ยี่สิบสาม หก สองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

หลังจากสู้กับโปรแกรมจนเหนื่อย ก็ลงสำเร็จสักที
สายตาล้าไปหมดแล้วตอนนี้  
ตอนเย็นแถวบ้านมีงานแต่งรุ่นน้อง เพื่อนฝูงเต็มงาน
ฉันก็ไป เหมือนเดิม อาการไม่ชอบคนเยอะก็จะกำเริบตลอด
ไปแป๊บเดียวก็ขอตัวกลับมาทำงานหน้าคอมให้เสร็จต่อจะดีกว่า
ไม่ไหวอึดอัดเกิน ในงานไม่รู้จักใครเลย คือตอนงานศพยายเค้ามาช่วยงานก็เลยต้องไปงานเค้าหน่อย
อย่างน้อยก็เอาซองไปให้เค้า  นี่ป่านนี้เสียงเพลงบ้านงานยังดังไม่หยุดเลย

ก็แปลกนะ งานแต่งงาน มีแต่เพลงอกหัก นี่อยากทำplaylist เพลงหวานไปให้เป็นของขวัญเสียจริง
นั่งกินน้ำส้มอยู่ดีๆ คุณยายมาสั่งเห็ด ก็กลับไปเก็บมาให้แก ไม่พอต่อราคาอีก
เห็นว่าเมาขี้เกียจพูดมากเลยลดให้ไป

ตอนนี้ง่วงมาก แต่ยังต้องทำงานและสวดมนต์ งั้นขอเขียนแค่นี้พอก่อน