วันนี้ไปเจอบทความนี้มาครับ ผู้เขียนเขียนถึงเรื่องในวัยเด็กของเขา

...Direct football...

ย้อนกลับไปตอนที่ผมยังเป็นเด็ก
เด็กที่ตื่นมาตอนเช้าวันเสาร์-อาทิตย์เพื่อดูการ์ตูนเรื่องโปรด

ตอนนั้น...ผมยังไม่รู้จักกีฬาที่ใช้เท้าเล่นกันเป็นส่วนใหญ่ เราแย่งลูกกลมๆ
แล้วลากไปยิงให้เข้ากรอบของอีกฝั่งหนึ่งบนพื้นสนามหญ้าสีเขียว
โดยทีมตรงข้ามจะหันหน้าเข้ามาที่เราเสมอๆ เหมือนกับว่า อย่าเข้ามานะ
ถ้าเข้ามาต้องผ่านพวกตูไปก่อน

ตอนนั้นผมจำได้เลย ผมเล่นกีฬาชนิดนี้แบ่งข้างละ 7 คน แข่งกับเด็กโรงเรียนอื่น
จำได้ว่าตอนนั้นครูประจำชั้นเรียนของผมมาเป็นโค้ช ครูผมเป็นผู้หญิงนะ อายุก็
ย่างเข้าห้าสิบปีแล้ว เอาเข้าจริงๆ

ครูผมไม่ได้มีพื้นฐานทางด้านฟุตบอลเลย
ครูผมไม่ได้มีพื้นฐานทางด้านฟุตบอลเลย

สิ่งที่ครูผมมีคือจิตรวิญญาณ จิตรวิญญาณของความเป็นโค้ชเนี่ยแหละ
ครูผมใช้ คอนเส็พ Direct football ใช่ครับ Direct football !!!

ถ้าเป็นสมัยนี้ ก็ประมาณทีมที่เล่นโดยใช้ศูนย์หน้าตัวใหญ่ๆค้ำอยู่แดนหน้า
แล้วให้พวกปีกซ้าย ขวา เปิดบอลเข้าไปยังจุดนัดพบ

ครูผมใช้วิธีเดียวกันคือเปิดบอลเข้าไปที่จุดนัดพบ
จุดนัดพบก็คือ เมื่อวานฝนตกแล้วหน้าประตูฝั่งตรงข้ามมันมีน้ำขังอยู่ ปนกับโคนแฉะๆ
บนพื้นสนามหญ้า
" ทุกคนฟัง เตะบอลไปตรงที่น้ำขัง  แล้ววิ่งเข้ารุมตรงนั้นให้เยอะ แล้วเตะบอลให้เข้ากรอบ "
แค่นั้นแหละไม่ต้องคิดอะไรมาก

เป็นครั้งแรกในวัย 7 ขวบ ที่ทำให้ผมได้รู้จักกับคำว่า Direct football ใช่ครับ Direct football !!!
ฟังไม่ผิดครับ

ปล. คงไม่ต้องบอกนะว่าทีมผมใครยิงประตูได้เยอะสุด
ก็คนที่ชุดเลอะที่สุดนั่นแหละ...

ฟอเรส กัมพ์

ที่มา  http://forret-writer.com