อยากรู้ว่ามีเพื่อนๆเป็นแบบเราไหมและอาการความเครียดของเราร้ายแรงไหมคะ

เรื่องมีอยู่ว่าครอบครัวเรามีสี่คนค่ะ มีพ่อ แม่ น้องสาว แล้วก็เรา ปกติเราเป็นคนที่ไม่คิดมากค่ะ เราเป็นคนเฮฮาในกลุ่มในครอบครัวด้วยซ้ำ จนช่วงนี้เรารู้สึกว่าเร่อยู่คนเดียวตลอด เราถูกคุณแม่เปรียบเทียบกับน้องเสมอและน้องจะคอยซ้ำเติมตลอด ปกติตอนอยู่บนโต๊ะอาหารเราจะเล่นแต่มือถือค่ะจนคุณพ่อว่าตลอด เราก็เปลี่ยนเป็นไม่เล่นแล้ว เราเห็นบนโต๊ะอาหารคุยกันหน้าเครียดๆเราก็จะเราเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เรื่องตลกๆเรื่องโรงเรียนต่างๆนาๆแต่เราพูดไม่ทันจบก็ถูกน้องตัดบททันทีว่าคุยเรื่องอื่นอยู่อย่ามาแทรก พ่อกับแม่ก็มองหน้าเราแล้วคุยกันต่อ ในส่วนนี้ทำให้เราใจเสียมาก ทุกครั้งที่กลับมาจากบ้านพ่อแม่แทบไม่เคยถามเลยว่าเป็นไงบ้าง สนุกไหม มันถามน้องตลอด เราน้อยใจมากค่ะ เพราะน้องเราเองเป็นเด็กที่ไม่น่ารักเท่าไหร่ ด่านู้นด่านี่ ไม่แคยเคารพเราเลย แต่กลับถูกตามใจตลอด เราอยู่ในจุดที่เพื่อนก็แยกกัน ไม่สนิทกับใครเป็นพิเศษเลย ครอบครัวเราค่อนข้างจะเทคแคร์น้องเป็นพิเศษ คุณย่าเองก็รักน้องเรามากขนาดที่อยากจะให้ย้ายไปอยู่ด้วยกันทั้งที่เราเป็นคนเกิดที่นั่น คนที่เรารักที่สุดคือคุณตาของเราค่ะ ท่านใจดีมาก ท่านรักเรามาก เรามีความสุขมากค่ะในช่วงนึงที่ท่านยังอยู่แต่พอท่านหายไป เหมือนหัวใจของเราสลายไปด้วย ไม่มีใครอยู่ข้างเราอีก ตอนนี้เราเหมือนเป็นอากาศของครอบครัว เราเครียดขนาดที่กรีดแขนตัวเองวนซ้ำๆเราเองก็ไม่เข้าใจว่ากรีดไปทำไม อาจเพราะเราอยากเรียกร้องความสนใจ แต่ไม่เลย พวกท่านแค่มองที่มือของเราแล้วก็หาแอลกอร์ฮอร์มาให้เราแค่นั่น ไม่ถามอะไรเลย เรานั่งทำแผลทั้งร้องไห้ไปด้วย อยากจะหายๆไปด้วยซ้ำ ไม่อยากอยู่อีกแล้วเหมือนเราอยู่คนเดียวทั้งโลก เราควรทำไงดีคะมันร้ายแรงเกินไปหรือเปล่า