@@@..ราตรีแห่งฝัน..@@@

  เหม่อมองฟ้าคราหม่นทนเหน็บหนาวไร้แสงพราวดาวแจ่มแต้มความฝันฟ้ามืดมิดถูกปิดด้วยหมอกควันไม่มีแสงสวรรค์ของจันทรา สายลมพลิ้วผิวแผ่วแว่วหวีดหวิวเห็นแถวทิวไม้ไหวใจปวดปร่าโอนเอนไหวเหมือนเราท้อทรมาน

ยิ้มบางบางให้เช้าใหม่ แต่หัวใจไม่สดใสเหมือนก่อน เรื่องที่เคยฝันไว้ไกลอัปสร กลับหล่นร่วงก่อนนอนทุกวัน ลมหายใจยังเดินหน้า แต่บางคราเหนื่อยล้าเกินกลั้น หัวเราะในวันที่ไร้รอยฝัน สะท้อนฉันที่ไม่เหมือนเดิม

๑๔ 0 ผองภุมรินผัสะพบู นิระรู้ประจาคบิน สมเสพวิเลปนะถวิล ตฤปะพินทุเกสร . . ๘ 0 รุ่งสางที่ .. เย็นฉ่ำหยาดน้ำค้าง ภาพปีกลายบอบบางลอยร่าง-ร่อน แสงแรกวันจากสรวงเผยช่วงตอน โอบโลกให้รู้ร้อนอย่างอ่อนโยน 0 เช่

สงัดดึกสงบหน้า..........นวลจันทร์ ตีสี่ส่องแสงพรรณ.........ผ่องแผ้ว เมฆลอยล่องแปรผัน......พานผ่าน กันนา งามเด่นดวงเพ็ญแก้ว......ก่อเกื้อนึกถวิล นิ่งนิ่งลมแผ่วฟุ้ง...........เฟยพัด ใจจดจ่อสงัด.........

0 เห็นเขาวางดอกไม้หลากหลายสี อัญชลีกราบก้มประนมขอ อีกโสตอีกรูปธรรมคล้ายร่ำรอ โน้มตัวพอกระซิบแผ่วให้แว่วยิน 0 ดูเอาเถิด .. กระซิบบอกเหมือนหยอกยั่ว ให้อีกหัวใจพลอยละห้อยถวิล ทั้งรอคอยซับซาบประภาพประพิณ

0 ที่สิ้นสุดรอคอย .. คือรอยยิ้ม พร้อมทั้งเนตรพรับพริ้มดูปิ่มว่า โลกแวดล้อมจะยอมลับเลือนกับตา เหลือเพียงหน้าให้ถวิลคู่จินตภพ 0 สองเรียวแขนจะกอดเกี่ยวเข้าเหนี่ยวรั้ง ให้รับฟังเสียงอยู่เกินรู้หลบ ไหวพลิ้

เสียงหยดน้ำจากก๊อกที่ปิดไม่สนิทดังกระทบพื้นกระเบื้องสม่ำเสมอ เป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดภายในห้องน้ำชายชั้นบนสุดของอาคาร โช ยืนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่ในห้องน้ำห้องริมสุด ร่างกายผอมบางสั่นระริกด้วย

0 อุษากาลทาบถิ่น .. ยามสิ้นฝน เวียนรอบดับมืดหม่นให้ป่นหาย บทเพ-ลาลมล่อง .. วันผ่องพราย เริ่มพร้อมปลายปีกวิหคที่โบกบิน 0 ทานตะวันช้อยช่อ .. ขึ้นรอแดด ที่จะแวดล้อมสู่ .. ไม่รู้สิ้น หอมเกสรเพรียกผชุมปีกภ