ผู้ชายRoutineกับผู้หญิงActive อยู่อย่างไรถึงจะไปตลอดรอดฝั่งได้ ?

กระทู้คำถามแรกในชีวิตครับ ผิดพลาดตรงไหนขออภัยไว้ ณ ที่นี้ครับ

คำถามคือ
1. คุณจะปรับปรุงแก้ไขด้วยวิธีใด? ให้ชีวิตคู่กลับมาดีอีกครั้ง
2. คุณจะให้โอกาสคนแบบผมไหมจากเหตุการณ์นี้ ?

เรื่องมีอยู่ว่า ผมกับแฟนคบกันมานานมากกกกก 11 ปีกว่าๆ
มั่นใจว่าเราสองคนตั้งมั่นจะเป็นคู่ชีวิตกันแน่นอนนับจากนี้ไป
เพราะแปลนอนาคตไว้ก็หลายอย่างแล้ว

ในมุมมองความรักตลอดมานั้น เราบอกรักกันตลอด เราเช็คหัวใจกันตลอด
เราต่างก็มั่นคง ซื่อสัตย์ต่อกัน ไม่มีใครต้องกังวลใคร ไม่มีเรื่องคนอื่นเลยตลอดระยะเวลานี้
เราเพิ่งได้ทำงานห่างกันได้ปีนึงละครับ เหนือกับใต้
เธอมีฐานเงินเดือนมากกว่าผมเท่าตัว แต่คชจ.ก็มากโขอยู่
ส่วนผมหมื่นหน่อยๆ เหลือเก็บออม ใช้จ่ายสบายเพราะทำงานใกล้บ้าน

การห่างกันช่วงปีที่ผ่านมา ผมก็หันมาดูแลตัวเอง ดูดีขึ้น สุขภาพดีขึ้น ดื่มบ้างตามโอกาส
ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวผญ. ไม่ออกกลางคืน ดูแต่หนัง ว่างก็เล่นเกมไรงี้
ส่วนเธออยู่ตรงนั้นก็ทำงานหนัก พักไม่เป็นเวลา เข้างานกะ เอาร่างกายเข้าแลกเงิน
ไม่ป่วยไม่ปวดไม่พัก จริงจังสุดๆ
.............................
แต่ปัญหาที่ 1 มันอยู่ตรงนี้ครับ ....
ผมมีไลฟ์สไตล์แบบข้าราชการไทย อันนี้ผมรู้ตัวเองเลย
รักsafe zoneมากกก ผมบรรจุภูมิลำเนาตัวเองด้วย
บ้านมีที่นี่ รถมีที่นี่ มันเลยมีความคิดที่เออ....สบายละ พอละ
แต่ผมไม่เหมือนขรก.คนอื่นในที่ทำงานเดียวกันนะ
พยายามอะแดปเทคโนโลยีให้แมชท์กับงานอยู่เสมอแหละ
ส่วนแฟนผม เป็น working women เต็มตัว ทำงานจริงจัง
ปากร้ายพอตัว จริงจังมากกก ปะฉะดะได้กับทุกคนในองค์กร
แล้วก็เที่ยวจริงจังด้วย เก็บเงินเที่ยวอย่างเดียว

มันเลยเหมือนว่ายิ่งเราอายุมากขึ้น พบสังคมใหม่มากขึ้น ความคิดมันก็เปลี่ยน
ไอ้ผมมันไม่เปลี่ยนหรอก ธรรมชาติของผมคือถ้าได้รักอะไรแล้วแกะไม่ออกเลยนะ ตั้งมั่นมาก
แต่กับเธอผ่านการทำงานไป 1 ปี เธอเปลี่ยนไปมาก ความทะเยอทะยานมากขึ้น
มีความฝันมากขึ้น อยากไปข้างหน้ามากกว่าการอยู่ที่เดิม
ตรงนี้เราคุยกันบ่อย ผมไม่เคยห้ามหัวใจเธอ ผมสนับสนุนทุกการตัดสินใจของเธอตลอดที่ผ่านมา
เธอให้เหตุผลว่า "เราไลฟ์สไตล์ต่างกัน มันไปด้วยกันไม่ได้หรอก"
"ความฝันเธอก็มากขึ้นทุกวันและเป็นฝันที่คุณไปกับฉันด้วยไม่ได้ซักทาง"
ผมก็จุกสิ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ไม่ทันได้ตั้งตัว เธอก็ขอตัดขาดกันทันที
ทุกอย่างถูกส่งผ่านtextมา ผมมีโอกาสได้ฟังเสียงเธอแค่ไม่กี่นาที ไม่ทันได้ถามอะไร
แถมโดนblockทุกช่องทางสื่อสาร ผมยังไม่มีโอกาสได้แก้ไขอะไรเลยเอาจริงๆ
.............................
หลายคนอาจสงสัยว่า เห้ย! เลิกกันเพราะเรื่องแค่นี้นะ !?
มีปัญหาที่ 2 ครับ .....
คือเราทะเลาะกันเรื่องครอบครัวมาก่อน
ผมเนี่ยแหละผิดเอง เธอชวนผมไปพบทางบ้านทุกครั้งที่มีโอกาส
และความคิดเด็กๆของผมตอนนั้นก็บ่ายเบี่ยงทุกโอกาสเพราะคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อม
เธอสะสมความรู้สึกนี้เรื่อย เรื่อย เรื่อย จนมันเต็มที่
แถมในทุกครั้งที่ทะเลาะกันเป็นผมเองเนี่ยแหละที่ไล่เธอให้ไปพบชีวิตที่ดีกว่า
ไล่พร่ำเพรื่อมาก แต่เธอยืนยันหนักแน่นว่าเธอไม่มีวันไปจากผม....
.............................
จนครั้งนี้เธอขอเลิกเด็ดขาด เธอพอแล้วกับความสัมพันธ์แบบนี้
เธอบอกให้โอกาสผมมาเยอะแล้ว แต่ไม่ยอมรับโอกาสเอง
เธอลั่นวาจาขออย่ามาเจอกันอีก....
วันนี้กลับเป็นผมที่ร้องไห้โฮขอโอกาส แต่เธอก็บอกว่าไม่สมควรได้รับอีกต่อไปแล้ว
ผ่านไปหลายเดือน ผมมีเวลาอยู่กับตัวเอง ผมไตร่ตรอง ทบทวนตัวเองตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง
สรุปแล้วทุกความผิดแทบจะเกิดจากตัวผมทั้งสิ้น
ไม่แยแส/มั่นใจเอามากว่าเขาจะไม่ทิ้งเรา/พูดไม่รักษาน้ำใจเขา/เห็นแก่ตัว

ณ วันนี้ตัวผมเนี่ยแหละที่ปรับปรุงตัวได้แน่ ผมแก้ไขข้อผิดพลาดได้
อะไรที่ไม่ใช่โดยสันดาน ผมปรับปรุงแก้ไขได้แน่นอน
บทเรียนสาสมมากกับชีวิตผม ...
อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ ต้องรับผิดชอบคำพูดครับ
ผมเชื่อว่าผมยังมีความดีที่ผมสามารถใช้ดึงเธอกลับมาได้ในสักวัน
ไม่ว่าจะความซื่อสัตย์ ความมั่นคง ความเคารพให้เกียรติ หวังว่ามันจะส่งผลบ้างวันนึง
และทุกความไม่สบายใจที่เธอได้รับ มันต้องถูกปรับปรุงให้ดีแน่นอน
ผมขอแค่โอกาสอีกครั้งจริงๆ
(ตอนนี้ต้องบอกเลย มีชีวิตอยู่ได้เพราะความหวังและการรอคอยจริงๆ ครับ)
*********************

ขอบคุณครับ