เจ็บบ่อยๆ มันจะค่อยๆชินจริงหรอคะ

เราเคยได้ยินมาว่าเจ็บบ่อยๆค่อยๆชิน ไม่รู้ไปจำจากเพลงไหนมารึป่าว มันจริงหรอคะ แต่ทำไมเราไม่เห็นชินสักที ยิ่งทำให้มันเริ่มรู้สึกไม่อยากรักใครหรือรู้สึกกับใครอีกแล้วค่ะ มันเหมือนเหนื่อย พอจะมีความรักอีกครั้งเรารู้สึกว่า เรากลัว กลัวมันจะเหมือนเดิม ทุกๆ ครั้งที่เราพยายามเปิดใจ เราจะเอาชนะความกลัวนั้นไม่ได้เลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็เหมือนกัน เหมือนความทรงจำเก่าๆ กับคนเก่ามันชอบผลุดขึ้นมา ทั้งตอนที่มีความสุข และตอนที่เสียใจ แค่คิดว่าถ้าต้องไปเสียใจแบบนั้นอีกครั้ง มันก็รู้สีกเจ็บๆ ขึ้นมาที่หัวใจ ไม่ได้โอเว่อร์นะคะ  เรารู้สึกแบบนั้นจริง เข้าใจเลยที่อกหักเจ็บเหมือนจะตายแต่ไม่ตาย มันไม่มีแผล แต่ทำไมมันรู้สึกเจ็บที่หัวใจคะ มันเหมือนหายใจไม่ออก เจ็บแบบเจ็บปวดฝังใจ ตอนแรกกว่าจะลืมคนเก่าได้เราใช้เวลาประมาณเกือบสามปีจนมาถึงตอนนี้ เหมือนจะลืมได้แต่กลับกลายกลายเป็นว่าเค้าทิ้งความกลัวไว้ให้เราแทน กลัวที่จะรักใครสักคน กลัวการเปิดใจ กลัวว่าถ้าเปิดออกไปแล้วปล่อยให้ใครเข้ามา เราจะเจ็บปวดเสียใจแบบเดิมอีกรึป่าว เราก็บอกกับตัวเองว่ามันก็ต้องเสี่ยงเพื่อนเคยบอกไว้เเบบนั้น แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ ที่จะรู้สึกกลัวและคิดถึงคนเก่า ถ้าถามว่าอยากกลับไปไหมเราอยากกลับไปนะคะ แต่เค้ามีแฟนแล้วเลยต้องทำใจและพยายามตัดใจ เราก็แปลกใจเหมือนกันกับแค่คนคุยทำไมลืมยากขนาดนี้ ตอนแรกที่เราคุยกับคนใหม่เพราะเรารู้สึกว่าตัวเองควรเริ่มต้นใหม่สักที ควรลองเปิดใจบ้าง เพื่อนก็บอกแบบนี้ เราเลยเริ่มลองงคุยกับคนที่เข้ามา เรายอมรับนะคะว่าครั้งแรกที่เจอกันทั้งๆ ที่ยังไม่รู้จักกัน เราเหมือนรู้สึกชอบคนๆนี้ แต่ก็เหมือนพยายามบอกกับตัวเองว่านั่นไม่ใช่อาการตกหลุมรัก คงแค่เราคิดไปเอง เพราะตอนที่เราคุยคุยกันแล้ว เราไม่ได้รู้สึกหัวใจเต้นแรงหรือเขินคนใหม่เลย ความรู้สึกเหมือนเพื่อนกันมากกว่า เราก็งงกับตัวเอง เหมือนไม่มีใครมาแทนที่คนเก่าได้เลย จนกระทั้งเราได้คุยกันไปสักพัก อาการเเจ้งเตือนของความรักมันกำลังเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ค่ะ เราเริ่มคิดถึงคนใหม่ ชอบคิดว่าคนที่ท่าทางคล้ายๆกันเป็นเค้า เราเริ่มรู้สึกว่ามีเค้าอยู่รอบๆ ตัวเรา ไม่ว่าเราจะไปที่ไหนเราชอบมองหาเเต่เค้า เราเคยเป็นแบบนี้กับคนเก่านั่นคือเราเริ่มรักคนใหม่เเล้วใช่มั้ยคะ และนั่นแหละคะ เป็นสาเหตุสำคัญที่เรามาตั้งกระทู้เรารู้สึกดีกับคนใหม่ เราว่าเค้าเป็นคนดีจนบางทีก็ควรเป็นเพื่อนมากกว่าจะเป็นมากกว่านั้น เรากลัวว่าถ้าวันนึงเราเลิกคุยกันไปเราจะคุยกันไม่ได้สบายใจแบบนี้ เหมือนคนเก่าที่ทุกวันนี้ตั้งแต่ไม่ได้คุยกันเราเคยคุยกับเค้าแค่ครั้งเดียว เราไม่ได้ติดต่อกันเลย เดินผ่านก็ไม่มองหน้า... เราไม่อยากให้คนใหม่เป็นแบบนั้นเราอยากมีเค้าแบบนี้ แต่เราก็สับสนเพราะเราก็รู้สึกชอบแต่เหมือนไม่ได้ชอบขนาดที่จะเป็นแฟนกันได้ แต่ทั้งๆนี่เราก็อยากคบกับเค้าแบบนั้น เหมือนมันติดตรงที่เราไม่กล้าที่จะเปิดใจอย่างเต็มที่ ซึ่งเรารู้ว่าเรื่องนี้มันไม่มีใครช่วยเราได้เเต่เราแค่อยากพูดกับใครสักคน ว่าจริงๆ แล้วเราก็สึกนะเเต่เราแค่กลัว เราไม่มั่นใจ เราไม่กล้าเปิดใจมากกว่านี้ แล้วเธอก็ดูเหมือนไม่ได้รู้สึกกับเราเท่าไหร่เราเลยไม่รู้ว่า เราควรพร้อมจะเสี่ยงกับรักครั้งนี้หรือป่าว หรือเราควรกลับมาอยู่กับตัวเองแบบเดิมอีกครั้ง