะเล เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนพ่อแม่ของไอ้แสนกลับมาอยู่กับพ่อใหญ่แม่ใหญ่ เราจึงไม่ข้อยได้ไปหาพ่อแม่ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ครอบครัวของมันมาอยู่ได้ไม่นานก็ไปหาน้าคนที่อยู่นครสวรรค์และก็อยู่ที่นั่นเลย พอเราอยู่ช่วง ป.5 พ่อเราเสีย แม่เราจึงมีฐานะไม่ข้อยสู้ดีนัก ต่อมาน้าคนที่อยู่นครปถมได้กลับมาอยู่บ้านเพราะต้องเลี้ยงพ่อใหญ่กับแม่ใหญ่ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้คือช่วงนั้นชีวิตเราต่ำลงมาก โดนใช้สารพัดสารเพ อาบน้ำนานก็โดนด่า [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ หลังจากนั้นไม่นานนัก แม่ใหญ่ก็เสีย น้าเจี้ยบก็ไปอยู่นครสวรรค์อีกคน เราจึงอยู่กับพ่อใหญ่และก็ด้วยความที่เรากับพ่อใหญ่ไม่ข้อยสนิดกันวันๆนึงเราแทบจะไม่คุยอะไรกันเลย ข้าวก็ต่างคนต่างหุง [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ พอ ม.3 แม่เราก็กลับมาอยู่บ้านฐานะเราก็ยิ่งต่ำลงไปอีกแม่เรารับจ้างทั่วไป น้าเราก็เชื่อมเหล็ก พ่อใหญ่ก็สานสุ่ม จนไม่นานพ่อใหญ่ก็ได้ไปทำงานที่วัด ตอนนั้นเราไม่คุยกับใครในบ้านเลย เพราะว่าเรียนหนักมาก ไหนจะการบ้านวิชาโน้นนี่นั่น อ่านหนังสือเตรียมสอบอีก คุยกับคนในบ้านทีไรจบไม่สวยทุกที โดนไล่ออกจากบ้านบ้าง เป็บแบบนี้จนจบ ม.6 ซึ่งต่อไปต้องเรียนปริณญาตรีละ เรารู้ว่าที่บ้านส่งให้เราเรียนไม่ไหวแน่ ณ ตอนนั้นเราคิดขึ้นมาทันทีเลยว่าต้องไปให้ได้ ต้องไปเรียนให้ได้ อย่างน้อยถึงเราเรียนได้เกรตไม่ดีแต่เราก็ยังได้ไปจากบ้านหลังนี้ เราเลยตัดสินใจ กู้ กยส. เพื่อที่จะเป็นการช่วยในการเรียน สรุปก็กู้ได้ ก็โล่งใจ ไม่ต้องจ่ายค่าเทอมแล้ว ส่วนค่ากินเราก็ทำงานในกรุงเทพเอา จนถึงเวลาที่เราต้องเข้าไปอยู่ในรั้วมหาลัย[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ตอนนั้นเราก็มีตังไปไม่เยอะมากหลอก ยิ่งตอนปี.1 นี่กิจกรรมเยอะมาก ซ้อมแสตนยันเที่ยงคืน การบ้านก็ต้องทำ เราเลยยังไม่ทำงานในช่วงนั้นและก็ต้องประหยัดสุดๆเพราะว่าต้องเฉลี่ยตังให้พอกินจนหมดกิจกรรม แม่ก็ส่งมาให้อาทิตย์ละไม่ถึงพัน สรุปก็คือรอด [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ จนเข้าเทอม 2 คือเทอมนี้หนักมากเพราะว่าทำงานด้วย เช้าตื่นมาทำการบ้านและก็เรียนจนถึงสี่โมง เลิกเรียนต้องเปลี่ยนชุดและก็ไปทำงานกว่าจะกลับมาก็เที่ยงคืน คือเหนื่อยมากอะ จนไกล้จะจบปี.1 เทอม 2 ละ คราวนี้แม่เราโทรมาและบอกกับเราพ่อใหญ่เสียแล้ว และก็ประมาณว่าส่วเราเรียนไม่ไหว สรุปก็คือเขาให้เรากลับบ้าน เราเรียนไม่จบนั่นเอง พอเรากลับบ้านมาก็เห็นเขากำลังทำพิธีสวดศพพ่อใหญ่ เรากับไอ้แสนและก็คนข้างบ้านมาช่วยกันเสริฟน้ำ พอพิธีเสร็จอะไรเสร็จ เราก็คุยกับแม่ สรุปว่า ของที่อยู่ที่โน้นอะไปเอาไม่ได้เพราะไม่มีรถไป เราก็เลยต้องทิ้งของที่โน้น [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ถ้าถามว่าเราโอเครไหม คือ...มันไม่โอเครหลอก ของของใครใครก็รักก็หวง แต่มันไม่รู้จะทำยังไงๆ ก็เลยต้องยอม จากที่อ่านมาหลายหลายคนอาจจะไม่เห็นน๊ะ ว่าถึงเราจะปัญหาอะไรหนักแค่ไหน แต่เราไม่เคยบอกคนอื่นเลยน๊ะ เราจะเก็บไว้คนเดียว แก้คนเดียว [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เดี๋ยวจะทยอยเล่าแต่ละวันให้อ่านน๊ะๆ รู้สึกไงกันบ้างเม้นบอกหน่อย