สวัสดีครับ... คือเรื่องมันมีอยู่ว่าเราอยู่ใกล้กันมานานละครับ  แต่เขาไม่รู้จักผมแต่กลับผม ผมรู้จักเขาและแอบชอบเขามานานละครับแต่ด้วยอะไรหลายๆ อย่างจึงทำให้ผมไม่กล้าที่จักทักไปพูดคุยด้วย จนมาวันหนึ่งผมรวบรวมความกล้าเพราะอยากจะบอกความในใจกับเขา วินาทีที่ส่งข้อความหาเขาใจผมเต้นแรงมากเลยครับ ซึ่งอาการแบบนี้ผมไม่เคยได้รู้สึกมาก่อนเลย  ยิ่งเขาตอบกลับมาผมใจสั่นไปหมดเลยครับและผมก็ได้คุยกับเขาจริงๆ มันเป็นอะไรที่มีความสุขมาก... เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ ผมยอมรับได้หมดทุกอย่างกับสิ่งที่เขาเป็นเขา  และมันเหมือนจะไปได้สวยเลยครับเพราะเราต่างก็เชื่อใจกันและกัน มีอะไรมีผมไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยตัวเองก็มีเขานี่แหละครับ ที่อยู่ข้างๆ ผมมาตลอด แต่เราไม่เคยเรียกกันว่าแฟน แต่ก็บอกรักบอกคิดถึงกันตลอด ผมก็คิดนะครับว่าถึงเราจะไม่ได้ระบุสถานะของเราแต่ที่ทำอยู่มันก็แสดงออกถึงสถานะนั้น จนความรักความคิดถึงนี้มาถึงวันที่ผมเป็นคนบอกเขาอยู่ฝ่ายเดียว ผมก็ไม่รู้นะครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นหรือผมทำอะไรผิดไป เขากลับเปลี่ยนไปจากหน้ามันเป็นหลังมือ เขาเริ่มอัพสเตตัสที่เหมือนกับผมเป็นคนเดินออกมาทั้งๆ ที่ผมก็ยังรักเขาและไม่เคยคิดที่จะเดินออกมาจากเขาเลย สเตตัสเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ผมจึงถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ได้แต่บอกว่าไม่มีอะไรผมตามง้อเขา ทั้งๆ ที่ผมก็ยังงงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น    จนผมเริ่มท้อเพราะผมไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมเริ่มถามตัวเองหรือว่าตลอดเวลาที่เราคุยกันเขาไม่ได้รู้สึกเหมือนกับเรา แต่ทำไมต้องพูดให้ความหวังที่มันมีหวังมากๆ แต่นะตอนนี้เข้าก็คุยกับเราแบบปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คำถามเริ่มเกิดขึ้นในหัวผมมากมายหรือทุกๆ สเตตัสมันไม่ใช่เราหรือเขาคุยกับใครหรือเขายังไม่ลืมแฟนเก่าหรืออะไรยังไง ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเวลาผ่านไปแค่คืนเดียวมันเปลี่ยนคนได้ถึงขนาดนี้ และเขาก็ยังคุยแบบปกติถามเขาก็บอกว่าไม่มีอะไร อย่าคิดมาก หรอครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงใจหนึ่งก็อยากจะปล่อยเขาไปแต่ใจหนึ่งก็ไม่เข้าใจว่าเราทำอะไรผิด ทำไมเราต้องปล่อยเขา แต่เขาก็ไม่เลือกที่จะหยุดความสัมพันธ์กับเรา ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับหยุดก็ไม่ได้เดินต่อก็ไม่ได้ มันอาจจะอ่านละงงๆ นะครับ แต่คือผมอยากรู้ว่าผมต้องทำยังไงกับเหตุการณ์นี้ ขอบคุณความคิดเห็นล่วงหน้านะครับ